Αφού, η πλειοψηφία τους δεν το έκανε παρά μόνο επιφανειακά (για να λήξει το θέμα) πως απαιτούμε να το κάνουν επιχειρηματίες και στελέχη επιχειρήσεων; Ακόμα περισσότερο πως περιμένουμε η πλειοψηφία των δημοσιογράφων που βιοπορίζεται υπερασπιζόμενη κάθε μορφής συλλογικότητες ν’ ασκήσει ουσιαστική κριτική και ν’ αποδώσει ευθύνες. Είναι λογικό πως το ένστικτο της αυτοσυντήρησης θα βγει στην επιφάνεια.
Είναι τότε που αντί να ψάξεις τις ευθύνες του οργανισμού που υπερασπίζεσαι ρίχνεις βολικά το φταίξιμο στους «άλλους» που σε κυνηγάνε. Είναι τότε που συγκρίνεις ανόμοια πράγματα και επικαλείσαι ανούσιους αριθμούς. Αυτό το απολύτως ακατανόητης σκοπιμότητας κείμενο συγκρίνει την βαθμολογική κατάταξη δυο ομάδων του Π.Α.Ο. με διαφορά 23 ετών. Εκτός από το να γράψει ο Θάνος Νικολογιάννης κάτι για να γράψει ΔΕΝ προκύπτει κανένα χρήσιμο συμπέρασμα για οποιονδήποτε. Άσε που η ενασχόληση με τα φετινά στατιστικά του Π.Α.Ο. εκτός της άμυνας κάνει τζιζ.
Υπάρχουν, όμως, και κάποιοι που λόγω της θέσης τους δεν έχουν πρόβλημα να που να και να γράψουν τα πράγματα με τ’ όνομα τους. Ένας απ’ αυτούς είναι ο Ευάγγελος Μίχος ο οποίος σ’ ένα άρθρο του ψάχνοντας ποιος προπονητής μπορεί να τα βάλει με τον Αλμέιδα (και να τον νικήσει) άσκησε ταυτόχρονα κριτική στον Γιοβάνοβιτς (διάβασε το τέλος του άρθρου). Σε άλλο άρθρο του κάνει λόγο για τις ευθύνες και του ιδιοκτήτη (βλέπε εδώ). Ευτυχώς δεν είναι ο μόνος.
Εκτός του Νίκου Τζουάννη (βλέπε εδώ) και ο Κώστας Γκόντζος θέτει τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση (βλέπε εδώ). Γιατί για το τανγκό χρειάζονται πάντα δύο και αν ο Π.Α.Ο. ως εταιρεία είχε κάνει τα προβλεπόμενα (και απαραίτητα) θα ήταν ενδεχομένως εκείνος Πρωταθλητής. Μια ιδιαιτέρως σημαντική παράμετρος του συγκεκριμένου άρθρου είναι η αναφορά στον επικοινωνιακό μηχανισμό της ομάδας, ο οποίος όπως και σ’ όλες τις άλλες «μεγάλες ομάδες», αντί να ελέγχει τη λειτουργία του «οργανισμού» στην ουσία (η πολύ μεγάλη του πλειοψηφία) υποστηρίζει/δικαιολογεί/παραμυθιάζει όλες τις επιλογές της Διοίκησης-Ιδιοκτησίας μέχρι τη στιγμή που αποδεικνύονται αποτυχημένες οπότε και γυρίζουν το τροπάριο.
Δυστυχώς, οι αριθμοί ΔΕΝ λένε πάντα την αλήθεια. Ωστόσο, η συνδυασμένη ανάγνωση τους προσφέρει πολύ καλύτερα και ασφαλέστερα συμπεράσματα όπως προκύπτει από τον παρακάτω πίνακα (τα παρακάτω στατιστικά δεν περιλαμβάνουν την τελευταία αγωνιστική των πλέι-οφ):
Στατιστική σύγκριση Α.Ε.Κ. - Π.Α.Ο.
Αν επιθυμούμε ένα συνολικά καλύτερο Πρωτάθλημα για του χρόνου (όπως και για τα χρόνια που έρχονται) οφείλουμε ΟΛΟΙ μας ν’ ασχοληθούμε με την ουσία και όχι με τις εντυπώσεις (οι οποίες είναι πρόσκαιρες) ούτε καν και με φθηνές δικαιολογίες (αφού «το ψέμα έχει κοντά ποδάρια»). Ωστόσο, εκτός από τους αριθμούς, τον εντοπισμό και τη διόρθωση των λαθών και των παραλείψεων πολύ σημαντική είναι και η σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ της Διοίκησης-Ιδιοκτησίας και του προπονητή της ομάδας.
