Το καλύτερο κείμενο για την «υπόθεση Λιγνάδη» (βλέπε εδώ) το διάβασα στο www.sdna.gr από τον Χρ. Σταθόπουλο (έναν από τους ελάχιστους που αξίζει ακόμα να διαβάζεις εκεί). Ο Χρήστος, λοιπόν, σκοινοβατεί ανάμεσα στην οργή και την υποκρισία. Οργίζεται αφενός για όσα συμβαίνουν και αφετέρου για την καθυστέρηση με την οποία μιλάνε πλέον όσοι από καιρό γνώριζαν. Υποκρισία γιατί σε κάποιο σημείο αναφέρει ότι: «κανείς τους δεν δικαιούται να λέει φόρα παρτίδα ότι γνώριζε.». Δηλαδή, τον Χρήστο τον πείραξε το «φόρα παρτίδα»; Έτσι όπως το διατύπωσε είναι σαν να υποστηρίζει πως το πρόβλημα είναι η ανάδειξη τους και πως όσο κρατούνται σ’ επίπεδο φημών είναι ανεκτό να γνωρίζουμε και να μη μιλάμε.
Ωστόσο, όσον αφορά τη στιγμή της «αποκάλυψης» έχει απόλυτο δίκιο. Μόνο και μόνο εξαιτίας της καθυστερημένης αποκάλυψης (και ενώ το γνώριζαν τόσοι) θα έπρεπε να μιλάμε για «ξεκαθάρισμα λογαριασμών» και ενδεχομένως και μια μελλοντική εκμετάλλευση του κλίματος συμπάθειας (ίσως και η Προεδρία μιας Ομοσπονδίας), κάτι που θα έπρεπε να είναι σ’ όλους μας προφανές. Ειδικά, όμως, στην περίπτωση του Λιγνάδη και ανεξάρτητα από την αξιοπιστία των μέχρι τώρα καταγγελιών τα πράγματα είναι τραγικά. Είναι τραγικά γιατί όπως αποκαλύφθηκε είχε απασχολήσει για το ίδιο αδίκημα πριν από 37 χρόνια αλλά επειδή η μήνυση αποσύρθηκε δεν προλάβαμε το κακό που έγινε μετά (βλέπε εδώ). Τουλάχιστον τότε (που η κοινωνία ήταν πιο «συντηρητική») κάποιος είχε κάνει τη «σωστή κίνηση» αν και στην πορεία και για να γλυτώσει το παιδί του τον στιγματισμό σταμάτησε και δεν έφτασε μέχρι το τέλος αφήνοντας τον Λιγνάδη ελεύθερο να συνεχίσει την δραστηριότητα του.
Επιπλέον, είναι ακόμα μια φορά τραγικά μιας και οι αποκαλύψεις τη δεδομένη στιγμή έχουν πολιτική σκοπιμότητα. Η Ν.Δ. έγινε Κυβέρνηση στις Αρχές Ιούλη 2019 και ο Λιγνάδης διορίστηκε «Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου» στις 13 Αυγούστου του ίδιου έτους. Ούτε λόγος ότι πριν τον επίσημο διορισμό του τ’ όνομα του είχε ήδη ακουστεί για τη συγκεκριμένη θέση. Δεδομένου ότι τα καταγγελλόμενα από τους δύο πρώτους καταγγέλλοντες έχουν γίνει εδώ και πολύ καιρό δεν μπορούμε να μην σκεφτούμε πως αν δεν υπάρχει πολιτική σκοπιμότητα στις καταγγελίες τους αυτές θα έπρεπε να είχαν γίνει τη στιγμή που συζητούνταν ο διορισμός του. Τότε (τον Αύγουστο του 2019) φαίνεται πως ο διορισμός του βιαστή τους στην θέση του «Καλλιτεχνικού Διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου» δεν τους είχε πειράξει μιας και δεν θεώρησαν σκόπιμο ν’ απευθυνθούν στην Υπουργό Πολιτισμού για να την ενημερώσουν σχετικά με το ποιον του υποψήφιου τότε «Καλλιτεχνικού Διευθυντή». Αν το είχαν κάνει τότε τόσο η Κυβέρνηση όσο και η Υπουργός Πολιτισμού θα είχαν αποφύγει το σκάνδαλο. Γιατί περίμεναν σχεδόν 18 μήνες για να τον καταγγείλουν; Το γεγονός ότι δεν το έκαναν τότε αποδεικνύει ότι είτε δεν τους ένοιαζε είτε τα καταγγελλόμενα απ’ αυτούς που άνοιξαν δεν είναι ακριβή.
