Αμέσως μετά την απόφαση η οικογένεια του Άλκη άσκησε έφεση για ν’ ακολουθήσει λίγο μετά και ο Εισαγγελέας ο οποίος στην δική του έφεση ζητά οι καταδικασθέντες να δικαστούν στον β’ βαθμό με αναβαθμισμένη κατηγορία. Το δικαστήριο μετέτρεψε την αρχική κατηγορία σε ανθρωποκτονία με ενδεχόμενο δόλο ενώ ο Εισαγγελέας στην έφεση του ζητά να δικαστούν για ανθρωποκτονία με άμεσο δόλο. Για τους 5 που τιμωρήθηκαν με πολυετείς ποινές ο Εισαγγελέας ζητά την διατήρηση της ποινής για τους δύο και τη μετατροπή της κατηγορίας για 3 για τον έναν απ’ αυτούς σε ηθική αυτουργία και για τους άλλους δύο για συναυτουργία και όχι για συνέργεια (βλέπε εδώ).
Αφήνοντας στην άκρη τη νομική ορολογία ο Εισαγγελέας επιδιώκει την εκ νέου καταδίκη των 10 σε βαρύτερες ποινές αφού οι κατηγορίες που προτείνει (και με τις οποίες θα εισαχθούν οι κατηγορούμενοι στο Εφετείο) είναι αναβαθμισμένες. Είναι προφανής η επιδίωξη του Κράτους να (μας) δείξει πως τέτοιου είδους εγκλήματα όχι μόνο δεν μένουν ατιμώρητα, αλλά τιμωρούνται κιόλας με τις βαρύτερες ποινές. Ωστόσο, πρακτικά τι σημαίνει «ισόβια και 20 χρόνια»; Ακόμη περισσότερο τι είδους ικανοποίηση προσφέρουν αυτές οι καταδίκες στην οικογένεια όταν έχει χάσει τόσο άδικα το παιδί της; Τέλος πόσο αποτρεπτικές είναι αυτές οι ποινές για να μην έχουμε ανάλογα περιστατικά στο μέλλον; Και για να εξηγούμαστε κάθε περιστατικό οπαδικής βίας μπορεί να καταλήξει σε θάνατο άσχετα από την πρόθεση αυτών που το ξεκίνησαν γιατί πολλά μπορούν να πάνε στραβά.
Στο «αθλητικό» επίπεδο (στον βαθμό που ο «Επαγγελματικός Αθλητισμός» θεωρηθεί αποκομμένος από την υπόλοιπη Κοινωνία) αυτό που έχει σημασία είναι πως η Κυβέρνηση (Γ.Γ.Α.) και οι ομάδες (Π.Α.Ε. & Σωματεία) θα επαναπροσδιορίσουν τη σχέση τους με τους οργανωμένους. Φυσικά, αφού οι ομάδες και οι οπαδοί τους δεν είναι κάτι ξεχωριστό από την Κοινωνία είναι ουτοπικό ν’ αναμένουμε πως μια δικαστική απόφαση θα έλυνε το πρόβλημα της οπαδικής βίας ή καλύτερα της βίας που κατά καιρούς εκδηλώνεται με «αθλητικές» αφορμές. Γιατί η βία είναι εγγενής του κοινωνικού βίου και εκδηλώνεται περισσότερο ή λιγότερο συχνά αναλόγως της συγκυρίας.
Το πρόβλημα δεν θα λυθεί ούτε με την διάλυση των συνδέσμων οργανωμένων (οι οποίοι στην πράξη λειτουργούν ως φυτώρια και θερμοκήπια της οπαδικής βίας) ούτε με την περαιτέρω αυστηροποίηση των ποινών («ιδιώνυμο»), η οποία ωστόσο ενδέχεται να κάνει αυτά τα περιστατικά λιγότερο συχνά ή/και βίαια. Δυστυχώς, το πρόβλημα είναι γενικότερο και αφορά την ολοένα μειωμένη ανοχή μας στον «άλλο» ο οποίος δεν υποστηρίζει και δεν επιδιώκει τα ίδια μ’ εμάς. Το πρόβλημα της βίας έγκειται στο ότι πιστεύουμε πως είτε με την εξόντωση ή με την εξουδετέρωση του «άλλου» μπορούμε να καταφέρουμε αυτό που θέλουμε. Στην ουσία πρόκειται για ένα ακήρυχτο τυπικά πόλεμο. Οποιαδήποτε μακροχρόνια λύση (ειρήνευση) μπορεί και θα προέλθει μόνο μέσω της αλλαγής αυτής της πεποίθησης.
