Η αγοραπωλησία αξιωμάτων έφτασε στο αποκορύφωμα της στη «Βυζαντινή Αυτοκρατορία». Όσο γερνούσε η Αυτοκρατορία και έχανε εδάφη (και έσοδα) τόσο αυξανόταν η ανάγκη για έσοδα προκειμένου να συντηρηθεί η Άρχουσα Τάξη. Επειδή, όμως, δεν είναι όλα προς πώληση βρήκαν την καλύτερη δυνατή λύση:
Θα πουλούσαν αξιώματα. Ο ενδιαφερόμενος για γόητρο (δεν είναι δα και λίγο να είσαι «Αξιωματούχος») θα έδινε προκαταβολικά ένα σεβαστό ποσό που θα του εξασφάλιζε το αξίωμα και μετά από 5 χρόνια θα είχε δικαίωμα να λάβει και την αντίστοιχη σύνταξη από το Δημόσιο Ταμείο. Την «Αυτοκρατορική» αυτή παράδοση συνέχισε και συνεχίζει η Εκκλησία τόσο ως Οικουμενικό Πατριαρχείο όσο και ως «Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ελλάδος». Δίνοντας ένα σεβαστό ποσό επιλέγεις το ανάλογο αξίωμα. Για παράδειγμα μπορείς ν’ αγοράσεις τον τίτλο του Μητροπολίτη μιας κατηργημένης από καιρό Μητρόπολης. Τόσες και τόσες υπάρχουν. Αλλιώς αν δώσεις κάτι παραπάνω μέχρι και «Κουροπαλάτης» μπορείς ν’ ανακηρυχτείς.
Στις Η.Π.Α. η αγοραπωλησία αξιωμάτων αρχίζει και τελειώνει στον ένοικο του Λευκού Οίκου. Για κάθε δημόσιο αξίωμα υπάρχουν μια σειρά υποψηφίων που για τους δικούς του λόγους καθένας τους θέλουν να το κατακτήσουν. Εκτός από τις «υπουργικές θέσεις» άλλα προς πώληση αξιώματα είναι εκείνα των πρεσβευτών (εννοείται, βέβαια, πως οι Πρέσβεις στους Διεθνείς Οργανισμούς δεν είναι τυχαίοι). Μια τέτοια περίπτωση είναι και η νέα Πρέσβης των Η.Π.Α. στην Ελλάδα. Δυστυχώς, εξαιτίας του φύλου της και της «πολιτικής ορθότητας» είναι δύσκολο να πούμε ανοιχτά αυτά που όλοι σκέφτονται σχετικά με τα προσόντα της για τη θέση αυτή. Ακόμα κι έτσι όλα όσα γράφονται για τα οικονομικά οφέλη που θα επιδιώξει κατά την διάρκεια της θητείας της εξαιτίας της θέσης της είναι αρκετά για ν’ αποδείξει πως αγόρασε τη θέση του Πρέσβη (βλέπε εδώ & εδώ).