Υπάρχει, όμως, και μια πλευρά των καταγγελιών στον «χώρο του θεάματος» η οποία είτε δεν προβάλλεται καθόλου είτε η προβολή της είναι ατελής. Στον «χώρο του θεάματος» τόσο η είσοδος σ’ αυτόν όσο και η «επιτυχία» περνά μέσα από την προσέγγιση όσων ήδη είναι «αναγνωρισμένοι» και κατέχουν «θέσεις ευθύνης». Έτσι, με τελείως υποκειμενικά κριτήρια αιθουσάρχες, θιασάρχες, σκηνοθέτες και ηθοποιοί έχουν αν το θελήσουν την δυνατότητα ν’ απαιτήσουν σεξουαλικές χάρες από τους φερέλπιδες νέο-εισερχόμενους ηθοποιούς. Ο συγκεκριμένος χώρος διαθέτει τόση προβολή που ακόμη και η θέση της «ταξιθέτριας» μπορεί υπό (τις σωστές) προϋποθέσεις να δώσει μια ευκαιρία σε μια νέα που θέλει να «μπει στον χώρο». Στο κάτω-κάτω αυτή δεν είναι και η εκδοχή του «Αμερικάνικου Ονείρου» στον «χώρο του θεάματος». Το γεγονός ότι για να βρουν κάποιοι και κάποιες δουλειά στον χώρο (μέχρι να φτιάξουν την καριέρα τους) πρέπει να ικανοποιήσουν σεξουαλικά αυτούς που διαθέτουν την δύναμη να τους βοηθήσουν ή να τους χαντακώσουν είναι η εξήγηση για τις καταγγελίες που γίνονται με πολύ μεγάλη καθυστέρηση. Έτσι, στον ορυμαγδό των καταγγελιών για σεξουαλικά εγκλήματα που έχουν γίνει εδώ και χρόνια κάποιοι βρίσκουν την ευκαιρία να καταγγείλουν και πρόσφατες περιπτώσεις που αφορούν ηθοποιούς στα αρχικά στάδια της καριέρας τους. Παρ’ ότι δεν μπορούν να αισθάνονται το ίδιο επαγγελματικά ασφαλείς όσο οι παλαιότεροι (που καταγγέλλουν με καθυστέρηση τις δικές τους περιπτώσεις), ωστόσο μπορούν να υπολογίζουν στις δουλειές που θα τους φέρει η συμπάθεια και η επιπλέον αναγνωρισιμότητα εξασφαλίζουν σήμερα.
Κάθε τέτοια υπόθεση κάθε φορά που προκύπτει εξελίσσεται σ’ έναν διαγωνισμό «κανιβαλισμού». Όπως οι Αρχαίοι Αιγύπτιοι που νόμιζαν πως σβήνοντας τ’ όνομα ενός Φαραώ από τις επιγραφές ότι τον καταδίκαζαν στην αφάνεια, έτσι και κάποιοι ηθικολόγοι νομίζουν ότι αν ρίξουν πρώτοι (και καλύτεροι) την πέτρα του αναθέματος πως «ξορκίζουν» τις ευθύνες τους. Μιας, όμως, που δεν έχουμε πέτρινες (ή ασβεστολιθικές) επιγραφές για να ξύσουμε τ’ όνομα αυτού που μας εξέθεσε επεμβαίνουμε στις φωτογραφίες που βγάλαμε μαζί του. Ακόμα περισσότερο χρησιμοποιούμε τις φωτογραφίες που οι αντίπαλοι μας έχουν βγάλει μαζί του για να εκμεταλλευτούμε όσο γίνεται περισσότερο μια κατάσταση. Το χειρότερο είναι όταν προσπαθούμε να δικαιολογηθούμε (και να παραμείνουμε «καθαροί») για το γεγονός ότι (μπορεί να) έχουμε κάτι κοινό με τον κάθε «Λιγνάδη».
