Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΕΚΛΟΓΕΣ 2015: ΚΟΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΕΚΛΟΓΕΙΣ ΓΙΑ ΓΕΛΙΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΛΑΜΑΤΑ (ΚΑΠΟΙΟΙ ΠΑΙΖΟΥΝ ΜΕ ΤΑ ΝΕΥΡΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΔΙΚΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΕΚΛΟΓΕΣ 2015: ΚΟΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΕΚΛΟΓΕΙΣ ΓΙΑ ΓΕΛΙΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΛΑΜΑΤΑ
(ΚΑΠΟΙΟΙ ΠΑΙΖΟΥΝ ΜΕ ΤΑ ΝΕΥΡΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΔΙΚΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ)

Κάθε εκλογική αναμέτρηση χαρακτηρίζεται από δύο παραμέτρους. Η μία είναι ο τρόπος με τον οποίο διεξάγεται ο οποίος τις περισσότερες φορές είναι πολωτικός. Η άλλη παράμετρος είναι οι προεκλογικές διαφημίσεις με τις οποίες κάποτε γελάμε πολύ (κάτι που ενισχύει την μακροζωία όπως δείχνουν και οι σχετικές έρευνες). Φυσικά ούτε η παρούσα εκλογική αναμέτρηση δεν θα μπορούσε ν’ αποτελέσει εξαίρεση τόσο για τη μια όσο και για την άλλη παράμετρο.

Σκόπιμα θα ξεκινήσουμε με τα σοβαρά (τον τρόπο με τον οποίο διεξάγεται η μάχη των εκλογών) και θα καταλήξουμε με τα διασκεδαστικά και ευτράπελα διαφημιστικά των κομμάτων και τις απορίες που μας γεννούν.

Ειδικά στην προεκλογική περίοδο (όχι πως δεν γίνεται και τον υπόλοιπο καιρό) οι υποψήφιοι δεν διαλέγονται (κάνουν διάλογο) μεταξύ τους παρά λέει ο καθένας τους όσα έχει προετοιμαστεί από πρίν να πεί. Κάθονται ήσυχοι-ήσυχοι (τουλάχιστον μέχρι να δώσει την έναρξη ο συντονιστής-δημοσιογράφος) δίπλα-δίπλα και περιμένουν την σειρά τούς να πεί καθένας τους το ποιηματάκι του. Βέβαια οι πιό προβεβλημένοι από τους υποψηφίους (αυτοί που έχουν μεγαλύτερο ειδικό βάρος στα κόμματα τους) είναι περισσότερο ερειστικοί και διακόπτουν αγενώς ο ένας τον άλλο. Φυσικά την ίδια τακτική ακολουθούν και οι αρχηγοί τους είτε στις περίφημες τηλεμαχίες (διάβαζε debate) είτε στις στημένες (όνομα και πράγμα) συνεντεύξεις που δίνουν.

Επειδή καθένας τους θέλει να δώσει την καλύτερη εικόνα για τον εαυτό του, μετά από κάθε συνέντευξη αυτοί που την παρακολούθησαν όχι μόνο δεν είναι σοφότεροι από πρίν αλλά είναι μάλλον μπερδεμένοι. Έτσι μετά την τηλεοπτική συνέντευξη του Α. Σαμαρά είχαμε και την διαδκτυακή συνέντευξη Τσίπρα. Από την συνέντευξη αυτή δεν βγήκε κάτι πραγματικά καινούριο. Ωστόσο ο τρόπος με τον οποίο οργανώθηκε θα μπορούσε να μας διδάξει μερικά πράγματα (τα οποία για να μην παρεξηγούμαστε ενδέχεται να ισχύουν και για άλλα κόμματα πλήν του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.) για την λειτουργία του κόμματος που θέλει να κυβερνήσει τη Χώρα μας. Δεν θ’ ασχοληθούμε με τα διάφορα τεχνικής φύσης θέματα. Θ’ ασχοληθούμε μόνο με τον τρόπο που αντιμετωπίστηκε ο αντίλογος στην συνέντευξη αυτή.

Είναι φανερό ότι όπως σ’ όλες τις συνεντεύξεις αυτού του τύπου οι ερωτήσεις αν δεν είχαν προεπιλεγεί είχαν ωστόσο φιλτραριστεί προκειμένου η απάντηση να είναι έτσι διατυπωμένη ώστε να μην ενοχλήσει τον «μέσο ψηφοφόρο» που ψάχνει κόμμα να στεγαστεί (ειδικά αυτή την περίοδο). Αυτό όμως δεν σημαίνει πως θα έπρεπε ν’ αποκλειστούν θέματα τα οποία υπό κανονικές συνθήκες ήταν αναμενόμενο να συζητηθούν όπως το θέμα του γηπέδου της Α.Ε.Κ. Η επιλογή του αποκλεισμού αυτού του θέματος ήταν ηλιθιωδώς βλακώδης (ή βλακωδώς ηλιθιώδης αν προτιμάτε) αφού θα στιγματιζόταν απ’ όσους είχαν υποβάλλει τις σχετικές ερωτήσεις και δεν πήραν τελικά απάντηση. Μόνο και μόνο από την άποψη της κοινής (αλλά όχι προφανώς της κομματικής) λογικής θα έπρεπε ν’ άφηναν να πέρναγε έστω και μία σχετική ερώτηση και ας δινόταν μια γενικόλογη απάντηση.    

