Font Size

SCREEN

Cpanel

ΟΙ ΓΗΠΕΔΙΚΕΣ ΑΠΟΡΙΕΣ ΤΩΝ «ΓΝΗΣΙΩΝ ΓΑΥΡΩΝ» (ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΣΤΟΝ ΒΟΤΑΝΙΚΟ)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΟΙ ΓΗΠΕΔΙΚΕΣ ΑΠΟΡΙΕΣ ΤΩΝ «ΓΝΗΣΙΩΝ ΓΑΥΡΩΝ»
(ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΣΤΟΝ ΒΟΤΑΝΙΚΟ)

Υπάρχουν πολλά κακά στον ανθρώπινο χαρακτήρα, ωστόσο το μεγαλύτερο και χειρότερο είναι η αχαριστία. Η οποία αχαριστία έχει ως απαραίτητη προϋπόθεση την αμνησία και αρκετές φορές τη ζήλεια. Γιατί, όταν ζηλεύεις είναι ευκολότερο να ξεχνάς και τελικά να εμφανίζεσαι αχάριστος σ’ αυτούς που σ’ έχουν ευεργετήσει▪ ειδικά όταν έχουν ανεχθεί τις παρανομίες σου. Δυστυχώς η χρονική απόσταση από ένα γεγονός αδυνατίζει τόσο την μνήμη που ξεχνάμε ακόμη και τα βασικά. Ευτυχώς που οι εχθροί μας (με και χωρίς «») είναι πάντα πρόθυμοι να μας θυμίσουν τις λεπτομέρειες που τόσο κόπο κάνουμε να ξεχάσουμε. Έτσι με το σημερινό μας κείμενο θα σχολιάσουμε αφενός και θα θυμίσουμε αφετέρου στους «γνήσιους Γαύρους» κάποιες από τις όψεις του «Στάδιο Καραϊσκάκης Α.Ε.».

Τι ήταν να (ξανα)βάλει μπροστά ο Παναθηναϊκός το γήπεδο του; Αμέσως να βγουν στην αναφορά «παραπονούμενοι» οι «γνήσιοι Γαύροι». Άρχισαν να πιπιλούν την καραμέλα του επιτυχημένου συλλόγου και να εγείρουν τις δικές τους αξιώσεις(;) για έναν «ερυθρόλευκο Βοτανικό» μέσω του επίσημου οργάνου «διαφώτισης» τους (βλέπε εδώ & εδώ). Ανεξάρτητα αν επιθυμούν όντως έναν «ερυθρόλευκο Βοτανικό» έχει μεγάλη σημασία να τους υπενθυμίσουμε τα βασικά που αφορούν το νέο τους «τηγάνι». Θα μπορούσαμε απλά να παραπέμψουμε σε παλαιότερο μας κείμενο (βλέπε εδώ).

Το γεγονός ότι όσα θ’ αναφέρω ξανά αμέσως μετά συνέβησαν επί ιδιοκτησίας Σ. Κόκκαλη είναι αδιάφορο, αφού τα οφέλη των ενεργειών του (νόμιμων και παράνομων) τα καρπώθηκε ον «γνήσιος Γαύρος». Είναι όπως και στην περίπτωση της διαδοχής διαφορετικών κυβερνήσεων που ακριβώς εξαιτίας της αποκαλούμενης «συνέχειας του Κράτους» όλα έχουν μια ιστορική συνέχεια και κανείς δεν επιτρέπεται να επικαλεστεί το γνωστό «Δεν έγινε επί των ημερών μου (και άρα δεν φέρω ευθύνη.)».

Πριν, όμως, τους (ξανα)θυμήσουμε το χρονικό μιας καραμπινάτης παρανομίας οφείλουμε να κάνουμε δυο διαφορετικά μεν αλλά συναφή με το ζήτημα σχόλια.

Κράτος και αθλητικές εγκαταστάσεις.