Το πρόβλημα με την πώληση των αξιωμάτων δεν είναι η ίδια η συναλλαγή όσο το τι ενδεχομένως ακολουθεί. Αν έχουμε να κάνουμε με κάποιον που απλά θέλει να έχει ένα αξίωμα στο βιογραφικό του η ζημιά είναι σχετικά μικρή στον βαθμό που αυτός πλαισιώνεται από άτομα που ξέρουν τι πρέπει να κάνουν. Αν, όμως, έχουμε να κάνουμε μ’ ένα άτομο με προσωπική «ατζέντα» που βάζει πρώτο το προσωπικό του όφελος και έχει δύναμη τότε τα πράγματα ζορίζουν. Προφανώς, η συντριπτική πλειοψηφία όσων κατέχουν δημόσιο αξίωμα σε κάποιο βαθμό «βουτούν το δάχτυλο στο μέλι». Ωστόσο, αναλόγως της θέσης τους η ζημιά μπορεί να είναι σημαντική. Για τη συγκεκριμένη Πρέσβη δεν μπορούμε να πούμε ακόμη πολλά. Δυστυχώς, έχει το (θλιβερό) προνόμιο να εκπροσωπεί μια χώρα η οποία υπό την Προεδρία του Τράμπ επιδιώκει (ή τουλάχιστον έτσι φαίνεται για την ώρα) τον ρόλο του απροκάλυπτου νταή χωρίς να συνειδητοποιεί πως η μέχρι τώρα κυριαρχία της βασιζόταν στη συναίνεση των συμμάχων της▪ τους οποίους έχει ήδη τσαντίσει. Η διατάραξη των σχέσεων μεταξύ δύο συμμάχων χωρών είναι μεν πρόβλημα αλλά όχι μεγάλο. Όταν, όμως, η διατάραξη αφορά όλους τους συμμάχους τότε μόνον ένας ψυχασθενής δεν μπορεί να δει ότι οι μέρες της κυριαρχίας του είναι μετρημένες.
Η περίπτωση της Κίμπερλι Γκιλφόιλ είναι η επιτομή της αγοραπωλησίας αξιωμάτων. Δεδομένης της περιφερειακής σημασίας της Ελλάδας για τις Η.Π.Α. και της αποστολής «ειδικών απεσταλμένων» όταν υπάρχει ανάγκη η ενδεχόμενη ανικανότητα της μικρή επίδραση θα έχει στα ανοικτά ζητήματα μας. Μακάρι στις πιο σημαντικές για τις Η.Π.Α. χώρες (π.χ. Γαλλία) οι επιλογές να ήταν πιο «επαγγελματικές». Το κακό με την Πρέσβη των Η.Π.Α. είναι πως εξαιτίας του φύλου της οποιαδήποτε κριτική μπορεί να χαρακτηριστεί ως «σεξιστική». Σε κάθε περίπτωση οι πράξεις είναι αυτές που θα χαρακτηρίσουν τη θητεία της.
Υ.Γ. Ο Μάσκ ξόδεψε 100 εκ. για να χρηματοδοτήσει την εκλογή Τράμπ αγοράζοντας για τον εαυτό του ένα νεο-συσταθέν αξίωμα με απροσδιόριστες εξουσίες και χωρίς καμία λογοδοσία. Εξαιτίας του αλλοπρόσαλλου χαρακτήρα του οι επιχειρήσεις του («Χ», «Τέσλα») χάνουν σε χρηματιστηριακή αξία και οι πωλήσεις τους συρρικνώνονται. Προφανώς, τα 100 εκ. της προεκλογικής εκστρατείας είναι σταγόνα στον ωκεανό μπρος στις χρηματιστηριακές απώλειες των εταιρειών αυτών. Η περιουσία του Έλον μετράται υπολογίζοντας και την αξία των μετοχών που κατέχει▪ πράγμα που σημαίνει πως συνεχώς «φτωχαίνει». Επιπλέον, η χρηματιστηριακή αξία των εταιρειών του καθορίζει και το ύψος των εγγυήσεων που έχει δώσει για τον τραπεζικό δανεισμό αλλά και των μετρητών που πρέπει να πληρώνουν στις τράπεζες για να τον εξυπηρετήσουν. Όσοι παίζουν στο χρηματιστήριο είναι στυγνοί και για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα τους δεν θα του χαριστούν ακόμη και αν αυτό σημαίνει να τον οδηγήσουν στη χρεοκοπία. Προφανώς και ο ίδιος θα επιβιώσει οικονομικά όπως έχει επιβιώσει τόσες φορές ο Τράμπ από τις δικές του χρεοκοπίες. Όπως πάντα την όποια ζημιά θα την χρεωθούν οι εργαζόμενοι και όσοι συναλλάσσονται με τις εταιρείες του όπως και η Κοινωνία.
22 Φλεβάρη 2025
«πουθενάς 1».