Σε αυτό το κείμενο ΔΕΝ χρειαζόταν η αναφορά στον Λιγνάδη μόνο και μόνο επειδή έχει φωτογραφηθεί με κασκόλ της Α.Ε.Κ. Επιπλέον, επειδή η Α.Ε.Κ. έχει διαφορετικό περιεχόμενο για τον καθένα ΔΕΝ έχει κανένα νόημα να «υπερασπιζόμαστε» αυτό που θεωρούμε ότι είναι η Α.Ε.Κ. (παρά μόνο για όσους συμμερίζονται τις απόψεις μας) Προφανώς και μια ομάδα, ένα κόμμα, μια συλλογικότητα εν γένει δεν είναι «πλυντήριο» για τις πράξεις οποιουδήποτε. Οπότε και ο χαρακτηρισμός της Ν.Δ. εξαιτίας των Λιγνάδη και Γεωργιάδη είναι (ή θα έπρεπε να είναι) το ίδιο απαράδεκτος και καταδικαστέος.
Ωστόσο, από τη στιγμή που κάποιος μπαίνει στον κόπο να γράψει αυτά που έγραψε ο ΚΚΡΚ ο κίνδυνος να εγκλωβιστεί σ’ ένα εικονικό περιβάλλον όπου αυτός και μόνο (και όσους αναγνωρίζει ισάξιους του) είναι οι «καθαροί» και οι «θεματοφύλακες των Αρχών» της συλλογικότητας που υπηρετούν και συνεπώς «οι μόνοι που έχουν δικαίωμα να ομιλούν» (αείμνηστε Μένιο) είναι δεδομένος. Σ’ αυτό το εικονικό περιβάλλον όσοι δεν κατάφεραν να περάσουν από τις ίδιες δοκιμασίες με τους πατεράδες και τούς παππούδες τους νομίζουν πως αν μείνουν πιστοί στις ίδιες μ’ αυτούς Αρχές (τις οποίες σ’ αντίθεση με εκείνους μόνο λεκτικά καλούνται να υπερασπιστούν) θα έχουν καταφέρει να πάρουν κάτι από την δική τους ηθική. Κάπως έτσι οι «Αριστεροί» ζούσαν μέχρι πρότινος (κάποιοι ζουν ακόμα) μέσα στο παραμύθι του «ηθικού πλεονεκτήματος». Γι’ αυτό σε χρόνο dt (που λέμε και στην Φυσική) τρέχουν να πετάξουν «σαν τρίχα απ’ το ζυμάρι» όποιον τους χαλά το αφήγημα προκειμένου έτσι να παραμείνουν μόνο όσοι το επιβεβαιώνουν. Καμία συλλογικότητα είτε πρόκειται για την Ν.Δ., την Α.Ε.Κ., το Κ.Κ.Ε. ή τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. δεν χρήζει «υπεράσπισης» επειδή κάποιο μέλος της παρανόμησε. Η μόνη περίπτωση που αυτό είναι απαραίτητο είναι όταν το πρόβλημα «ακουμπά» την ηγεσία της.
