Η εμφάνιση της ομάδας στο α’ ημίχρονο με εξαίρεση το λάθος του Τσιντώτα στο 43’ ήταν αυτή μιας ομάδας που παίζει εντός ένα σημαντικό παιχνίδι και πρέπει να το κερδίσει. Σε κάθε περίπτωση όσο βελτιωμένη και να εμφανίστηκε η γηπεδούχος Α.Ε.Κ. άλλο τόσο άγονη ήταν η προσπάθεια της. Η αύρα της 7ης Απρίλη 1999 δεν μπόρεσε να κάνει το θαύμα που επιζητούσε και είχε ανάγκη ο «οργανισμός» της Α.Ε.Κ.
Το β’ ημίχρονο δεν ήταν πολύ διαφορετικό από το α’ με τις δύο ομάδες να επιδιώκουν με μεγάλη προσοχή το γκολ. Το άγχος της Α.Ε.Κ. να πετύχει έστω ένα τέρμα για να έχει κάτι να υπερασπιστεί στην ρεβάνς την «βάρυνε» τόσο που τελικά δεν πέτυχε τίποτα. Και όχι μόνον αυτό, αλλά στην τελευταία φάση του παιχνιδιού δέχτηκε ένα γκολ-μαχαιριά το οποίο ωστόσο δεν είναι καταδικαστικό.
Η μόνη ελπίδα που απέμεινε πλέον στην ομάδα είναι να εκμεταλλευτεί το Β’ Μέρος της «τελευταίας ευκαιρίας» της δίνοντας τα όλα στην ρεβάνς. Γιατί σε μια τόσο χάλια χρονιά ακόμη και μια μόνο συμμετοχή στον Τελικό Κυπέλλου μπορεί να κάνει κάποια διαφορά. Ακόμη και αν χαθεί ένας ακόμη Τελικός, ωστόσο η πρόκριση σ’ αυτόν θα σημαίνει πως η Α.Ε.Κ. θα έχει αποκλείσει τον «Γαύρο του Βορρά» με τον οποίο ανταγωνίζεται για το Πρωτάθλημα. Και αυτό τη συγκεκριμένη στιγμή δεν είναι καθόλου μικρό πράγμα.
08 Απρίλη 2021
«πουθενάδες».