Το πρώτο και το βασικότερο είναι η υποχρέωση και ευθύνη του Κράτους να κατασκευάζει αθλητικές εγκαταστάσεις. Ευθύνη και υποχρέωση όχι μόνο επειδή το κόστος είναι μεγάλο για να το επωμιστούν οι ομάδες, αλλά και επειδή πρέπει οι εγκαταστάσεις αυτές να ικανοποιούν μια σειρά από παραμέτρους οι οποίες έχουν άμεση σχέση με την Κοινωνία. Επιπλέον μόνο αν στην κατασκευή έχει συμμετάσχει κατά ένα μέρος (στην περίπτωση που δεν την έχει αναλάβει εξ’ ολοκλήρου) το Κράτος θα έχει δικαίωμα να τις χρησιμοποιήσει ανά πάση στιγμή ανάλογα με τις ανάγκες του (είτε για διεθνείς αθλητικές διοργανώσεις είτε για οποιονδήποτε άλλο έκτακτο σκοπό).

Αυτή την ευθύνη του Κράτους αναγνωρίζει παγίως το Ελληνικό Αθλητικό Δίκαιο το οποίο αφενός συμβαίνει επειδή το 1979 που συντάχθηκε ο πρώτος νόμος για τις Π.Α.Ε. ήταν αδιανόητη από άποψη κόστους η κατασκευή από έναν σύλλογο ενός ολόκληρου γηπέδου (ακόμα και η κατασκευή της «σκεπαστής» (θυρών 9-11) στην Ν. Φιλαδέλφεια έγινε με Κρατική χρηματοδότηση) και αφετέρου γιατί το ζήτημα της ύπαρξης αθλητικών εγκαταστάσεων και της χρήσης τους είναι κεφαλαιώδες για την Κοινωνία. Έτσι, μέχρι και την ανακατασκευή των Βρετανικών γηπέδων αρχής γενομένης από τη δεκαετία του ’90 ο σχεδιασμός των γηπέδων αφορούσε αποκλειστικά τη αθλητική τους χρήση. Χρήση η οποία αν ήταν δυνατό να καλύπτει τις ανάγκες όλων ή των περισσότερων ερασιτεχνικών τμημάτων του συλλόγου στον οποίο είχε παραχωρηθεί η χρήση τους. Εμπορικές χρήσεις (εκτός από το κατάστημα με τα επίσημα είδη της Π.Α.Ε.) δεν χρειάζονταν γιατί το γήπεδο και η μετάβαση σ’ αυτό μαζί με την επιστροφή ήταν άρρηκτα συνδεδεμένες με την λειτουργία των επιχειρήσεων εστίασης γύρω απ’ αυτό. Έτσι ο Κυριακάτικος (στο παρελθόν) αγώνας ή ο αντίστοιχος Ευρωπαϊκός έδιναν εντονότερη ζωή σ’ όλη την γύρω περιοχή. Τους αγώνες αυτούς περίμεναν με ανυπομονησία οι ντόπιοι καταστηματάρχες για να βγάλουν λεφτά όπως το σπαρμένο χωράφι προσμένει την Φθινοπωρινή βροχή. Σήμερα, η επιδίωξη εντός του γηπέδου να λειτουργεί μια μικρή εμπορική πολιτεία τείνει να στραγγαλίσει τις γύρω επιχειρήσεις (όσες απ’ αυτές έχουν επιζήσει). Είναι μια μεταφορά και στον «Επαγγελματικό Αθλητισμό» αυτού που στον Τουρισμό αποκαλείται «όλα εντός» (all inclusive).

Αυτή την ευθύνη και υποχρέωση του Κράτους ήρθαν να υπονομεύσουν οι εξελίξεις στο «Επαγγελματικό Ποδόσφαιρο τα τελευταία 30 χρόνια. Παράλληλα με τις εξελίξεις αυτές υπήρξε και μια μεταβολή (όχι παντού και σίγουρα όχι ομοιόμορφη) σχετικά με το (επιθυμητό) μέγεθος και τον (επιθυμητό) ρόλο του Κράτους. Η μόδα της μείωσης τόσο του μεγέθους όσο και του ρόλο του Κράτους σε συνδυασμό με την μετανάστευση μεγάλων βιομηχανικών δραστηριοτήτων στις χώρες του «Τρίτου Κόσμου» αφήνει μια σειρά Κρατών με μειωμένα έσοδα και μεγάλα χρέη. Δεδομένου ότι η εξόφληση των χρεών γίνεται μέσω της δημιουργίας νέων (δια του δανεισμού από τις «αγορές») άφησε την πρωτοβουλία για την δημιουργία νέων γηπέδων στον ιδιωτικό τομέα.

