Ακόμη κι έτσι υπάρχουν μια σειρά ιστορίες που αφορούν είτε την εκλογική διαδικασία είτε την ουσία της πολιτικής και την εκπροσώπηση των ψηφοφόρων στη Βουλή.
Η πρώτη από τις πέντε επιλεγμένες ιστορίες μας αφορά την απορία του Γιώργου Παυλόπουλου στα Νέα της 30ης Απρίλη 2023 σχετικά με το αν συμβιβάζεται να είναι η Ευρώπη από τη μιά «φρούριο» για τους μετανάστες και από την άλλη πολυ-εθνική και πολυ-πολιτισμική (βλέπε εδώ).
Όσο οξύμωρη και αν φαίνεται η εξίσωση, ωστόσο βγαίνει. Έτσι κι αλλιώς η Ευρώπη είναι πολυεθνική. Άρα απομένει να δούμε αν μπορεί να είναι «φρούριο» που κρατά υπό έλεγχο τη μετανάστευση και αν είναι πολύ-πολιτισμική. Αυτό το τελευταίο μόνο που το αναφέρουμε ακούγεται κάπως. Γιατί, αφού δεχτήκαμε ότι η Ευρώπη είναι πολυ-εθνική κατ’ ανάγκη είναι και πολυ-πολιτισμική. Εκτός, αν το πολυ-πολιτισμική έχει την έννοια ενός μεγάλου χωνευτηριού ΟΛΩΝ των πολιτισμών▪ κάτι που είναι δύσκολο έτσι κι αλλιώς. Άλλωστε, το ζήτημα ΔΕΝ είναι να χάσει η Ευρώπη την πολυ-πολιτισμική της ταυτότητα. Ή μήπως είναι;
Φέρνοντας στο μυαλό σας ένα οποιοδήποτε φρούριο εκτός από τα ψηλά και δυνατά τείχη, το κυρίαρχο χαρακτηριστικό του είναι η άρνηση της πρόσβασης η οποία επιτυγχάνεται από μια και μοναδική καλά φυλασσόμενη πύλη. Η πύλη κλείνει στις πολιορκίες, αλλά όλο το υπόλοιπο διάστημα λειτουργεί ως ένα σημείο ελέγχου. Συνεπώς, μια καλά φυλασσόμενη Ευρώπη δεν είναι κατ’ ανάγκη μια Ευρώπη εχθρική στους εκτός Ευρώπης μετανάστες. Τώρα, όσον αφορά τα πολιτικά τους δικαιώματα αυτό είναι κάτι διαφορετικό.
Η δεύτερη από τις πέντε ιστορίες μας που και αυτή αφορά την ουσία της πολιτικής είναι στην ουσία ο προβληματισμός του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου για το γεγονός ότι ο Τσακαλώτος δεν ακολουθεί στην οικονομική πολιτική του τον Μαρξισμό του (βλέπε εδώ). Με αφορμή τον χαρακτηρισμό του Τσακαλώτου από τον Μητσοτάκη ως «Μαρξιστή» ο Λευτέρης ανέλαβε ν’ αποκαταστήσει την αλήθεια. Ανήκει στους ανθρώπους που ακόμα δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν δύο απλές αλήθειες και γι’ αυτό παιδεύονται (και μας παιδεύουν):
- Η πρώτη αλήθεια είναι πως μια σειρά πρακτικών ζητημάτων σχετικά με την διακυβέρνηση πρέπει και μπορούν να γίνονται μόνο μ’ έναν συγκεκριμένο τιστρόπο. η δημοσιονομική και οικονομική πολιτική είναι ένας από αυτούς τους τομείς. Προφανώς και γίνεται να υπάρξουν «φιλο-λαϊκές πινελιές» αλλά η έκταση τους εξαρτάται από τη γενικότερη συγκυρία και την διατήρηση ενός θετικού κλίματος.
- Η δεύτερη αλήθεια είναι πως ο Μάρξ με το «Αυτό είναι το Κεφάλαιο» πρότεινε μια άλλη από την «ορθόδοξη» οικονομική πολιτική. Ωστόσο, όσο τέλεια και αν φαίνεται η πρόταση του ΔΕΝ έχει εφαρμοστεί πουθενά με τέτοια επιτυχία έτσι ώστε να κακίζει οποιοσδήποτε και πολύ περισσότερο ο Λευτέρης Χαραλαμπόπουλος τον Τσακαλώτο που δεν ακολουθεί την «Μαρξική συνταγή».