Η συγκεκριμένη σχέση στην Π.Α.Ε. Παναθηναϊκός έχει τραυματιστεί σοβαρά μετά την απώλεια του φετινού Τίτλου. Όταν ο Ιδιοκτήτης αρχίζει να θεωρεί πως ο προπονητής κοιτάζει να καλύψει τα νώτα του «βγάζοντας στη σέντρα» τον ίδιο, τότε το ρολόι του τέλους έχει ήδη αρχίσει να μετρά αντίστροφα (βλέπε εδώ). Γιατί με την πρώτη ακριβή μεταγραφή που δεν θα βγει, με το πρώτο αρνητικό εντός έδρας αποτέλεσμα ο Ιδιοκτήτης θα «θυμηθεί» ΟΛΕΣ τις προηγούμενες αποτυχίες και θα τις χρεώσει 100% στον προπονητή τον οποίο και θα διώξει.
Ο Π.Α.Ο. φέτος ήταν πολύ βελτιωμένος σε σχέση με πέρυσι επειδή το ρόστερ του έφτασε το μέγιστο των δυνατοτήτων του. Εκτός, όμως του ρόστερ (για το οποίο αποκλειστικά υπεύθυνος ήταν ο Γιοβάνοβιτς) και ο προπονητής έφτασε στα όρια του. Ο Γιοβάνοβιτς δεν μπορεί να προσφέρει στον Π.Α.Ο. κάτι παραπάνω. Ειδικά από τη στιγμή που και η Διοίκηση-Ιδιοκτησία δεν μπορεί να προστατεύσει την ομάδα (εφ’ όσον θεωρεί ότι την «πολεμούν»). Ακόμη χειρότερα ο Γιοβάνοβιτς όπως και ΟΛΟΙ οι Σέρβοι προπονητές ΔΕΝ ανέχεται να μην είναι αυτός «το πρώτο όνομα στη μαρκίζα». Αυτή του η στάση (εκτός των οικονομικών) προφανώς και επηρεάζει τις αποφάσεις του για τους παίκτες που επιλέγει. Δεδομένου, ότι εξαιτίας της τρωθείσας αξιοπρέπειας των Αλαφούζου-Γιοβάνοβιτς η μεταξύ τους συνεργασία θα συνεχιστεί (προκειμένου ν’ αποδείξουν ότι μπορούν να καταφέρουν με τον δικό τους τρόπο να πάρουν τον Τίτλο) μόνο αν μας διαψεύσει ο Γιοβάνοβιτς μπορούν να φτάσουν στην επιτυχία. Το ζήτημα είναι μπορούν; Γιατί «τα γέρικα σκυλιά δεν μαθαίνουν νέα κόλπα».
Έτσι, για τους παραπάνω λόγους οι πιθανότητες για την κατάκτηση του Τίτλου από τους «πράσινους» τη νέα σεζόν δεν είναι με το μέρος τους∙ ειδικά αν η Α.Ε.Κ. του Αλμέιδα δεν τους βοηθήσει να την υπερκεράσουν.
Από την άλλη η αντίδραση σε επικοινωνιακό επίπεδο του Αλαφούζου ήταν η αναμενόμενη για ένα άτομο που αρνείται να δει κατάματα την πραγματικότητα. Η «κλοπή του Πρωταθλήματος από την Α.Ε.Κ.» είναι μια βολική δικαιολογία η οποία όμως αποτυγχάνει ν’ απαντήσει πειστικά στο γιατί ο Π.Α.Ο. απώλεσε την διαφορά που είχε αποκτήσει. Κοιτάζοντας την βαθμολογία παρατηρούμε ότι ο Π.Α.Ο. πέτυχε 3 λιγότερες νίκες από την Α.Ε.Κ. και έχασε 1 παιχνίδι λιγότερο. Συνεπώς, είχε 4 ισοπαλίες παραπάνω. Προκύπτει, λοιπόν, αβίαστα το συμπέρασμα ότι ο Π.Α.Ο. αδυνατούσε να κερδίσει. Έτσι, σε αγωνιστικό επίπεδο θα τους ωφελήσει περισσότερο να προβληματιστούν πάνω στο κείμενο-απάντηση του Κώστα Τέο (αλλά και άλλων) από το να επιμείνουν στο μέχρι τώρα αφήγημα τους. Όσο για το ότι η Α.Ε.Κ. τους κόλλησε κορονοϊό αυτό μπορεί να έχει μια βάση. Ωστόσο, το ερώτημα είναι: την Α.Ε.Κ. ποιος την κόλλησε; Περισσότερα γι’ αυτό προσεχώς…
Για το προηγούμενο σχετικό με τον Π.Α.Ο. κείμενο μας πατήστε εδώ.
Πάντως σε μια άλλη εικονική πραγματικότητα ο Παναθηναϊκός στέφθηκε Πρωταθλητής (βλέπε εδώ).
23 Μάη 2023
«πουθενάδες».