Ο οποίος ιδιωτικός τομέας διείδε (αναγνώρισε) μια μεγάλη ευκαιρία να βγάλει πολλά λεφτά. Μια ευκαιρία που η Παγκόσμια Ύφεση έχει εξαφανίσει. Γι’ αυτό και τώρα ζητείται η συμμετοχή και του Κράτους στην χρηματοδότηση της κατασκευής τους. Η ευκαιρία για κερδοσκοπία (και κάποιες φορές αισχροκέρδεια με την οποία και συγχέεται) δινόταν λόγω της μικρής απόδοσης των κεφαλαίων που «λίμναζαν» (έμεναν αχρησιμοποίητα) και τα οποία προέρχονταν από εμπορικές και «επενδυτικές» δραστηριότητες. Η απόδοση που θα μπορούσαν να φέρουν αν επενδύονταν στις χρηματαγορές των ανεπτυγμένων κρατών ήταν χαμηλή. Έτσι ο δανεισμός για την κατασκευή νέων εγκαταστάσεων ήταν μεγάλη ευκαιρία. Ήταν δε τόσα τα «λιμνάζοντα» κεφάλαια που υπήρχε ανταγωνισμός όσον αφορά τους όρους και τα επιτόκια δανεισμού προκειμένου να προτιμηθούν τα δικά τους έναντι άλλων. Προφανώς τα χαμηλά επιτόκια δανεισμού αφορούσαν και τα καταναλωτικά δάνεια δημιουργώντας στην αρχή και ενισχύοντας στη συνέχεια έναν ανατροφοδοτούμενο καταναλωτικό κύκλο στη λειτουργία του οποίου μπορούσαν να υπολογίζουν αφενός οι κατασκευαστές των εμπορικών χρήσεων των νέων γηπέδων και αφετέρου οι έμποροι, οι διαφημιστές και τελικά οι δανειστές. Στο τέλος της ημέρας αν όλα πήγαιναν όπως εκείνοι εκτιμούσαν όλων οι τσέπες θα ήταν γεμάτες. Αυτά ίσχυαν πάνω-κάτω μέχρι και το Καλοκαίρι του 2007 όταν στις Η.Π.Α. έσκασε το «κανόνι» της «αγοράς ακινήτων».

Η περίπτωση του «ερυθρόλευκου Βοτανικού».

Παρακάμπτοντας το ζήτημα αν οι «γνήσιοι Γαύροι» όντως θέλουν έναν «ερυθρόλευκο Βοτανικό» ή απλά θέλουν να εμφανίσουν εαυτούς ως αδικούμενους έναντι όλων των υπολοίπων (Α.Ε.Κ., Π.Α.Ο. & «Γαύρο του Βορρά») ας δούμε τι συνέβαινε (και τι συμβαίνει) με το «Καραϊσκάκη».

Στην πρώτη του έκδοση το «Καραϊσκάκη» ήταν όντως «στάδιο» -αφού είχε στίβο-το οποίο είχε φιλοξενήσει και διεθνείς διοργανώσεις στίβου αλλά και τον Τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων το 1971 μεταξύ Ρεάλ και Τσέλσι. Επιπλέον με την δυνατότητα της διαμόρφωσης των χώρων κάτω από τις εξέδρες το «Στάδιο Καραϊσκάκη» θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για πολλούς ακόμα σκοπούς του σωματείου. Έτσι μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και για δραστηριότητες που σήμερα δεν γίνεται να φιλοξενήσει. Η πρώτη χρήση του χώρου ήταν ως Ποδηλατοδρόμιο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 για να πάρει την πιο ποδοσφαιρική μορφή του το 1964.