Αν ο Χαραλαμπόπουλος είχε μάθει αυτές τις δύο αλήθειες πιθανότατα να έκανε πλάκα με το σχόλιο του Μητσοτάκη και να μην ένιωθε τόσο πικραμένος.
Οι υπόλοιπες 3 ιστορίες μας αφορούν κυρίως το ζήτημα της πολιτικής εκπροσώπησης μερίδας των ψηφοφόρων, με την πρώτη απ’ αυτές να έχει σχέση και με την ουσία της πολιτικής.
Η τρίτη από τις πέντε ιστορίες μας πρώτη των υπολοίπων λειτουργεί ως «γέφυρα» μεταξύ των δύο ενοτήτων κινούμενη τόσο στη σφαίρα της ουσίας της πολιτικής όσο και της εκπροσώπησης. Το ανυπόγραφο άρθρο της ιστοσελίδας www.in.gr σχολιάζει σκωπτικά το αίτημα των Κρανιδιώτη-Τζήμερου στο Α1 Τμήμα του Αρείου Πάγου να μην επιτρέψει στο Κ.Κ.Ε. την κάθοδο στις εκλογές επειδή αυτό επιδιώκει την ανατροπή της «Αστικής Δημοκρατίας» και την αντικατάσταση της με την «Δικτατορία του Προλεταριάτου» (βλέπε εδώ).
Το περίεργο με το ανυπόγραφο αυτό κείμενο (μιας και το «Σύνταξη in» δεν λέει κάτι για τον συντάκτη του) είναι η διακωμώδηση της προσφυγής των Κρανιδιώτη-Τζήμερου. Ο συντάκτης του κειμένου είτε θεωρεί ανούσια (τιμής ένεκεν) αναφορά από την πλευρά του Κ.Κ.Ε. είτε θεωρεί άνευ ουσίας (τυπική, δηλαδή) αναφορά το Άρθρο 29 του Συντάγματος. Πιθανότατα να μη θεωρεί απειλή οτιδήποτε έχει κόκκινο χρώμα στη σημαία του ενώ αντίθετα να κατατάσσει στις απειλές για το Δημοκρατικό Πολίτευμα αυτούς που χρησιμοποιούν το μαύρο χρώμα.
Υπάρχει, βέβαια, η περίπτωση ο συντάκτης του άρθρου να έχει διαβάσει την Ιστορία του τόπου μας και να έχει καταλάβει πως το Κ.Κ.Ε. με βάση τις πολιτικές του επιλογές ήταν ανέκαθεν το καλύτερο στήριγμα της «Ακρο-Δεξιάς» της οποίας την κυριαρχία είχε απολύτως αποδεχθεί και μόνο στα λόγια είχε αμφισβητήσει. Αυτή, όμως, είναι μια μάλλον παρατραβηγμένη πιθανότητα.
Οι δύο τελευταίες από τις πέντε ιστορίες μας έχουν την ίδια αρθρογράφο και γράφτηκαν με δύο μέρες διαφορά. Δεδομένου ότι αφορούν το ίδιο θέμα αποτελούν ένδειξη του άγχους της Νατάσσας Ρουγγέρη. Και οι δύο αφορούν τη συμμετοχή της «Ακρο-Δεξιάς» στις εκλογές. Το μεν πρώτο γράφτηκε στις 2 Μάη (βλέπε εδώ) το δε δεύτερο στις 4 (βλέπε εδώ).