Η διαχείριση του ζητήματος από τον ίδιο τον Τσίπρα ήταν απλά απογοητευτική όπως και η οργάνωση της συνέντευξης. Κατ’ αρχάς ο Τσίπρας δεν ήταν ενήμερος ότι οι ερωτήσεις οι σχετικές με το γήπεδο της Α.Ε.Κ. είχαν αποκλειστεί, αφού αν το γνώριζε δεν θ’ αναρωτιόταν στο τέλος της συνέντευξης γιατί δεν ήρθε ούτε μια σχετική ερώτηση. Ακόμη όμως και όταν πληροφορήθηκε από τον συντονιστή τι είχε γίνει, ακόμη και τότε δεν βρήκε τίποτα να πεί. Ούτε καν να επαναλάβει αυτά που περιλαμβάνονταν κατά καιρούς στις ανακοινώσεις του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. τις οποίες είχε με μαεστρία συντάξει ο Ιούλιος Συναδινός προσπαθώντας να ισορροπήσει μεταξύ πραγματικότητας, σκοπιμότητας και κοινής λογικής. Ο Α.Τσίπρας συνεχώς μας δίνει την εντύπωση ότι δεν μπορεί ν’ αναλάβει μόνος του καμιά πρωτοβουλία. Μένει προσηλωμένος σ’ αυτά που του έχουν ετοιμάσει και δεν τολμά να κάνει κάτι εκτός προγράμματος. Υποτίθεται ότι ο αρχηγός κάθε κόμματος είναι το καλύτερο χαρτί του, κάτι σαν τον Μέσι ή τον Ρονάλντο. Ως αρχηγός όμως οφείλει να παίρνει προσωπικές πρωτοβουλίες (να παίρνει το παιχνίδι πάνω του) ακόμη και αν κατά διαστήματα κάνει λάθος επιλογές. Το πρόβλημα δεν είναι να κάνει λάθος κανείς αλλά να μην τολμά. Δυστυχώς δεν μπορούμε να πούμε ότι ο Τσίπρας διακρίνεται για κάτι τέτοιο. Θα πρέπει ωστόσο να κατανοήσει ότι πλέον δεν θέτει υποψηφιότητα για το 15μελές του Λυκείου και ότι η κυβέρνηση που κάποτε θα σχηματίσει θα είναι πιό απαιτητική απ’ ότι έχει μέχρι σγιγμής συμμετάσχει στην πολιτική του διαδρομή.

Κατά τ’ άλλα η πόλωση είναι δεδομένη, αν και σε μικρότερο βαθμό από το 2012 κυρίως γιατί τώρα συναισθανόμενοι την νίκη και την πιθανή αυτοδυναμία κατάλαβαν στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ότι δεν τους οφελεί ψηφοθηρικά το εμφυλιοπολεμικό κλίμα. Αρκεί να το καταλάβουν και οι συνιστώσες και όλα θα είναι καλύτερα.

Βέβαια σε κάθε εκλογική αναμέτρηση έχουμε και τα ευτράπελα τα οποία την κάνουν περισσότερο ανεκτή. Αυτά εκτός από κάτι προβοκατόρικα εξωφρενικές δηλώσεις υποψηφίων εστιάζονται στα τηλεοπτικά σπότ. Ο τρόπος με τον οποίο διαπλέκεται η διαφήμιση (πολιτικό μάρκετινκ) με την ψυχολογία και τα πολιτικά-ιδεολογικά προγράμματα είναι αληθινά αξιοθαύμαστος (μόνο όμως την πρώτη φορά). Όπως είναι γνωστό η πολιτική διαφήμιση ως τεχνική πώλησης από τα κόμματα στους ψηφοφόρους είναι εισαγόμενη από τις Η.Π.Α. Προκειμένου να επιτευχθεί το τελικό αποτέλεσμα οι διαφημιστές μεταχειρίζονται οτιδήποτε η ψυχολογία έχει τεκμηριώσει ότι ασκεί επιρροή στις προσωπικές μας επιλογές.

Μιά συνηθισμένη επιλογή είναι η χρησιμοποίηση παιδιών ή εφήβων. Έτσι από την απλοϊκή αλλά πρωτότυπη χρησιμοποίηση του παιδιού που προσφέρει ένα μπουκέτο λουλούδια στον αρχηγό (Α. Παπανδρέου 1985) περάσαμε στα παιδιά που παίζουν απέναντι από το Καλιμάρμαρο και τα οποία για κακή τους τύχη πέφτουν πάνω στον Σαμαρά (βλέπε εδώ) και την διαφήμιση του Καμμένου με τον μικρό Αλέξη (βλέπε εδώ). Το μόνο που μπορέσαμε να σκεφτούμε βλέποντας τες είναι: "Μα καλά νομίζουν ότι έχουν αποτέλεσμα; Δεν βλέπουν πόσο γελοίες φαίνονται;".