Για παράδειγμα η εκδίκαση αυτών των υποθέσεων θα γίνει με τον νέο Π.Κ. που ψήφισε η Κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα και τα πρόβατα-Βουλευτές του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. μ’ ένα άρθρο (γιατί ως «Κώδικας» ψηφίστηκε στο σύνολο του και όχι κατ’ άρθρο) ψήφισαν διατάξεις ευνοϊκές για τους βιαστές (και όχι μόνο). Το επιχείρημα ότι τον νέο Π.Κ. τον εισηγήθηκε μια επιτροπή καθηγητών της Νομικής είναι γελοίο. Είναι γελοίο, γιατί οι πολίτες ψηφίζουν τους Βουλευτές οι οποίοι και υπερψήφισαν το νομοσχέδιο και όχι καθηγητές πανεπιστημίου∙ οπότε και η ευθύνη είναι μόνο πολιτική. Το ίδιο γελοία ο πρώην Πρωθυπουργός υποστήριξε πως το συγκεκριμένο νομοσχέδιο ήταν σε «δημόσια διαβούλευση» για 6 μήνες. Είναι πολύ υποτιμητικό για έναν πρώην Πρωθυπουργό να μην καταλαβαίνει ότι λέγοντας κάτι τέτοιο παραδέχεται πως ενώ είχαν τον χρόνο να διορθώσουν το 30% των διατάξεων που είχαν πρόβλημα (όπως παραδέχτηκε ο τελευταίος Υπουργός Δικαιοσύνης του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.) ΔΕΝ έκαναν απολύτως τίποτα. Και δεν έκαναν απολύτως τίποτα γιατί είχαν (σκόπιμα) προαποφασίσει ότι έτσι θα ψηφιζόταν ο Π.Κ. για να γλυτώσουν την καταδίκη κάποιοι που αλλιώς θα βρίσκονταν ένοχοι. Ακόμη περισσότερο που συλλογικότητες, η Νεολαία του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. αλλά και ο ίδιος ο Σταύρος Κοντονής είχαν υποδείξει τα προβλήματα. Ο τελευταίος μάλιστα είχε προτείνει να ψηφιστεί αν είναι ο νόμος, αλλά να ισχύσει σε βάθος χρόνου για να δοθεί το διάστημα να διορθωθεί όπου χρειαζόταν. Δεδομένου ότι η πάγια αρχή του Π.Κ. επιβάλλει ότι από την διάπραξη του εγκλήματος ως την οριστική του εκδίκαση θα ισχύσουν οι πιο ευνοϊκές για τον κατηγορούμενο διατάξεις η ευθύνη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. είναι τεράστια ειδικά από κοινωνικής σκοπιάς. Το να κουνάει το δάχτυλο είναι το άκρον άωτον της υποκρισίας. Γράφω του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και όχι προσωπικά του Τσίπρα γιατί ακόμη και αν κάποιοι εντός του υπέδειξαν το πρόβλημα στο τέλος πειθάρχησαν στην «γραμμή» (επιθυμία) του Αρχηγού (Φύρερ στα Γερμανικά) και το ψήφισαν (ως πειθαρχημένα πρόβατα που επιζητούν την επανεκλογή τους).
Αυτή τους η ενέργεια σε συνδυασμό με την μόνιμη για πολιτικά οφέλη εκατέρωθεν «ανθρωποφαγία» δημιουργεί μια στείρα ανατροφοδοτούμενη κατάσταση στην Ελληνική Κοινωνία όπου οι μεν στρέφονται εναντίον τω δε και τ’ ανάπαλιν. Ωστόσο, το χειρότερο είναι ότι όλο αυτό το γαϊτανάκι θεωρείται αυτονόητο από μια «ψηφιοποιημένη» πλέον Κοινωνία που επιτίθεται σε όποιον πει ή γράψει οτιδήποτε δεν συμφωνεί με το κλίμα της στιγμής. Μιας «ψηφιοποιημένης» Κοινωνίας η οποία αντιδρά μηχανικά και αντανακλαστικά σ’ ότι συμβαίνει.