Και τότε (αλλά και τώρα) ως εγκατάσταση ανήκε (και συνεχίζει ν’ ανήκει) στην Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή. Τότε ως ποδοσφαιρικό γήπεδο ανήκε και στην άλλη ιστορική ομάδα του Πειραιά, τον Εθνικό. Σήμερα ο Εθνικός έχει μαζί με τον στίβο πεταχτεί όπως η τρίχα από το ζυμάρι. Σήμερα η χρήση και η διαχείριση του γηπέδου (παρά το γεγονός ότι ιδιοκτήτης του είναι η Ε.Ο.Ε.) ανήκουν στην «Στάδιο Γ. Καραϊσκάκης Α.Ε.» που συνέστησε ο Σ. Κόκκαλης με μόνους μετόχους (εξ ημισίας) αυτόν και τον Λαυρεντιάδη.

Η εν λόγω εταιρεία επειδή από χρόνια δεν αποπληρώνει τα δάνεια που είχε συνάψει με τις τράπεζες θα χάσει προσεχώς όχι την ιδιοκτησία του γηπέδου, αλλά την εκμετάλλευση των εμπορικών χώρων του οι οποίοι και θα βγουν σε πλειστηριασμό. Κοιτάζοντας τους Ισολογισμούς της βλέπουμε πως από την αρχή της λειτουργίας της το 2004 ως σήμερα ο Τζίρος (Πωλήσεις) της βαίνει συνεχώς μειούμενος (βλέπε π.χ. εδώ για τις Χρήσεις 2015 & 2016 και εδώ για τον τελευταίο δημοσιευμένο της Χρήσης 2017 ή εδώ όταν ήδη από το 2015 είχαμε προβλέψει την επερχόμενη χρεοκοπία). Αυτό είναι ακόμη μια απόδειξη της χρεοκοπίας σήμερα της εκμετάλλευσης των «ιδιωτικών» γηπέδων.    

Το αίτημα του «γνήσιου Γαύρου» ως αθλητικού συλλόγου για έναν «ερυθρόλευκο Βοτανικό» (ή κάτι αντίστοιχο με αυτό που είχε οραματιστεί ο Ντέμης στον Ο.Δ.Δ.Υ.) φαίνεται κατ’ αρχάς εύλογο. Είναι όμως έτσι; Αν ήμασταν ενώπιον ενός δικαστηρίου αυτό προκειμένου να δεχτεί ή ν’ απορρίψει το εν λόγω αίτημα θα έπρεπε να λάβει υπόψη του τι τύχη επεφύλαξε η Π.Α.Ε. (που τότε όπως και τώρα ήλεγχε το σωματείο) στα υπόλοιπα ερασιτεχνικά ή ημι-επαγγελματικά τμήματα του. Το μόνο τμήμα που μένει απέξω είναι το μπάσκετ (που άλλωστε τότε ανήκε και αυτό στον Σωκράτη) το οποίο δεδομένου ότι χρησιμοποιεί το Σ.Ε.Φ. που βρίσκεται ακριβώς απέναντι δεν είχε λόγο στα τεκταινόμενα.               

Έτσι απ’ όλα τα τμήματα του συλλόγου μόνο εκείνα των «πολεμικών τεχνών» (Πυγμαχία, Kick Boxing, Taekwondo) βρήκαν χώρο σε μια αίθουσα 800 τ.μ. στο σημερινό «Καραϊσκάκης». Τα υπόλοιπα είναι απλωμένα σε διάφορους άλλους χώρους (βλέπε εδώ). Αυτή η διασπορά σε διάφορες ανά τον Πειραιά εγκαταστάσεις, αυτός ο «διακανονισμός» επιβλήθηκε στον σύλλογο από τον ιδιοκτήτης των Π.Α.Ε./Κ.Α.Ε. και έτσι κουμανταδόρο και του συλλόγου Σ. Κόκκαλη.