Βέβαια με τα χρόνια έχει υπάρξει και η αναγκαία τυποποίηση. Για παράδειγμα αν η διαφήμιση εστιάζει μόνο στον Αρχηγό τότε είναι της Χ.Α. (βλέπε εδώ), Αν ξεκινά μαυρίζοντας την ψυχή του θεατή και καταλήγει σε έντονο κόκκινο με κάποια περίεργα σχήματα (ποιός να ξέρει πλέον το σφυροδρέπανο και τον συμβολισμό του) και τους κατακεραυνώνει όλους, τότε είναι του Κ.Κ.Ε. (βλέπε εδώ) Αν εμφανίζονται λέξεις γραμμένες με διαφορετικά χρώματα στην οθόνη, τότε είναι ΣΥ.ΡΙΖ.Α. (βλέπε εδώ) ενώ αν οι λέξεις είναι με πράσινα γράμματα είναι ΠΑ.ΣΟ.Κ. (βλέπε εδώ) Αν εμφανίζεται προβληματισμένος πολίτης τότε είναι Ν.Δ. (βλέπε εδώ), ενώ αν μετά τον προβληματισμό εκφράζεται ελπίδα, τότε είναι ΣΥ.ΡΙΖ.Α. (βλέπε εδώ). 

 

Κλείνοντας θα θέλαμε να δώσουμε δύο συμβουλές:

Υπάρχουν δύο ενδείξεις από τις οποίες μπορείς να καταλάβει κανείς πότε κάποιος πολιτικός θα τον διαψεύσει. Η πρώτη είναι όταν όλοι είναι ικανοποιημένοι απ’ όσα αυτός λέει. Η δεύτερη είναι όταν κανείς δεν είναι ικανοποιημένος από τα λεγόμενα του. Δεδομένων των διαφορετικών συμφερόντων που επιθυμούν να προσεταιριστούν τα κόμματα εξουσίας είναι αδύνατον να τους ικανοποιείς όλους ή να μην ικανοποιείς κανέναν. Στην περίπτωση που τους ικανοποιείς όλους από λίγο (άρα όλοι έχουν τα παράπονα τους) σημαίνει πως οι θέσεις σου είναι το προϊόν συμβιβασμού τον οποίο ενδεχομένως μόνον ο πολιτικός να θεωρεί «επωφελή». Στην άλλη περίπτωση όπου κανείς δεν είναι ικανοποιημένος πάλι ισχύει το ίδιο. Ειδικά όμως στην δεύτερη περίπτωση τα πράγματα μπορεί να είναι (και συνήθως είναι) χειρότερα, γιατί από κάποιο σημείο και μετά οι εκπροσωπούντες τα συμφέροντα αυτά θεωρούν ότι έχουν πέσει «θύματα απάτης» κοινώς ότι τους «έχουν κοροϊδέψει».

Η δεύτερη συμβουλή είναι αυτονόητη μεν αλλά και επώδυνη γιατί αναγκάζει τα κόμματα να επιλέξουν «με ποιούς θα πάνε και ποιούς θ’ αφήσουν» κάτι που σημαίνει πως θα πρέπει ν’ αποκτήσουν σαφή πολιτικά χαρακτηριστικά (προσανατολισμό). Μιλάμε για την ανάγκη κάθε κόμμα να έχει σαφείς και ξεκάθαρες πολιτικές θέσεις έτσι ώστε ο πολίτης-ψηφοφόρος να γνωρίζει κάθε στιγμή τι να περιμένει από αυτό. Πρέπει τα κόμματα να σταματήσουν να «ψαρεύουν σε θολά νερά» κρύβοντας λόγια που θα μπορούσαν να μειώσουν την διείσδυση (επιρροή) τους στους ψηφοφόρους. Με τον τρόπο αυτό εκτός από την μείωση των ποσοστών τους θα μειθούν όσοι δηλώνουν «προδομένοι» από τα κόμματα. Βέβαια αυτό προϋποθέτει ότι τα κόμματα θα πρέπει να γίνουν περισσότερο ομοιογενή και να θυμίζουν λιγότερο σούπερ μάρκετ.

 

Υ.Γ.1. Η κοπελιά που κυκλοφορεί με ποδήλατο στην διαφήμιση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. το κάνει από οικολογική ευαισθησία ή προνοεί μην τυχόν και μετά τις εκλογές της «κάνουν την ζωή ποδήλατο»; Λέτε να γνωρίζει κάτι περισσότερο;

Υ.Γ.2. Για να γελάσει λίγο το χειλάκι σας πατήστε εδώ.

 

20 Γενάρη 2015.
παρατηρητήριο.

Διαβάστηκε 4309 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Χρονολόγιο ΕΚΛΟΓΕΣ 2015: ΚΟΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΕΚΛΟΓΕΙΣ ΓΙΑ ΓΕΛΙΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΛΑΜΑΤΑ (ΚΑΠΟΙΟΙ ΠΑΙΖΟΥΝ ΜΕ ΤΑ ΝΕΥΡΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΔΙΚΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ)