Aetofolia

ΤΣΑ! ΣΑΣ ΤΗΝ ΕΣΚΑΣΑ
(ΠΡΟΝΟΗΤΙΚΟΤΗΤΑ Ή ΓΡΑΨΕ ΛΑΘΟΣ;)

Η έννοια της συλλογικής ευθύνης είναι βαθιά ριζωμένη στη συνείδηση μας, ακόμη και αν κατά περίπτωση δεν την αποδεχόμαστε (όποτε μας συμφέρει δηλαδή). Ομοίως ριζωμένη είναι και η έννοια των «παράπλευρων απωλειών» αφού όλοι μας γνωρίζουμε ότι «αν δεν σπάσεις αυγά δεν κάνεις ομελέτα». Οι δύο παραπάνω έννοιες ξαναήρθαν στο προσκήνιο τις τελευταίες μέρες μετά την κατάθεση της προσφυγής στο ΣτΕ εναντίον της ρύθμισης για την «Αγιά Σοφιά». Γνωρίζουμε πλέον πως ένας από τους προσφεύγοντες δήλωσε ως διεύθυνση αυτή του Δημαρχείου και πως κάποιος άλλος έδωσε ψεύτικη διεύθυνση.

Το ενδιαφέρον δεν είναι τόσο η είδηση αυτή καθ’ εαυτή. Στο κάτω-κάτω τόσο η «λάθος» διεύθυνση όσο και η δήλωση της διεύθυνσης του Δημαρχείου είναι απόλυτα κατανοητές ως μέτρα πρόνοιας και προφύλαξης από κάποιους οι οποίοι είχαν είτε τον φόβο είτε την υποψία (είτε και τα δύο) ότι κάποιοι «άγνωστοι» θα τους την «έπεφταν» με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο την «έπεσαν» στον Ζαμπετάκη. Για το περιστατικό αυτό έχουμε ήδη τοποθετηθεί (βλέπε εδώ και ειδικά το Υ.Γ.2.).

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΦΥΓΗΣ
(ΟΙ ΧΡΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΓΗΠΕΔΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΟΡΟΙ ΤΗΣ ΝΕΑΣ(;) ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗΣ ΤΗΣ ΕΚΤΑΣΗΣ)

Οι «παρατηρητές» αν και δεν ήμασταν από την αρχή κατηγορηματικοί (απέναντι σας), ωστόσο δεν τρέφαμε οποιαδήποτε ψευδαίσθηση για τους πραγματικούς σκοπούς αυτών που τώρα προσφεύγουν στο ΣτΕ. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι τασσόμαστε ανεπιφύλακτα (δηλαδή απερίσκεπτα) υπέρ της εκδοχής της «Αγιά Σοφιάς» με τους χώρους και τις χρήσεις που αυτή (η εκδοχή) προβλέπει. Έχουμε γράψει άλλωστε σχετικά με τους προβληματισμούς μας για την στέγαση όλων των υπολοίπων τμημάτων της Ερασιτεχνικής.

Μέχρι στιγμής ο μόνος λόγος ακύρωσης που θα ήταν βάσιμος -κατά τη γνώμη μας- είναι η επίκληση των όρων χρήσης του παραχωρητηρίου του 1934. Αποτελεί τον ουσιαστικότερο (και ίσως τον μοναδικό) κίνδυνο για το έργο και δεν έχει υπάρξει ως τώρα κανένα σοβαρό απαντητικό επιχείρημα.