Αν πρότυπο για την δημιουργία της ήταν το ΝΒΑ, τότε αυτό που βλέπουμε σήμερα είναι στην καλύτερη περίπτωση ένα κακέκτυπο (κακό αντίγραφο της). Μπορεί να έχει τις κατά τεκμήριο δυνατότερες ομάδες κάθε μεγάλης μπασκετικά χώρας, αλλά ΔΕΝ είναι δίκαιη μιας και προσφέρει επιλεκτικά «κλειστά συμβόλαια». Αντιγράφοντας τη συγκεκριμένη λεπτομέρεια από το ΝΒΑ έπεσε σε «λούμπα» μιας και η Ευρωλίγκα δεν είναι διοργάνωση ενός ενιαίου κράτους οπότε δεν μπορεί να προσφέρει «κλειστά συμβόλαια».
Επιπλέον, δεν έχει το κύρος που θα ανέμενε κανείς μετά από δύο δεκαετίες λειτουργίας. Ένα κύρος που από την άλλη διαθέτει η FIBA. Μια FIBA που με προσεκτικά βήματα ανεβάζει συνεχώς το επίπεδο των διοργανώσεων της και συσφίγγει τις σχέσεις της με το ΝΒΑ (βλέπε εδώ). Ωστόσο, ακόμη κι έτσι θα μπορούσε τουλάχιστον σ’ επικοινωνιακό επίπεδο να τα πηγαίνει καλύτερα. Ακόμη κι εκεί αποτυγχάνει οικτρά με πρόσφατο παράδειγμα τη μη αναβολή των αγώνων Π.Α.Ο. και Γαύρου.
Τα (λίγα) επόμενα χρόνια θα είναι ενδιαφέροντα μιας και η πορεία των διοργανώσεων της FIBA και της Ευρωλίγκας θα κρίνουν προς τα που θα γύρει η πλάστιγγα.
06 Μάρτη 2023
«πουθενάδες».