Για παράδειγμα ξεκίνησε μια συζήτηση για το χρόνο παραγραφής των σεξουαλικών εγκλημάτων και αν θα έπρεπε να προβλέπεται παραγραφή. Αυτή η συζήτηση είναι πολύ επικίνδυνη επειδή γίνεται χωρίς να σκεφτόμαστε τις επιπτώσεις. Χωρίς να παίξουμε την «κολοκυθιά» (γιατί να παραγράφονται τα «οικονομικά εγκλήματα»;) θα πρέπει να σκεφτούμε πως αν θέλουμε να προστατέψουμε τα θύματα των σεξουαλικών εγκλημάτων πρέπει να είναι απαράγραπτος και ο φόνος. Γιατί αν ο φόνος παραγράφεται στα 20 χρόνια και τα σεξουαλικά εγκλήματα είναι απαράγραπτα, τι εμποδίζει τον βιαστή να σκοτώσει μετά τον βιασμό το θύμα του και έτσι να μετρά ανάποδα τα 20 έτη της παραγραφής; Όμως, για να το σκεφτούν αυτό οι «αγανακτισμένοι» θα πρέπει να έχουν μάθει να σκέφτονται∙ κάτι που ελάχιστοι έχουν μάθει. Γιατί για να σκεφτείς πρέπει να έχεις διδαχθεί να παίρνεις μια απόσταση από τα πράγματα και να δίνεις τον χρόνο στον εαυτό σου να δεις την κατάσταση ως θεατής (σφαιρικά). Αυτό, όμως, που έχουν διδαχθεί αφότου τέλειωσαν το σχολείο είναι ν’ αντιδρούν στα συναισθήματα που τους υποβάλλουν προκειμένου έτσι να δικαιολογούν τη λήψη κάποιων προαποφασισμένων (από άλλους) μέτρων. Άντε και να επικοινωνούν στέλνοντας και λαμβάνοντας ψηφιακές φατσούλες με τις οποίες εκφράζουν τα συναισθήματα τους (για να επιστρέψουν, έτσι, στα ιερογλυφικά των Αιγυπτίων πριν η γραφή γίνει κτήμα των «κοινών» ανθρώπων).
Σε κάθε περίπτωση πρέπει πλέον «το μαχαίρι να φτάσει στο κόκκαλο». Παραδείγματος χάρη οφείλει το Κράτος ν’ αναλάβει την προστασία της Κοινωνίας από κείμενα και θεάματα που ΔΕΝ θα έπρεπε να παράγονται. Αυτή την ευθύνη την θέτει το Σύνταγμα και προφανώς στην πράξη πρόκειται για μιας μορφής προληπτική λογοκρισία, η ανυπαρξία της οποίας έχει οδηγήσει σε ασυδοσία και στην εκ των υστέρων κίνηση διαδικασιών με συλλήψεις εξαιτίας μηνύσεων (ενώ το κακό έχει γίνει). Κανένα δικαίωμα «ελεύθερης έκφρασης» ΔΕΝ μπορεί να υπερισχύει του «Δημοσίου Συμφέροντος». Προφανώς και κατά την άσκηση της «προληπτικής λογοκρισίας» (την οποία επιβάλλει το Σύνταγμα) και θα υπάρξουν υπερβολές. Σε καμία, όμως, περίπτωση αυτές δεν θα είναι περισσότερες απ’ όσες έχουν συμβεί τόσα χρόνια εξαιτίας της απροθυμίας του Κράτους να κάνει το σωστό.
