(Εννοείται ότι το επιχείρημα του τύπου: «Αφού το Σωματείο συναινεί, τότε τι λόγος σας πέφτει;» είναι όχι μόνο απλοϊκό (ηλίθιο), αλλά και άχρηστο από νομικής πλευράς, αφού όπως προκύπτει από το παραχωρητήριο του 1934 το κράτος θέλοντας να εξασφαλίσει τη χρήση του χώρου για συγκεκριμένο σκοπό δεσμεύει όλες τις διοικήσεις του Σωματείου και δεν τους παραχωρεί καμία ευχέρεια σχετικά μ’αυτό. Άλλωστε οι σκοποί που επιδιώκει το Σωματείο είναι έτσι κι’ αλλιώς κοινωφελείς γι’ αυτό άλλωστε έγινε και η παραχώρηση της έκτασης από το Δημόσιο). Κάποιοι ισχυρίζονται ότι η διατύπωση της παρ. 1 του άρθρου 42 του Ν. 4277/2014 αποτελεί εκ νέου παραχώρηση της έκτασης από το Δημόσιο πρός το Σωματείο και πως με τον τρόπο αυτό καθίσταται άνευ ουσίας το παραχωρητήριο του 1934 καθώς και οι δεσμευτικοί όροι που αυτό περιλαμβάνει. Φαίνεται πως μάλλον έχουν δίκιο (πάλι κατά τη γνώμη μας). Σε κάθε περίπτωση ο μόνος αρμόδιος να κρίνει σχετικά είναι το δικαστήριο (ΣτΕ).

Αν ισχύει όμως αυτό (δηλαδή ότι η έκταση παραχωρήθηκε εκ νέου στην Ερασιτεχνική), τότε η Α.Ε.Κ (Ερασιτεχνική) με κάποιο τρόπο (ποιόν άραγε και πότε;) την είχε επιστρέψει στο κράτος. Προφανώς με τον τρόπο αυτόν δεν ισχύουν οι περιορισμοί του αρχικού παραχωρητηρίου του 1934, το οποίο και αφού δεν ισχύει δεν γίνεται ν’ ανακληθεί!

Το θέμα είναι πολύ σημαντικό και χρειάζεται ψάξιμο. Θα επανέλθουμε όταν θα έχουμε πλήρη και τεκμηριωμένη εικόνα του τι συμβαίνει. Μείνετε συντονισμένοι…

Υ.Γ. Επειδή γνωρίζουμε καλά ότι αν ζητήσουμε από τρείς νομικούς να γνωμοδοτήσουν θα πάρουμε τουλάχιστον τέσσερις γνώμες εμείς ως «παρατηρητές» δεν θα συμμετάσχουμε στο παιχνίδι που αναμένουμε να στηθεί το επόμενο διάστημα (ήδη εμφανίστηκαν οι πρώτες ανώνυμες εκτιμήσεις) σχετικά με την βασιμότητα των λόγων που επικαλούνται οι προσφεύγοντες.

9 Δεκέμβρη 2014.
παρατηρητήριο.