Τώρα, αν ο «διακανονισμός» αυτός εξαιτίας του νέου γηπέδου του Π.Α.Ο. ήρθε στην επιφάνεια και δεν αρέσει στον Β. Μαρινάκη αυτό είναι μεν πολύ λυπηρό, αλλά σε κάθε περίπτωση δικό τους πρόβλημα και όχι του Κράτους. Εκτός και αν έχουν ήδη βρει την έκταση και το μόνο που απομένει είναι να δημιουργήσουν εκεί τις νέες εγκαταστάσεις (ακόμη και ποδοσφαιρικό γήπεδο) δίνοντας πίσω στην Ε.Ο.Ε. το δικαίωμα χρήσης του Καραϊσκάκη. Είναι ευνόητο ότι στο κόστος κατασκευής του «ερυθρόλευκου Βοτανικού» θα συνυπολογιστούν και τα χρήματα που θα χρειαστούν για να μετασκευαστεί το υπάρχον Καραϊσκάκη στην αθλητική εγκατάσταση που θα θέλει να έχει και να διαχειρίζεται η Ε.Ο.Ε. `

Ωστόσο, όλα τα προηγούμενα είναι ακόμη στην θεωρία καθ’ όσον πρέπει πρώτα να υπάρχει επίσημο αίτημα και στη συνέχεια να βρεθεί και να εξασφαλιστεί ο αναγκαίος χώρος. Αν τώρα το ερυθρόλευκο αίτημα αφορά όλα τα υπόλοιπα τμήματα πλην μπάσκετ και ποδοσφαίρου, τότε αυτό είναι εκ προοιμίου υποκριτικό μιας και ο ίδιος ο σύλλογος ευθύνεται για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται. Τέλος, μη ξεχνάμε ότι στην περίπτωση του Πειραιά ο Δήμαρχος του είναι ταυτόχρονα πρώην στέλεχος της Π.Α.Ε. (και συνεχίζει να είναι Πρόεδρος του Δ.Σ.) οπότε στο στεγαστικό πρόβλημα (αν υφίσταται) του συλλόγου υπάρχει ο Δήμος να τον συνδράμει. Τα απαραίτητα έργα μπορούν να γίνουν όπως κάθε έργο στην πόλη του Πειραιά με την συμμετοχή του Κράτους να περιορίζεται στην απολύτως αναγκαία. Το ζήτημα είναι αν ο «γνήσιος Γαύρος» και ο ιδιοκτήτης του θα θελήσουν να ξεπέσουν τόσο χαμηλά και να ζητήσουν την αρωγή του Κράτους (αυτοί που περηφανεύονται ότι δεν έχουν ανάγκη κανένα).

«Καραϊσκάκη Α.Ε.»: μια παράνομη συναλλαγή.

Τώρα που είδαμε τα παραπάνω ας δούμε που έγκειται η παρανομία σε σχέση με την διαχείριση και εκμετάλλευση του γηπέδου του «γνήσιου Γαύρου». Όσα ακολουθούν τ’ αντιγράφουμε από το κείμενο μας στο οποίο παραπέμψαμε στην αρχή και αφορούν την ιστορία της συναλλαγής. Μιας συναλλαγής η οποία (όπως και κάθε παρόμοια άλλωστε) αποσκοπούσε στον προσπορισμό μεγάλων κερδών στους εμπνευστές της (άσχετα αν δεν επιβεβαιώθηκαν οι προσδοκίες τους).

«Ο ερασιτέχνης Γαύρος είχε στις 21 Απρίλη 2003 υπογράψει με την Γ.Γ.Α. σύμβαση με την οποία είχε μόνο το δικαίωμα χρήσης του γηπέδου. Το δικαίωμα αυτό αποκαλούν οι νομικοί «ενοχικό» και ΔΕΝ δηλώνεται σε καμία Δημόσια Αρχή.

Στον μήνα επάνω 20 Μάη 2003 ο ερασιτέχνης Γαύρος μεταβίβασε αυτό του το δικαίωμα στην «Στάδιο Γ. Καραϊσκάκης Ανακατασκευής και Εκμετάλλευσης Α.Ε.».»

