Κάθε τόσο όλο και κάποιος από τους παρευρισκόμενους έριχνε και καμιά ιδέα για το πώς θα μπορούσε η Ερασιτεχνική Α.Ε.Κ. να σωθεί. Οι υπόλοιποι στην απελπισία τους (είτε επειδή δεν ήθελαν να είναι συνυπεύθυνοι επειδή δεν έκαναν τίποτα) συνενούσαν (κάποιες φορές απρόθυμα). Ωστόσο η κατάσταση δεν βελτιώθηκε, αντιθέτως σταθερά χειροτέρευε και γινόταν φανερό ότι η άμμος μέσα στην κλεψύδρα σωνόταν. Το περίεργο ήταν πως αν και τίποτα δεν είχε αλλάξει για τον υπόλοιπο κόσμο (ούτε καν ο ρυθμός του χρόνου) για όσους ήταν κοντά στην Ερασιτεχνική Α.Ε.Κ. ο χρόνος έμοιαζε να κυλά πιό αργά και πιό βασανιστικά. Ούτε όταν βράδιαζε και ερχόταν η ώρα του ύπνου δεν μπορούσε να βρεί ανάπαυση το μυαλό τους. Πάντα ήταν κολλημένο στο βασανιστικό τικ-τακ του ρολογιού τοίχου του δωμάτιου το οποίο λές και μετρούσε τις στιγμές μαρτυρίου της Ερασιτεχνικής Α.Ε.Κ. αντιστοιχίζοντας τες με κάθε της αναπνοή.
Εκεί που φαινόταν πως κάθε ελπίδα είχε χαθεί ήρθε κάποιος μακρυνός συγγενής μαζί με κάποιους έμπιστους του και έδωσαν νέες ελπίδες. Είπε στους υπόλοιπους συγγενείς και φίλους πως ήξερε ακριβώς ποιό φάρμακο χρειαζόταν η ασθενής και τους έπεισε ν’ αναλάβουν οι έμπιστοι του για λογαριασμό όλων την φροντίδα και την θεραπεία της ασθενούς. «Εσείς μην ανησυχείτε για τίποτα» τους είπε. Καθώς οι υπόλοιποι δεν είχαν καμιά καλύτερη ιδέα «έκαναν στην άκρη», νοιώθωντας ξαλαφρωμένοι και πιο ήρεμοι τώρα που κάποιοι άλλοι ανέλαβαν την ευθύνη της ασθενούς (αφαιρώντας έτσι ένα βάρος από τους κουρασμένους ώμους τους). Στην αρχή όλα καλυτέρευσαν. Οι βαριές κουρτίνες που κρατούσαν στο σκοτάδι την ασθενή σηκώθηκαν και αλλάχθηκαν με άλλες σε χαρούμενα χρώματα και σχέδια. Τα παράθυρα ήταν ανοιχτά για ώρες και το δωμάτιο αερίστηκε πλήρως. Ακόμη και το διαιτολόγιο άλλαξε και για μιά στιγμή η Ερασιτεχνική Α.Ε.Κ. φάνηκε να ξανανιώνει. Από τη μιά μέρα στην άλλη όποιος την έβλεπε δεν πίστευε πως ήταν 90 χρόνων (φαινόταν το πολύ 70) και πως μέχρι την προηγούμενη ήταν «του θανατά». Τελικά ο μακρυνός συγγενής είχε καταφέρει το ακατόρθωτο. Κράτησε την υπόσχεση που είχε δώσει: «Σε λίγες μέρες θα έχει ξανανιώσει η γριά. Δεν θα την αναγνωρίζετε.» τους είχε πεί αυτός και οι έμπιστοι του.
Αν και βελτιώθηκε η κατάσταση της γριάς, ωστόσο τα πολλά και αλληλένδετα προβλήματα που κουβαλούσε από το παρελθόν απαιτούσαν πολλή φροντίδα, χρόνο και φυσικά χρήμα. Ο μακρυνός συγγενής μετά τις πρώτες μέρες είχε αποτραβηχτεί από το προσκήνιο αφήνοντας τους έμπιστους του να «κάνουν κουμάντο». Δεδομένου το μεγάλου κόστους της φροντίδας για την γριά και των πιεστικών αναγκών ότι αγόραζαν για λογαριασμό της αγοραζόταν με δόσεις. Με δόσεις είχαν αγοραστεί οι καινούριες κουρτίνες, με δόσεις πληρωνόταν το κόστος των φαρμάκων, με δόσεις πληρώνονταν όλα. Καθώς όμως οι δουλειές τους φαίνονταν να πηγαίνουν καλά (ή σχετικά καλά) κανείς δεν ανησυχούσε για το μέλλον.