Κάθε υπόθεση «τύπου Λιγνάδη» δεν μας κάνει σε τίποτα σοφότερους, καθώς το μόνο που κάνει είναι να φέρνει στην επιφάνεια τις άσχημες πλευρές της ανθρώπινης φύσης (στις οποίες υποτίθεται μέσω της Ηθικής, της Φιλοσοφίας και του Πολιτισμού γενικώς προσπαθούμε να επιβληθούμε). Στην Σοβιετική Ένωση πίστευαν πως στο δικό τους καθεστώς ΔΕΝ θα μπορούσαν να υπάρξουν σεξουαλικοί και κατά συρροή εγκληματίες καθόσον αυτοί ήταν αποκλειστικά «προϊόντα» του Καπιταλισμού. Τώρα ξέρουμε πως είχαν πέσει έξω. Δυστυχώς, όμως, όσο και να καταδικάζουμε ηθικά τέτοιες πράξεις, όσο και να τις κολάζουμε ποινικά ΠΑΝΤΑ θα υπάρχει μια οικογένεια στην Ρουμανία, τη Μολδαβία, το Μπαγκλαντές, την Ταϋλάνδη και ποιος ξέρει ακόμη που η οποία θα εκδίδει κάποιο από τα παιδιά της για να ζήσουν τα υπόλοιπα. Ίσως, να το κάνει γιατί το εργοστάσιο που πριν δούλευε το παιδί (το οποίο τώρα ικανοποιεί τις «άρρωστες» ορέξεις όσων πληρώνουν) έκλεισε εξαιτίας του «αγώνα» εναντίον της «παιδικής εργασίας».
Όσο δεν αντιμετωπίζονται οι αιτίες των σεξουαλικών εγκλημάτων στη ρίζα τους, τόσο αυτά θ’ ανακυκλώνονται και κάθε τόσο θα έχουμε να λέμε και να γράφουμε για μια «νέα» (αλλά όμως πολύ παλιά) υπόθεση που θα «σκάει». Κάτι τέτοιο θ’ αποτελούσε «την αρχή του τέλους» για όλους τους επαγγελματίες ηθικολόγους της Κοινωνίας μας και των Μ.Μ.Ε. που κάθε φορά «πέφτουν από τα σύννεφα» «σοκαρισμένοι» απ’ όσα ακούν. Δεδομένου ότι αυτή η κατάσταση τους βολεύει όλους (ειδικά όσους κατακεραυνώνουν τον εκάστοτε δράστη) οι ελπίδες να γίνει κάτι είναι μόνον μαθηματικές.
Τέλος, πρέπει να επισημανθεί κάτι που σκόπιμα παραβλέπεται απ’ όσους υποτίθεται πως κόπτονται για την Δημοκρατία και τα δικαιώματα όλων των μορφών. ΔΕΝ υπάρχει παιχνίδι στο οποίο οι κανόνες να ισχύουν (δεσμεύουν) μόνο για την μια πλευρά. Απλά δεν υπάρχει. Έτσι, όσο δικαίωμα έχουν οι καταγγέλλοντες να δημιουργούν εντυπώσεις στα Μ.Μ.Ε. για τους καταγγελλόμενους -πριν αυτοί δικαστούν- άλλο τόσο έχουν οι καταγγελλόμενοι μέσω των δικηγόρων τους να λένε τα δικά τους. Έτσι, εκκλήσεις στα Μ.Μ.Ε. να μην δίνουν βήμα στον Κούγια για να μην ξεφτιλίζει εκείνος το «Ελληνικό #metoo» είναι εκτός κανόνων του παιχνιδιού και το μόνο που αποδεικνύουν είναι μονομέρεια και προκατάληψη. Επιπλέον, δεν υπάρχει κανένα ασφαλές κριτήριο με το οποίο να κρίνουμε προτιμότερα όσα π.χ. λέει η Κούρτοβικ σ’ αντίθεση με όσα λέει ο Κούγιας. Εκτός και αν την «αλήθεια» όσων υποστηρίζει ο εκάστοτε δικηγόρος την τεκμαίρουμε από το ποιον κάθε φορά αυτός εκπροσωπεί. Τότε, όμως, είναι οξύμωρο αυτοί που υπερασπίζονται την Δημοκρατία και τα κάθε μορφής δικαιώματα να παίζουν αντι-Δημοκρατικά. Δυστυχώς, όμως, σε μια Κοινωνία που κάθε μέρα όλο και περισσότερο λειτουργεί μέσω των Μ.Μ.Ε. η εμφάνιση σ’ αυτά είναι από τις πλέον σημαντικές υποχρεώσεις των συνηγόρων και προσδιορίζει σε κάποιο βαθμό το αποτέλεσμα.