Κοινός παρονομαστής και των δύο είναι το άγχος για την εκλογική δύναμη/εκπροσώπηση της Ακρο-Δεξιάς. Από την ανάγνωση τους μπορούν να προκύψουν κάποια αβίαστα συμπεράσματα:
- Το πρώτο είναι πως η Ρουγγέρη αγνοεί την προέλευση της Ελληνικής «Ακρο-Δεξιάς». Θεωρεί -αφελέστατα- πως αν ήθελε το «πολιτικό σύστημα» θα μπορούσε να της στερήσει τους ψηφοφόρους που την επιλέγουν. Προφανώς, συμμερίζεται την προσέγγιση ότι την «Ακρα-Δεξιά» επιλέγουν «απόκληροι της Κοινωνίας» αντί της ένταξης στην «Αριστερά». Νομίζει πως με μείγμα πολιτικών και επιδομάτων θα μπορούσε το «πολιτικό σύστημα» να τραβήξει από την «Ακρα-Δεξιά» αυτούς τους ανθρώπους. Μα το ίδιο ισχύει και γι’ αυτούς που όντας στην ίδια μοίρα επιλέγουν την «Αριστερά». Η οπτική της επηρεάζεται αναμφισβήτητα από την ιδεολογική της τοποθέτηση, η οποία την εμποδίζει ν’ αναγνωρίσει το ιστορικό πλαίσιο μέσα στο οποίο διαμορφώθηκαν τα «δύο άκρα» του πολιτικού μας συστήματος. Καμία πολιτική παροχών ΔΕΝ θα σβήσει τα πάθη που δημιουργήθηκαν πριν και κατά την διάρκεια του «Εμφυλίου». Αυτή την ιστορική παράμετρο που επηρεάζει σε πολύ μεγάλο βαθμό την πολιτική τοποθέτηση μεγάλου μέρους της Κοινωνίας επιλέγει σκόπιμα να μην αναγνωρίζει η Νατάσσα Ρουγγέρη γιατί αν το έκανε ΟΛΗ η επιχειρηματολογία της καταρρέει.
- Το δεύτερο είναι πως θεωρεί υποχρέωση του «πολιτικού συστήματος» να εξαφανίσει την «Ακρο-Δεξιά». Αυτή της η επιθυμία που προκύπτει από κάθε αράδα των κειμένων της σε κάνει ν’ αναρωτιέσαι αν κατανοεί πως οι ιδεολογίες οποιουδήποτε τύπου ΔΕΝ εξαφανίζονται τόσο απλά. Δεν χάθηκε από προσώπου γης ο «Κομμουνισμός» όταν κατέρρευσε η Σ. Ένωση. Έτσι δεν θα εξαφανιστεί ο «Φασισμός». Επιπλέον, κατανοεί η Ρουγγέρη πως για να «λυθεί» το ζήτημα της «Ακρο-Δεξιάς» και της εκπροσώπησης της θα πρέπει είτε να εξοντώσουμε τους ψηφοφόρους της, είτε να τους αρνηθούμε τα πολιτικά τους δικαιώματα;
- Το τρίτο και χειρότερο όλων συμπέρασμα είναι πως πιστεύει ότι οικονομικές πολιτικές και επιδόματα μπορούν (και πρέπει) να εξαγοράσουν την ψήφο των πολιτών. Δεν είναι ότι αρνείται την ανάγκη πολιτικής ποικιλομορφίας και την διαμόρφωση μιας νέας με λιγότερες και πιο συγκεκριμένες (και εγκεκριμένες) επιλογές, αλλά ότι και νιώθει πως το «πολιτικό σύστημα» οφείλει να αναλάβει δράση γι’ αυτό. Δικαιολογεί, δηλαδή, εκ των υστέρων τον τρόπο με τον οποίο στην επαρχία η Ε.Ρ.Ε. το 1961 προσπαθούσε να υφαρπάξει την ψήφο τάζοντας χρήματα και άλλα ρουσφέτια. Να υποβαθμίσει, δηλαδή, ακόμα περισσότερο τη σχέση των πολιτών με την πολιτική και ειδικότερα την εκλογική διαδικασία.
- Το τέταρτο συμπέρασμα είναι πως δεν αντιλαμβάνεται ότι η Φύση δεν ανέχεται το κενό όπως είπε ο Μπερναρντ Σω. Έτσι, ακόμη και αν κανένα «Ακρο-Δεξιό» κόμμα δεν συμμετάσχει στις εκλογές η «Ακρο-Δεξιά» με τους ψηφοφόρους της ΔΕΝ θα εξαφανιστούν. Θα βρουν νέα στέγη. Εκτός, αν η Ρουγγέρη θεωρεί ότι οι παραδοσιακή «Ακρα-Δεξιά» έχει πολύ μικρότερο ποσοστό απ’ αυτό που λαμβάνει τα τελευταία χρόνια και πως η μεγάλη πλειοψηφία του είναι «αντι-συστημικές» ψήφοι. Οπότε με μια νομικού τύπου απαγόρευση πολλές απ’ αυτές θα οδηγηθούν στο «αντι-συστημικό» κόμμα που η ίδια υποστηρίζει (ακόμη και αν έχει ήδη κυβερνήσει δυό φορές).