Ώσπου μια μέρα ένας από τους έμπιστους ανακοίνωσε στους υπόλοιπους ότι θα έπρεπε να λείψει λίγες μέρες για να φροντίσει τις δουλειές του (τόσο καιρό έλειπε). Οι υπόλοιποι είχαν από καιρό υποψιαστεί ότι τα οικονομικά του δεν πήγαιναν καλά και θεώρησαν ότι αυτά που τους έλεγε ήταν πρόφαση για να «την κάνει». Αν και μπροστά του δεν έλεγαν κάτι, ωστόσο άρχισαν να τον κακολογούν σ’ όλους τους υπόλοιπους και ειδικά στον «μακρυνό συγγενή» που τους είχε αναθέσει την φροντίδα της Ερασιτεχνικής Α.Ε.Κ. Ωστόσο ούτε και η δική τους κατάσταση ήταν πολύ καλύτερη ενώ όπως συμβαίνει σ’ αυτές τις περιπτώσεις ο ένας αλληλοϋπέβλεπε τον άλλο, μη θέλοντας να φορτωθεί αυτός μεγαλύτερο φορτίο (μερίδιο ευθύνης) απ’ ότι του αναλογούσε. Άσε που και η οικονομική ενίσχυση από τον «μακρυνό συγγενή» δεν έφτανε για να καλύψει ούτε τις βασικές ανάγκες της γριάς (μαζί με τα δικά τους έξοδα συντήρησης). Η κατάσταση τους γινόταν μέρα τη μέρα τραγικότερη καθώς ο «μακρυνός συγγενής» τους είχε ξεκαθαρίσει «ορθά-κοφτά» ότι δεν θα τους έδινε και άλλα λεφτά στην παρούσα φάση. Έτσι τους έμεινε μοναδική επιλογή να εξαγοράζουν τον χρόνο με ψέμματα ρίχνοντας το φταάιξιμο ο ένας στον άλλο. Ωστόσο ακόμη και αυτό ήταν μιά πολυτέλεια που δεν μπορούσαν ν’ αντέξουν για πολύ. Στο μόνο που ελπίζανε ήταν «ένα θαύμα» όπως να «έσπαγε» ο «μακρυνός συγγενής» κάτω από το βάρος του «ψυχολογικού εκβιασμού» («βοήθα γιατί αλλιώς χάνονται όλα»).
Ήταν ζήτημα χρόνου μέχρι ν’ αρχίσει το ξήλωμα. Το μόνο που χρειαζόταν ήταν (όπως και στις γιορτές που περιμένουμε ποιός θα σηκωθεί να φύγει πρώτος για να φύγουμε και εμείς) να κάνει κάποιος την αρχή. Την αρχή την έκανε ο «κουρτινάς» ο οποίος βαρέθηκε να περιμένει και πήγε στο σπίτι και ξεκρέμασε τις κουρτίνες. Μετά πήραν σειρά και οι υπόλοιποι οι οποίοι ξεθαρεύοντας «σήκωσαν ανάστημα» συμπεριφερόμενοι μερικές φορές άδικα απέναντι στην γριά (η οποία δεν έφταιγε σε τίποτα για όσα «επ’ ονόματι της» είχαν κάνει αυτοί που είχαν την ευθύνη για την φροντίδα της). Ωστόσο κανείς δεν βρισκόταν να τους προσάψει άδικο στην ουσία, παρά μόνο διατυπώνονταν κάποια «παράπονα» για την αντιμετώπιση της γριάς Ερασιτεχνικής Α.Ε.Κ. Έτσι οι βαριές σκούρες κουρτίνες πήραν και πάλι την θέση τους στην κάμαρα της γριάς. Τουλάχιστον αυτές ήταν πληρωμένες.
Αυτοί που μέχρι τώρα είχαν την ευθύνη της γριάς τώρα έκαναν στην άκρη και σιγά-σιγά «έκαναν στην άκρη». Εκείνη την ώρα που όλοι φαίνονταν απλώς να περιμένουν το «μοιραίο» και να μην κάνουν τίποτα περιμένοντας τον «από μηχανής θεό» ένας από αυτούς «βγήκε μπροστά» και πήρε την ευθύνη να «ξεκαθαρίσει την κατάσταση». Κινήθηκε μεθοδικά προσπαθώντας να «βγάλει άκρη», αλλά συνάντησε την απροθυμία των προηγούμενων να τον βοηθήσουν. Αφού είδε και απόειδε ότι δεν θα έβγαζε άκρη και επειδή ο χρόνος κυλούσε ανώφελα τα «βρόντηξε» για να μην έχει την ευθύνη αν πέθαινε η γριά (μη πεθάνει στα χέρια του).
Νεκρική σιωπή έπεσε στην κάμαρα. Όλοι είχαν απομείνει αποσβωλομένοι καθώς δεν ήξεραν πιά τι να περιμένουν -αφού φαινόταν ότι «ούτε ένα θαύμα δεν την σώζει πιά»- αλλά και τι να κάνουν. Κάποιοι λένε ότι περιμένουν ως σήμερα...
Υ.Γ.1. Για την έμπνευση για το παραπάνω κομμάτι βλέπε εδώ.
Υ.Γ.2. Το παραπάνω κομμάτι είναι αφιερωμένο σ’ αυτούς που άσκησαν διοίκηση και ειδικότερα στο τελευταίο εκλεγμένο Δ.Σ.
Υ.Γ.3. Το «στοίχημα» σχετικά με την διακήρυξη για την οποία επιθυμούσαμε να συλλέξουμε υπογραφές φαινομενικά το χάσαμε. Γνωρίζαμε από την αρχή ότι δεν θα ήταν εύκολο να σας κάνουμε να μας εμπιστευθείτε, αφού μετά από τόσες «προδοσίες» είσαστε καχύποτοι (και καλά κάνετε). Έτσι απομείναμε μόνο με την «δοκιμαστική» υπογραφή. Ας είναι όμως... Αν είμαστε για κάτι «ένοχοι» είναι γιατί ελπίζαμε «σ’ ένα θαύμα» όπως ακριβώς και οι συγγενείς και φίλοι της 90χρονης Ερασιτεχνικής Α.Ε.Κ. που έχουν μείνει αποσβωλομένοι ν’ αναμένουν το «απευκταίο».
Υ.Γ.4. Τον ρόγχο που πνίγει την ανάσα της τον ακούει κανείς; Ενδιαφέρεται κανείς από αυτούς που έχουν την δύναμη (άρα και την ευκαιρία) να κάνει κάτι ουσιαστικό;
13 Γενάρη 2015.
παρατηρητήριο.