Ο «Πόλεμος της Ουκρανίας» δεν θα μπορούσε ν’ αποτελέσει εξαίρεση. Ακριβώς γι’ αυτό τον λόγο και ειδικότερα επειδή διεξάγεται στη «Γηραιά Ήπειρο» και είναι ο πλέον πρόσφατος οι σχετικές μ’ αυτόν ιστορίες είναι μια πρώτης τάξεως ψυχογράφημα όλων των εμπλεκομένων. Για το σημερινό κείμενο επέλεξα πέντε τέτοιες ιστορίες.
Δεν υπάρχει πιο ταιριαστή ιστορία από αυτή που γεφυρώνει μεταξύ τους δύο Πολέμους, ειδικά όταν αναφέρεται στην επίδραση που έχει ο Β’ Π.Π. στις αποφάσεις που λαμβάνει ο Βλαδίμηρος Πούτιν στον «Πόλεμο της Ουκρανίας» (βλέπε εδώ). Αποφάσεις για την διεξαγωγή του οι οποίες κανονικά θα ταίριαζαν σε στρατηγούς και όχι σε πολιτικούς. Όμως, ο Βλαδίμηρος όπως και ο Στάλιν θεωρεί ότι ξέρει περισσότερα και καλύτερα από τους στρατιωτικούς, οι οποίοι αν θέλουν να συνεχίσουν την καριέρα τους πρέπει αφενός να πηγαίνουν με τα νερά του και αφετέρου να τον κρατούν ικανοποιημένο. Σε κάθε περίπτωση αυτό δεν είναι εύκολο μιας και η διεξαγωγή ενός πολέμου έχει αλλάξει αρκετά από αυτή του Β’ Π.Π. Πως, όμως, λες κάτι τέτοιο σε κάποιον που θεωρεί πως διαβάζοντας για έναν πόλεμο έχει αυτόχρημα γίνει και ειδικός στη διεξαγωγή του;
Η εμμονή με την Σοβιετική ιστορία (κληρονόμος της οποίας είναι η σημερινή Ρωσία) περνά αναγκαστικά και από την ρητορεία περί «αντι-Φασιστικής/Ναζιστικής νίκης». Μια ρητορεία που όπως αποδεικνύεται είναι «κούφια» (άνευ περιεχομένου). Βασικά, το μόνο που ήθελαν να που οι Σοβιετικοί ήταν πως αυτοί τελείωσαν τον Β’ Π.Π. στην Ευρώπη με την κατάληψη του Βερολίνου. Μιας, όμως, και οι Γερμανοί ήταν «Ναζί/Φασίστες» κατ’ ανάγκη και η σε βάρος τους νίκη ήταν πρώτα ιδεολογική και ύστερα στρατιωτική (ή αλλιώς μέσω της στρατιωτικής νίκης απεφεύχθη ο κίνδυνος πολιτικής τους επικράτησης).
Ότι αυτή η ρητορεία είναι «κούφια» αποδεικνύεται περίτρανα από την ύπαρξη Νέο-Ναζί στην ίδια τη Ρωσία (ναι, αυτή που νίκησε σχεδόν μόνη της τον Φασισμό/Ναζισμό). Ακόμη χειρότερα που σήμερα η Ρωσία είναι ένα ακραίο εθνικιστικό (και όχι διεθνιστικό) ιμπεριαλιστικό κράτος, του οποίου οι επίσημες επιδιώξεις ταυτίζονται με αυτές των Ρώσων Νέο-Ναζί εθνικιστών. Έτσι, η χρησιμοποίηση τους στον «Πόλεμο της Ουκρανίας» (βλέπε εδώ) μόνον έκπληξη δεν προκαλεί σ’ όσους αντιλαμβάνονται πως μόνον οι αδίστακτοι επικρατούν σε μια πολεμική σύγκρουση.
Όλοι όσοι είτε από αντι-Αμερικανισμό είτε από νοσταλγία στην Σ. Ένωση υποστηρίζουν τη σημερινή εθνικιστική Ρωσία (η οποία ζηλεύει από την Ε.Σ.Σ.Δ. μόνο τα εδάφη της) κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν.