Υ.Γ. 1. Προφανώς και πρέπει να υπάρξουν εξηγήσεις για κάποια πράγματα που εκ πρώτης όψεως φαίνονται «περίεργα» όπως π.χ. το γεγονός ότι την ευθύνη για τα «ασυνόδευτα ανήλικα» έχει το Μέγαρο Μαξίμου. Οι εξηγήσεις θα διώξουν τις σκιές που ο Μπαξεβάνης έριξε στην πολιτική ζωή της Χώρας. Σε κάθε περίπτωση αυτό που έκανε (τόσο στην παρούσα περίσταση όσο και στο παρελθόν) και θα συνεχίσει να κάνει (αν αφεθεί ατιμώρητος) είναι απολύτως κατακριτέο.
Γιατί, αν δεν συμβαίνει κάτι ύποπτο τότε ο Μπαξεβάνης είναι συκοφάντης. Αν, όμως, συμβαίνει τότε είναι εκβιαστής γιατί παρ’ ότι ξέρει (προφανώς από καιρό) ΔΕΝ το καταγγέλλει αρμοδίως αλλά το κάνει με τρόπο που μπορεί να εκμεταλλευτεί τόσο ως εκδότης όσο και το κόμμα του. Σε κάθε περίπτωση είναι ηθικά και ποινικά κολάσιμος.
Υ.Γ. 2. Και στο ζήτημα των σεξουαλικών εγκλημάτων βρίσκει την εφαρμογή του το κλασικό ερώτημα αν η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι σήμερα χωρίς αυγό ΔΕΝ γεννιέται κότα. Έτσι, αν δεν υπάρχει η «πρώτη ύλη» ΔΕΝ μπορούν να υπάρξουν «σεξουαλικοί εγκληματίες». Χωρίς την μαζική εισαγωγή «προσφύγων» (διάβαζε οικονομικών μεταναστών) ΔΕΝ θα υπήρχε η «πρώτη ύλη» για δικηγόρους που με αμοιβή υπόσχονται «χαρτιά» που θα τους κάνουν νόμιμους, παιδάκια ή ενήλικες για σεξ και «πρώτη ύλη» για την μαφία της χώρας καταγωγής τους (αλλά και την ντόπια) που θα τους εκμεταλλεύεται. Επιπλέον, η ικανοποίηση των αναγκών τους όπως η στέγαση είναι ιδιαίτερα επικερδής για όσους αγωνίζονται για τα δικαιώματα τους (π.χ. Παπαδημούλης).
Υ.Γ. 3. Βάση του σεξουαλικού εγκλήματος είναι το πάθος του σεξουαλικού εγκληματία το οποίο καλείται αυτός να θρέψει. Το πάθος μπορεί ν’ αφορά σχέσεις με το ίδιο και το άλλο φύλλο ή και με τα δύο. Επιπλέον, για να ικανοποιηθεί απαιτείται ο σεξουαλικός εγκληματίας μας να κατέχει μια «θέση ευθύνης» ή να είναι σε θέση να εξαγοράσει το θύμα. Επί της ουσίας ΔΕΝ έχει καμία σημασία αν πρόκειται για ανήλικους ή ενήλικους. Μια αρχή για ν’ αλλάξουν προς το καλύτερο τα πράγματα θα ήταν να θεωρείται ηθικά απαράδεκτη οποιαδήποτε τέτοια πράξη. Να μην απονέμονται δικαιώματα με βάση τις σεξουαλικές προτιμήσεις όπως π.χ. το δικαίωμα υιοθεσίας σε ομοφυλόφιλα ζευγάρια. Να θεωρηθεί εκ νέου η ζωή ως ιερή και να σταματήσει η εμπορευματοποίηση της όπως π.χ. οι «παρένθετες μητέρες» όπου με αμοιβή ένα ομοφυλόφιλο (ή και μη) ζευγάρι αγοράζει νόμιμα ένα παιδί. Όταν αυτές οι πρακτικές είναι -πλέον- στ’ όνομα της «κοινωνικής προόδου» κοινωνικά και νομικά αποδεκτές, τότε η «ανθρωποφαγία» σε βάρος του κάθε Λιγνάδη είναι μια τεράστια υποκρισία.
