Aetofolia

Σ’ αντίθεση με τη δική μας παρουσίαση στην έρευνα του ΚΕ.Π.Ε. δεν γίνεται διαχωρισμός ανάμεσα στο «κεφάλαιο» (αρχική οφειλή) και τις προσαυξήσεις και τα πρόστιμα. Ανάλογα με την χρονική περίοδο της οφειλής τα πρόστιμα ξεκινούν από το 100% της αρχικής οφειλής (διπλασιάζοντας τη) για να φτάσουν τα νεότερα χρόνια σε χαμηλότερα ποσοστά. Από κει και πέρα αναλαμβάνουν οι «τόκοι υπερημερίας» (προσαυξήσεις) οι οποίοι καθορίζονται με βάση τον πληθωρισμό (ο οποίος τις δεκαετίες του ’80 & ’90 ήταν διψήφιος για πολλά χρόνια).

Το πλέον εύκολο για έναν προπαγανδιστή είναι η επίκληση των αριθμών οι οποίοι δεν λένε ψέματα. Οι αριθμοί βγάζουν «Πρωταθλήτρια Χρεών την Α.Ε.Κ.» τόσο ως πρώην Π.Α.Ε. όσο και ως Ερασιτεχνική. Ωστόσο, κοιτάζοντας την ανάλυση η εικόνα διαφοροποιείται. Εννοείται πως για τα υψηλά πρόστιμα ευθύνεται σχεδόν αποκλειστικά η τακτική της Φορολογικής Αρχής (άλλο όνομα για την Εφορία) η οποία πραγματοποιούσε τους ελέγχους λίγο πριν την εκπνοή της παραγραφής τους (τότε 10ετία) με αποτέλεσμα τα τελικά ποσά να καταλήγουν υπέρογκα.

Κάνοντας την πρόσθεση η πρώην Π.Α.Ε. χρωστά στην Εφορία 149.288.811,35 Ευρώ ως «κεφάλαιο» και στα Ασφαλιστικά Ταμεία 1.798677,17. Συνολικά οφείλει 150.087.488,52 Ευρώ ως «κεφάλαιο».

Πάμε τώρα στα ποσά που «διαγράφηκαν» όταν μπήκε στη ρύθμιση του άρθρου 44. Εδώ οι σκόπιμες ανακρίβειες είναι ο κανόνας. Η υπαγωγή στο άρθρο 44 προϋπέθετε την αποδοχή από το 60% των πιστωτών πρότασης της Α.Ε. για διαγραφή έως του 90% των οφειλών και εξόφληση του υπόλοιπου σε δόσεις. Με τη συμπλήρωση του απαραίτητου 60% ήταν υποχρεωμένο και το Δημόσιο να υπαχθεί στη ρύθμιση. Τον Μάρτη του 2010 με αφορμή σχετικά δημοσιεύματα ξεκαθαρίζεται πως από τα 70,6 εκ. Ευρώ που όφειλε τότε η Π.Α.Ε. τα 67 είχαν υπαχθεί στη ρύθμιση (βλέπε εδώ). Πράγμα που σημαίνει πως στις λίστες του το Δημόσιο δεν είχε διαγράψει τίποτα. Θα το έπραττε όταν εξοφλούσε η Π.Α.Ε. τη ρύθμιση.

Το Συνολικό Χρέος της πρώην Π.Α.Ε πριν την υπαγωγή στο άρθρο 44 με βάση τα δημοσιεύματα της εποχής ήταν 180 εκ. Από αυτά «διαγράφηκαν» τα 165 εκ. εκ των οποίων μόνο τα 67 αφορούσαν το Δημόσιο (κυρίως την Εφορία). Προφανώς για να εμφανίζονται στη λίστα των μεγαλο-οφειλετών του Δημοσίου η διαγραφή δεν συντελέστηκε ποτέ. Βέβαια, στα Χρέη της πρώην Π.Α.Ε. όπως προκύπτουν τώρα εκτός εκείνων της υπαγωγής στο άρθρο 44 προστέθηκαν και εκείνα της αποτυχημένης οικονομικής διαχείρισης της περιόδου 2004-2013.

Όσα αναφέρονται στις σελίδες 10-13 της έρευνας απλά αποδεικνύουν πως στην ανάλυση των οικονομικών των Α.Α.Ε. (Π.Α.Ε. & Κ.Α.Ε.) δεν εφαρμόζονται (γιατί αν εφαρμοστούν δεν βγάζουν νόημα) οι αριθμοδείκτες που χρησιμοποιούνται στην ανάλυση των Ισολογισμών.

Το τελευταίο άξιο λόγου σημείο της έρευνας του ΚΕ.Π.Ε. είναι η 7η διαπίστωση της στο τέλος της σελίδας 14 και στην αρχή της τελευταίας 15ης. Εκεί σημειώνεται η ανάγκη της αποτίμησης της αξίας των ποδοσφαιριστών (άρθρο 76Α του Ν. 2725/1999) που κάθε Π.Α.Ε. διαθέτει. Η αποτίμηση μπορεί να είναι σκόπιμη και αναγκαία από λογιστικής σκοπιάς αλλά δεν αλλάζει κάτι στην πράξη. Αυτό συμβαίνει επειδή άσχετα με την αποτίμηση των παικτών το αντικειμενικό δεδομένο των Συνολικών Χρεών («Βραχυπρόθεσμων» και «Μακροπρόθεσμων») ως το πηλίκο του «Κυκλοφορούντος Ενεργητικού» («Ταμείο» και «Απαιτήσεις») ως προς αυτά είναι ο μόνος δείκτης οικονομικής υγείας τους.

Δεδομένου ότι οι Π.Α.Ε. & Κ.Α.Ε. δεν είναι όπως οι υπόλοιπες «εμπορικές» εταιρείες θα έπρεπε και μόνο η διαπίστωση της μεγάλης και συνεχούς χρηματοδότησης μέσω Α.Μ.Κ. και δανείων να αρκεί για να καταδείξει το αδιέξοδο του Ελληνικού Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου. Επιπρόσθετα το γεγονός όπως όπως και στις υπόλοιπες Α.Ε. ο μεγαλομέτοχος δεν έχει ο ίδιος ευθύνη για τα Χρέη της Π.Α.Ε. (τα οποία απλά μεταβιβάζει στον επόμενο ιδιοκτήτη) μεγαλώνει το οικονομικό αδιέξοδο ειδικά όταν για κάποιες ομάδες σταματήσει να υπάρχει επιχειρηματικό ενδιαφέρον. Η ιστορία του ιστορικού Ηρακλή είναι ένα πολύ καλό και μάλιστα πανάκριβο μάθημα.

19 Ιούλη 2024
«πουθενάδες».