Όπως κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν και όταν βγαίνουν στην επιφάνεια ιστορίες όπως αυτή. Διαβάζοντας πως Ρωσίδα σε τηλεφωνική συνομιλία με τον άντρα της του έδωσε την άδεια να βιάζει Ουκρανές αρκεί αφενός να μην της το πει και αφετέρου να έχει λάβει πριν προφυλάξεις κάποιοι «σοκάρονται». Δεν θα έπρεπε όμως και να γιατί:
- Οι βιασμοί σε καιρό πολέμου είναι αναμενόμενοι. Όχι μόνο επειδή οι στρατιώτες δεν ξέρουν αν θα ζουν την επόμενη μέρα, αλλά πολύ περισσότερο επειδή πρέπει να εκτονώσουν την οργή και τον θυμό τους που τους πήραν από τα σπίτια τους και τους έστειλαν στο μέτωπο. Επιπλέον, βιάζοντας είναι σαν ν’ αυτονομούνται για λίγο από την εξουσία των αξιωματικών τους και ν’ απειθαρχούν. Δεν υπάρχει τίποτα πιο διεγερτικό από το αίσθημα της παραβίασης των κανόνων.
- Ο βιασμός σε καιρό πολέμου (ειδικά όταν πριν έχεις σκοτώσει τον άντρα της γυναίκας που θα βιάσεις και την βιάσεις μπροστά στο παιδί της) είναι ενός τύπου «Εθνική Αποστολή». Ποια αξία θα είχε η νίκη των Ρώσων έναντι των Γερμανών στον «Πατριωτικό Πόλεμο» αν δεν τους βίαζαν τις γυναίκες (για να εκδικηθούν υποτίθεται τα δεινά που τους προκάλεσαν); Την πραγματικότητα αυτή αναγνωρίζει και η Ρωσίδα που δίνει την άδεια της στο σύζυγο της να βιάζει Ουκρανές.
- Ότι δεν ξέρουμε και ειδικά αν έχει γίνει με «προφυλάξεις» δεν μας ακουμπά και μπορούμε να ισχυριστούμε ότι δεν έχει συμβεί. Ακριβώς, δηλαδή, όπως κάνει η Ρωσίδα της ιστορίας μας. Επιπλέον, όταν υποψιαζόμαστε ότι μπορεί να συμβεί κάτι και δίνουμε εκ προοιμίου την άδεια μας γι’ αυτό (όχι ότι απαιτείται) δείχνουμε μια μεγαλοθυμία την οποία περιμένουμε ο άλλος (στην περίπτωση μας ο Ρώσος στρατιώτης) να εκτιμήσει δεόντως (να βιάσει, δηλαδή, Ουκρανές αλλά να το κάνει με «προφυλακτικό» και κυρίως χωρίς να το πει).
Κανένας πόλεμος δεν μπορεί να κερδηθεί αν στα μετόπισθεν δρουν «πράκτορες» του εχθρού. Και ως τέτοιοι λογίζονται όλοι όσοι διαφωνούν με την επίσημη θέση-προπαγάνδα. Συνεπώς, το Κράτος οφείλει να ξεκινήσει μια εκστρατεία «αυτοκάθαρσης» αντικείμενο της οποίας είναι η καταγγελία όλων των υπόπτων για αντι-κρατική δράση. Ιστορίες από μια τέτοια εκστρατεία στη σημερινή Ρωσία περιέχει αυτό το άρθρο. Ιστορίες που αποδεικνύουν την διαφορετική αντιμετώπιση των αντιφρονούντων στη Ρωσία και την Ελλάδα. Φαντάζεστε τι θα γινόταν αν η Κυβέρνηση της Ν.Δ. ζητούσε από τους πολίτες να καταγγείλουν στις Αρχές όσους υποστηρίζουν την Ρωσία ή θεωρούνται Ρωσόφιλοι; Ακόμη χειρότερα να καταγγείλουν όλους όσους μιλούν για «Ειρήνη» και άλλα τέτοια που κάνουν κακό στα φιλοπόλεμα αισθήματα. Η διαφορά είναι πως στην Ελλάδα θεωρούμε αυτονόητο το δικαίωμα διαφοροποίησης από μια κυβερνητική θέση αν την θεωρούμε άδικη. Στο κάτω-κάτω η Αντιγόνη ήταν Ελληνίδα και όχι Ρωσίδα.