Υ.Γ. 4. Είχα πολύ καιρό να διαβάσω ένα τόσο καλό κείμενο όπως αυτό. Από το κείμενο (και όχι μόνο) προκύπτει η ηθική διαφθορά του αρχηγικού και προσωποπαγούς κόμματος που ονομάζεται ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και κυβέρνησε για 5,5 χρόνια. Η ανικανότητα του κόμματος να παράξει πολιτικό λόγο και ν’ ανεβάσει τα ποσοστά του το οδηγεί σε κουτσομπολιό του χειρίστου είδους. Για παράδειγμα γιατί δεν έχει «ηθική ευθύνη» ο Τσίπρας επειδή υπουργοποίησε τον Χαϊκάλη; Ή ακόμη γιατί να μην του ζητηθούν (και) ηθικές ευθύνες που τοποθέτησε τον Γ. Κιμούλη στην Επιτροπή Συνταγματικής Αναθεώρησης; Δεν μπορώ να φανταστώ πόσο τυχερός πρέπει να νοιώθει ο Κυριάκος Μητσοτάκης με τον Τσίπρα αντίπαλο δέος του. Οπότε το μόνο που απομένει είναι να δούμε αν και πότε θα μπει η Ν.Δ. στην διαδικασία ενός τέτοιου ξεφωνητού.
Υ.Γ. 5. Απορία: Αυτή η ευφάνταστη απόφαση να μην προβάλλονται σ’ επανάληψη οι σειρές όσων ηθοποιών έχουν κατηγορηθεί για σεξουαλικά εγκλήματα ποιόν τιμωρεί τελικά; Τους θύτες ή όσους συμμετείχαν μαζί τους στις σειρές εκείνες και οι οποίοι θα στερηθούν τα λεφτά που αλλιώς θα έπαιρναν; Τέτοιου είδους αποφάσεις είναι -όπως έχει αποδείξει και το παρελθόν- προσχηματικές και λαμβάνονται με γνώμονα μόνο τις δημόσιες σχέσεις μόνον όταν οι οργανισμοί που τις λαμβάνουν δεν έχουν να κερδίσουν τίποτα παραπάνω.
Για παράδειγμα τα τραγούδια του Μάικλ Τζάκσον σταμάτησαν να παίζονται σε ραδιοφωνικούς σταθμούς ανά τον κόσμο ΜΟΝΟ μετά τον θάνατο του και ενώ ήδη ο Τζάκσον είχε απασχολήσει τα Μ.Μ.Ε. για σεξουαλικά εγκλήματα. Μόνον όταν έφτασε η ώρα ν’ αρχίσουν να εισπράττουν οι δικαιούχοι της κληρονομιάς του τα Μ.Μ.Ε. θυμήθηκαν ότι ήταν παιδόφιλος. Μήπως τους τη θύμισαν (την παιδοφιλία) όσα αποκαλύφθηκαν μετά τον θάνατο του;
Όσον αφορά την επανάληψη των σειρών (ή επεισοδίων) με τους Χαϊκάλη και Φιλιππίδη αυτό θα είναι ένα πλήγμα για το MEGA (καθώς οι δυό τους είχαν παίξει σε πολλές σειρές), το οποίο θα αντιμετωπίσει με τις επαναλήψεις των τρεχουσών σειρών του και με φθηνές Αμερικανικές ταινίες και σειρές. Οι πραγματικοί χαμένοι μιας τέτοιας απόφασης θα είναι ΟΛΟΙ οι υπόλοιποι συντελεστές τους. Μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά δε λένε;
20 Μάρτη 2021
«πουθενάς 1».