Στη «Δημοκρατία» που είναι περισσότερο από πολίτευμα μια «πλατφόρμα/τρόπος διακυβέρνησης» δεν περισσεύει κανείς. Στην «Δημοκρατία» -την οποία η Ρουγγέρη προφανώς νομίζει ότι την υπερασπίζεται- καμία παράταξη και καμία ιδεολογία ΔΕΝ είναι καλύτερη/προτιμότερη της άλλης. Αν διαβάσουμε με προσοχή την Ιστορία θα διακρίνουμε ότι μετά την κορύφωση της «Βιομηχανικής Επανάστασης» ΟΛΑ συμβαίνουν σε κύκλους διάρκειας 70-80 χρόνων. Η διάρκεια αυτή είναι όση περίπου και του προσδόκιμου ζωής μετά την υγειονομική βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης και είναι αντίστοιχη των «οικονομικών κύκλων». Σε κάθε φάση του «οικονομικού κύκλου» και ανάλογα με τις συνθήκες οι ψηφοφόροι επιλέγουν διαφορετικού τύπου κυβερνήσεις δίνοντας κάθε φορά διαφορετικό περιεχόμενο στην «Δημοκρατία».
Έτσι, υπάρχει καιρός για «Κεντρώες-Σοσιαλδημοκρατικές» πολιτικές, για «Νεο-Φιλελεύθερες», για «Αριστερές» και για «Δεξιές». Όταν αρχίσει να υπάρχει οικονομικό πλεόνασμα για διανομή, τότε θα έχει έρθει η ώρα για μια «Κεντρο-Αριστερή Κυβέρνηση». Η Κυβέρνηση που εφαρμόζει τις οικονομικές και κοινωνικές πολιτικές της οφείλει να λαμβάνει υπόψη τα διδάγματα του παρελθόντος αποφεύγοντας τη μυωπία που προκαλεί η προσκόλληση σε δόγματα. Αυτό φαίνεται να το έχει καταλάβει ο σημερινός Πρωθυπουργός, ο οποίος σε πολλές περιπτώσεις έχει συμπεριφερθεί σαν «Κεϋνσιανός» και όχι σαν «Νεο-Φιλελεύθερος». Όσο ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. -του οποίου ο Πρόεδρος ζητά μια 3η θητεία- αρέσκεται να παραμένει προσκολλημένος στα παραδοσιακά «Αριστερά» τσιτάτα (συνθήματα) του, τόσο περισσότερο θ’ αποδεικνύει πως ΔΕΝ έχει καταλάβει πόσο έχει αλλάξει ο κόσμος από τις δεκαετίες του ’80 & ’90.
Πάντως υπάρχουν και δημοσιογράφοι οι οποίοι ανησυχούν γνήσια για μια σειρά από ζητήματα και το εκφράζουν γραπτώς. Ο Βασίλης Κανέλλης επιχειρηματολογεί σχετικά με όσα ακούστηκαν προεκλογικά για την οικονομία και εκφράζει τον προβληματισμό του αναφορικά με τους κινδύνους (βλέπε εδώ). Δυστυχώς, τόσο γι’ αυτόν όσο και για εμάς το κείμενο γράφτηκε αρκετές μέρες πριν ο Κατρούγκαλος υπερασπιζόμενος την «μεταρρύθμιση» του αποκαλύψει τι θα έκανε ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. αν έπαιρνε πάλι μόνος του (ή με τη συνεργασία «πρόθυμων ηλιθίων») την Εξουσία. (Υπενθυμίζω πως ούτε στα προγράμματα του τού 2015 υπήρχε κάτι που να προδίδει την «μεταρρύθμιση Κατρούγκαλου»).
Αντί επιλόγου σας αποχαιρετούμε με μια σειρά σκίτσων:
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21.
20 Μάη 2023
«πουθενάς 1».