Ο Αθλητισμός υποτίθεται ότι ενώνει τους λαούς αφού δεν στηρίζεται σε τίποτα το λεκτικό παρά μόνο στη «γλώσσα του σώματος». Υποτίθεται, επίσης, πως ο Αθλητισμός είναι αλληλένδετος με τον Πολιτισμό. Ώστε, τελικά, όσοι ασχολούνται με τον Αθλητισμό είναι κατ’ ανάγκη (οφείλουν να είναι) πολιτισμένοι. Η συγκεκριμένη ρητορεία παραγνωρίζει σκόπιμα τόσο τις καταβολές του Αθλητισμού (ως μια σειρά επιδείξεων πολεμικής δεξιότητας) όσο και το γεγονός ότι χρησιμοποιήθηκε προς τέρψη του κόσμου και εκτόνωσης των πιο χαμερπών συναισθημάτων του. Η ονομασία των αθλητικών εγκαταστάσεων με τη λέξη «αρένα» θα έπρεπε να ανακαλεί τον σωστό συνειρμό, ωστόσο κάποιοι κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν.
Τη σημασία του Αθλητισμού την έχουν καταλάβει από πολύ νωρίς τα κράτη. Είτε μιλάμε για τις Ελληνικές πόλεις-κράτη είτε για τα σύγχρονα. Ο Αθλητισμός είναι μαζί με τον Πολιτισμό ένας από τους βασικούς πυλώνες της κρατικής προπαγάνδας. Την δύναμη της προπαγάνδας γνωρίζουν και οι ίδιοι οι αθλητές οι οποίοι ως τέτοιοι θα έπρεπε να νιώθουν μεταξύ τους αλληλέγγυοι. Ωστόσο, πρώτα απ’ όλα πρέπει να λάβουν υπόψη τους το προσωπικό τους συμφέρον. Για παράδειγμα αυτός ο Ρώσος γυμναστής ένιωσε υποχρεωμένος να εμφανιστεί δημοσίως ως υποστηρικτής της Ρωσικής εισβολής και ΔΕΝ ντράπηκε να το κάνει δίπλα στον Ουκρανό συνάδελφο του που τον νίκησε κατακτώντας την πρώτη θέση (βλέπε εδώ).
Ωστόσο, ακόμη και να κέρδιζε το χρυσό ο Ρώσος πάλι ηττημένος θα ήταν. Γιατί για να έχει το νόημα που κάποιοι θέλουν ν’ αποδώσουν στον Αθλητισμό θα πρέπει αυτός να δίνει το κίνητρο στον αθλητή να πετύχει. Αλλά για να γίνει αυτό πρέπει πρώτα απ’ όλα να επιζήσει και αν σταθεί τυχερός στη συνέχεια να υπερπηδήσει μια σειρά εμποδίων πριν να κατακτήσει την κορυφή (βλέπε εδώ). Τέτοιες ιστορίες δίνουν σ’ όσους παραμένουν εγκλωβισμένοι στη δίνη του πολέμου το κουράγιο ν’ αντέξουν ακόμη μια μέρα.
Κουράγιο που φαίνεται να ψάχνει ο Ρώσος διοικητής που διατάζει τους στρατιώτες του να τους σκοτώσουν όλους αδιακρίτως μιας και δεν μπορεί να είναι σίγουρος ποιος είναι «άμαχος» και ποιος αν και άμαχος επέλεξε να πολεμήσει για την πατρίδα του ντυμένος με πολιτικά ρούχα (βλέπε εδώ). Ο συγκεκριμένος διοικητής κάτω από το στρες της μάχης για την επιβίωση νομίζει ότι θα αισθανθεί πιο ασφαλής (και ίσως ανακτήσει και το κουράγιο του) αν σκοτώνει αδιακρίτως Ουκρανούς. Άσε που με τον τρόπο αυτό υπολογίζει ότι θα κάμψει το ηθικό και την θέληση για αντίσταση των υπολοίπων.
Ο Πούτιν ως λάτρης της σημειολογίας θα επιθυμούσε ο «Πόλεμος της Ουκρανίας» να έχει τελειώσει μέχρι (ή καλύτερα) (σ)τις 9 Μάη. Είναι η ημερομηνία που η Γερμανία υπέγραψε την Συνθήκη Παράδοσης της και θεωρείται ως η τυπική λήξη του Β’ Π.Π. στην Ευρώπη. Υποθέτοντας ότι όντως συμβαίνει έτσι, αναρωτιέται κανείς αν οι Ρώσοι Νέο-Ναζί θα παρελάσουν τιμώντας και την αντι-Ναζιστική νίκη στον Β’ Π.Π. αλλά και την επικράτηση εναντίον των Νέο-Ναζί της Ουκρανίας. Αν όντως μπορούσε αυτό να συμβεί θα ήταν μια ανεκτίμητη ιστορική ειρωνεία.