Καθώς το φαινόμενο είναι γενικότερο αργά ή γρήγορα το Κράτος θα βρεθεί στην ανάγκη να πάρει μέτρα. Από την πλευρά της η Κυβέρνηση πρέπει ν’ αποφασίσει κατά πόσο θα πρέπει ν’ ανέχεται εκδηλώσεις και συμπεριφορές (ακόμη και αν πρόκειται για αρχικά ειρηνικές διαμαρτυρίες) που καταλήγουν να υπονομεύουν την «κοινωνική ειρήνη». Θα πρέπει, δηλαδή, ν’ αποφασίσει αν η άσκηση του δικαιώματος της διαμαρτυρίας είναι πάντα σεβαστή (οπότε καταντά ασυδοσία) ή αν η «Κοινωνική Ειρήνη» είναι πάντοτε επιθυμητή. Στην ουσία η απόφαση είναι ποιο από τα δύο είναι «υπέρτερο αγαθό» του άλλου. Γιατί, η άσκηση του δικαιώματος από μια πλευρά μπορεί να παραβιάζει ή να θίγει τα δικαιώματα κάποιας άλλης. Και στην Κοινωνία λειτουργούμε με το «ελάχιστο κοινό πολλαπλάσιο» προκειμένου να ικανοποιούνται (αν και όχι απόλυτα) όλοι.
Πρέπει πάντα να θυμόμαστε πως ένα «δικαίωμα»: αναστέλλεται (παύει να ισχύει για μια περίοδο), επεκτείνεται (αυξάνεται η έκταση του), περιστέλλεται (μειώνεται η έκταση του) ή καταργείται πάντα σε σχέση με τον επιδιωκόμενο στόχο της «Κοινωνικής Ειρήνης». Αντίθετη έννοια της ελεύθερης άσκησης ενός δικαιώματος είναι η άσκηση του σ’ όλες τις συνθήκες (ακόμη και για ανώμαλες) γιατί τότε καταντά ασυδοσία. Καθώς φαίνεται πως δεν εκτιμούμε το ίδιο με τη δική μας τη ζωή του «άλλου» ίσως μια περιστολή των δικαιωμάτων μας να μας έκανε σοφότερους καθώς μόνο όταν χάνουμε κάτι το εκτιμούμε. Δυστυχώς ή ευτυχώς το «πολιτικό κόστος» μιας τέτοιας απόφασης πιθανότατα θα την αναβάλει για καιρό▪ μέχρι τα πράγματα να πάνε στο απροχώρητο. Γιατί περισσότερο επιζήμιο από μια «κακή» απόφαση είναι η αδυναμία να την πάρεις μέχρι να είσαι απολύτως υποχρεωμένος από τα πράγματα.
Υ.Γ. Τελικά, αξίζουν το ίδιο η ζωή του Άλκη με τις ζωές των δολοφόνων του; Ένα θάνατος ξεπληρώνεται με 7 ισοβίτες ή μόνο με τον θάνατο του φονιά; Και αν οι φονιάδες είναι περισσότεροι πως αποδίδεται δικαιοσύνη; Και μη μου απαντήσει κανείς για «σωφρονισμό» γιατί αυτή η ιδέα εκκινεί από το ρομαντικό περιβάλλον της Αναγέννησης όταν κάποιοι αφελείς πίστευαν πως η «ανθρώπινη φύση» (χαρακτήρας) μπορούσε να βελτιωθεί μέσω της μόρφωσης και της καλής μεταχείρισης. Ούτε να μου επικαλεστεί την «ανθρωπιά» η οποία επιβάλλει την μη επιβολή της θανατικής ποινής. Γιατί, έχουμε φτάσει στο σημείο που προκειμένου να φαινόμαστε «ανθρώπινοι» και επειδή δεν φτάνουν οι φυλακές να βγάζουμε έξω τους φονιάδες στα 15 ή 20 χρόνια.
Έτσι, αποδεικνύουμε πως η ζωή του δολοφονημένου αξίζει λιγότερο από τη ζωή του φονιά του. Αν συνεχίσουμε στον ίδιο δρόμο σε λίγο καιρό η αυτοδικία θα γίνει ο κανόνας διαλύοντας κάθε έννοια «Κοινωνικού Συμβολαίου». Αν δεν θέλουμε να επαναφέρουμε την θανατική ποινή ας κάνουμε τα «ισόβια» πραγματικά ισόβια (χωρίς δικαίωμα αποφυλάκισης για οποιονδήποτε λόγο). Ίσως έτσι κάποιοι «οργανωμένοι» να έβαζαν και αυτοί μυαλό.
26 Ιούλη 2023
«πουθενάδες».