Η μεταβίβαση του δικαιώματος χρήσης του γηπέδου από τον ερασιτέχνη Γαύρο στην Α.Ε. -η οποία και το εκμεταλλεύεται ως σήμερα- είναι παράνομη. Ο ερασιτέχνης απαγορεύεται να υποκατασταθεί από την Α.Ε. στην ενοχική του σχέση με την Γ.Γ.Α. (και κατ’ επέκταση την Ε.Ο.Ε.). Ποιος, όμως, παραμονές των Ολυμπιακών αγώνων του 2004 να έχει όρεξη να τα βάλει με τον Σ. Κόκκαλη; Το άφησαν έτσι και ησύχασαν.

Δημιουργήθηκε έτσι στον project manager Ανδριόπουλο η εντύπωση πως με τον ίδιο τρόπο μπορούσε να διαχειριστεί όλες τις παρόμοιες περιπτώσεις. Έτσι την λύση αυτή εφάρμοσε στη συνέχεια στην AEL FC ARENA και στο νέο γήπεδο της Α.Ε.Κ. Μόνο που στην τελευταία περίπτωση προκειμένου να πάρουν την κρατική χρηματοδότηση μέσω της Περιφέρειας Αττικής έπρεπε όλο το καθεστώς να ελεγχθεί από το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους (Ν.Σ.Κ.).

Αυτή την διαπίστωση κάναμε αμέσως μετά την γνωστοποίηση της απαίτησης από την Περιφέρεια Αττικής ν’ ακυρωθεί το Παραχωρητήριο του Φλεβάρη 2015 (βλέπε εδώ). Σ’ αντίθεση με τις περιπτώσεις των υπολοίπων ομάδων το Κράτος το 1935 παραχώρησε στην Α.Ε.Κ. το οικόπεδο με «παραχωρητήριο» (όπως σε κάθε πρόσφυγα εκείνη την περίοδο) το οποίο όμως είχε την ισχύ συμβολαίου. Γι’ αυτό και το 1947 η Α.Ε.Κ. το καταχώρησε στο Υποθηκοφυλακείο Αθηνών μετεγγράφοντας την έκταση στ’ όνομα της. Στις περιπτώσεις της Λάρισας και του «γνήσιου Γαύρου» τα οικόπεδα είναι κρατικά και το Κράτος μπορεί να τα εκχωρήσει ως προς την χρήση τους μόνο στα σωματεία και όχι σε Α.Ε.

Επιπρόσθετα, η διατύπωση του άρθρου 67 του Ν. 2725/1999 (η οποία πρώτη φορά εισήχθη το 1991) απαγορεύεται από τα (ιδρυτικά) σωματεία να εισφέρουν τις εγκαταστάσεις που χρησιμοποιούν στις Π.Α.Ε. (από το 1979 ως το 1991 που δεν απαγορευόταν η εισφορά των εγκαταστάσεων αυτές αποτιμώνταν μέχρι του 30% του Μ.Κ. το οποίο με το στάνταρ 10% που έχει εκ του νόμου το σωματείο μπορούσε να φτάσει το 40%). Στον ίδιο νόμο το άρθρο 56 ορίζει εξαντλητικά τα δικαιώματα του σωματείου και τις υποχρεώσεις της Π.Α.Ε. σε σχέση με την εκμετάλλευση για το μεν και την χρήση για την δε της αθλητικής εγκατάστασης. Τέλος με την παράγραφο 9 του άρθρου 7 του ίδιου νόμου (Ν. 2725/1999) απαγορεύεται «δια ροπάλου» τόσο η μερική όσο και η ολική εκποίηση και αλλαγή χρήσης των αθλητικών εγκαταστάσεων με μόνη εξαίρεση την προσφυγή στο Δικαστήριο του άρθρου 825 του Κώδικα πολιτικής Δικονομίας (Εφετείο).

Συν τοις άλλοις και να ακόμη κάποιος θα είχε ακόμη και τώρα κάποια αμφιβολία το άρθρο 966 του Α.Κ. (πράγματα εκτός συναλλαγής) θα πρέπει να του το ξεκαθαρίσει οριστικά.

Συμπέρασμα (αντί επιλόγου).