Κλείνοντας το σημερινό κείμενο δεν γίνεται να μην αναφερθώ στα αποτελέσματα της προπαγάνδας. Έστω ότι η ναυαρχίδα του Στόλου της Μαύρης Θάλασσας βυθίστηκε εξαιτίας των ζημιών που της προκάλεσε μια φωτιά στην αποθήκη πυρομαχικών της και όχι από πυραυλικό χτύπημα της Ουκρανίας (βλέπε εδώ). Στην περίπτωση αυτή υπάρχουν δύο εξηγήσεις:
- είτε η φωτιά οφείλεται σε αμέλεια/λάθος του πληρώματος,
- είτε η φωτιά προέκυψε από σαμποτάζ.
Αν, όμως, το «Μόσχα» δεν βυθίστηκε από Ουκρανικούς αντιπλοϊκούς πυραύλους τότε ο Πούτιν δεν έχει να εκδικηθεί κανέναν και τίποτα. Ωστόσο, η αντίδραση του Πούτιν να συλλάβει τον Αρχηγό του Στόλου της Μαύρης Θάλασσας (βλέπε εδώ) παραπέμπει στο πυραυλικό χτύπημα από τους Ουκρανούς. Νεότερες πληροφορίες δείχνουν μια τελείως διαφορετική εικόνα απ’ αυτή που παραδέχεται η Μόσχα (βλέπε εδώ & εδώ), οι οποίες αν θεωρηθούν ακριβείς δικαιολογούν τη σύλληψη του Αρχηγού του Στόλου. Δεδομένης όμως της Ρωσικής προπαγάνδας όσα βγαίνουν προς τα έξω μόνο σύγχυση προκαλούν. Σε κάθε περίπτωση η απώλειες στον Πόλεμο της Ουκρανίας δεν θα μείνουν για πολύ κρυφές καθώς οι στρατεύσιμοι και οι μόνιμοι δεν θα γυρίσουν στα σπίτια τους.
Η Ρωσική προπαγάνδα και το προσωποπαγές Κράτος του Πούτιν έχουν μόνο δύο επιλογές: είτε θα τους «ανακηρύξουν» νεκρούς, είτε «αγνοούμενους» που πρακτικά είναι το ίδιο πράγμα. Στο προσωποπαγές Κράτος του Λουδοβίκου ΙΔ’ Πούτιν όποιος δεν κρατά τον μονάρχη ευτυχή το πληρώνει με καθαίρεση, φυλάκιση και τελικά με «εξαφάνιση». Ένα τέτοιο Κράτος δεν μπορεί παρά να είναι βαθιά διεφθαρμένο.
Και σ’ αυτό τον πόλεμο επιβεβαιώθηκε το αξίωμα πως παρά την τεχνολογική υπεροχή ο παράγοντας που κερδίζει κάθε σύγκρουση είναι ο ανθρώπινος. Για ν’ αναδειχθεί ένας στρατός νικητής δεν χρειάζεται μόνο τα καλύτερα όπλα. Χρειάζεται πολύ περισσότερο ΗΘΙΚΟ. Και ηθικό έχει μόνον ένας ελεύθερα (ακόμη και με τους περιορισμούς και τις νοθείες που έχουμε στη Δύση) κυβερνώμενος λαός ο οποίος ταυτόχρονα αγωνίζεται για έναν ΔΙΚΑΙΟ σκοπό. Κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει με τον Ρωσικό Στρατό του σήμερα. Επιπλέον, η περίπτωση του «Μόσχα» (αλλά και άλλες) φαίνεται ν’ αναδεικνύουν ένα χαμηλό επίπεδο εκπαίδευσης του ανθρώπινου δυναμικού το οποίο στην περίπτωση της βύθισης της Ρωσικής ναυαρχίδας απέτυχε παταγωδώς ν’ αναγνωρίσει αρχικά και στη συνέχεια να διαχειριστεί την απειλή που προέκυψε και οδήγησε στην απώλεια του.
Όπως και στην Ελληνική Επανάσταση έτσι και στην περίπτωση του Πολέμου της Ουκρανίας η βύθιση μιας ναυαρχίδας εκτός από το εφέ της πυρκαγιάς ζεσταίνει τις καρδιές των επαναστατών και τους οπλίζει με παράτολμο θάρρος (που στην πορεία γίνεται θράσος) για τη συνέχεια.
16 Απρίλη 2022
«πουθενάς 1».