Κανονικά όλα τα παραπάνω τόσο ξεκάθαρα που είναι διατυπωμένα θα έπρεπε να μας είχαν προφυλάξει από πολλά προβλήματα. Δυστυχώς, όμως, κάθε άλλο παρά έτσι συνέβη. Πιστεύω πως είναι πλέον πεντακάθαρο πως όλες οι εκχωρήσεις από τα σωματεία σε Α.Ε. των εκτάσεων που τους παραχώρησε το Κράτος για αθλητικές εγκαταστάσεις είναι παράνομη και οι εκχωρήσεις αυτές οφείλουν να ανακληθούν.

Βέβαια, μια τέτοια ενέργεια ενώ θα αποκαθιστούσε την νομιμότητα θα δημιουργούσε νομικές και οικονομικές περιπλοκές με τις τράπεζες που δάνεισαν τις Α.Ε. (οι οποίες κατασκεύασαν και εκμεταλλεύονται τα γήπεδα). Ωστόσο, οι τράπεζες αυτές έχουν ήδη βρεθεί σε αδιέξοδο αφού πλέον έχουν καταλάβει ότι ΔΕΝ μπορούν να βγάλουν στο σφυρί το ίδιο το ακίνητο (όπως στην περίπτωση του Καραϊσκάκη) αλλά μόνο τα δικαιώματα εκμετάλλευσης των εμπορικών χώρων του (οι οποίοι με βάση το άρθρο 56 του «Αθλητικού Νόμου» ανήκουν και αυτοί στο σωματείο. Μύλος δηλαδή απ’ όπου κι αν το πιάσει κανείς…

Σε κάθε περίπτωση το αίτημα του «γνήσιου Γαύρου» για έναν «ερυθρόλευκο Βοτανικό» είτε πραγματικό είναι, είτε προσχηματικό τους επιβάλλει την υποχρέωση έτσι κι αλλιώς ν’ αναμετρηθούν με το παρελθόν τους (το οποίο και οφείλουν να καταδικάσουν μετά την «παράγκα της Ε.Π.Ο.» και για το γηπεδικό). Δυστυχώς για τους «γνήσιους Γαύρους» η διαδικασία αυτή (αντίστοιχη της «αυτοκριτικής» των Κομμουνιστών) δεν είναι ούτε εύκολη ούτε ανώδυνη. Αν, όμως, θέλουν να προχωρήσουν με το αίτημα τους είναι απολύτως αναγκαία.

 

Υ.Γ. Δεν μπορώ ν’ αποφύγω τον πειρασμό να μοιραστώ μαζί σας τον συνειρμό που μου ήρθε όταν διάβασα τον τίτλο «Για έναν κόκκινο Βοτανικό». Δεδομένου ότι υπογράφεται με ψευδώνυμο (Βαγγέλης Άγραφτος) μπορώ μόνο να υποθέσω ότι ίσως έχει κάποια κομμουνιστική επιρροή. Γιατί αυτό «Για ένα κόκκινο Βοτανικό» μου θύμισε το αίτημα/απαίτηση του Τσε για «Ένα, δύο, τρία, πολλά Βιετνάμ.» νομίζοντας πως έτσι θα γονάτιζαν οι Η.Π.Α. και θ’ απελευθερώνονταν οι υποτελείς σ’ αυτές χώρες. Μπορεί να νομίζουν πως έτσι θα γονατίσουν το Δημόσιο Ταμείο όπως τα «πολλά Βιετνάμ» τις Η.Π.Α.

Εσείς τι λέτε δεν σας το θυμίζει;

Σημείωση: Για το project του Βοτανικού θα επενέλθω προσεχώς.

 

 

26 Νοέμβρη 2020
«πανταχού παρών 1».

Διαβάστηκε 246 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Χρονολόγιο ΟΙ ΓΗΠΕΔΙΚΕΣ ΑΠΟΡΙΕΣ ΤΩΝ «ΓΝΗΣΙΩΝ ΓΑΥΡΩΝ» (ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΣΤΟΝ ΒΟΤΑΝΙΚΟ)