Η προσπάθεια θρησκευτικού προσηλυτισμού ήταν το πρώτο βήμα σε μια αργή και συνεχή διαδικασία διάβρωσης του πολιτισμικού υποβάθρου των ιθαγενών. Το επόμενο βήμα ήταν η εγκαθίδρυση μιας συνεχούς «επικοινωνίας» η οποία ξεκινά με τη θρησκεία και την εκμάθηση της γλώσσας των «Δυτικών» και κορυφώνεται μέσω της «μεταλαμπάδευσης» των «Δυτικών Αξιών» μεταξύ των οποίων η «Δημοκρατία». Για να «δέσει το γλυκό» έπρεπε οι «βάρβαροι» να γευτούν τα οικονομικά οφέλη του εμπορίου με την «Δύση» ακόμη και αν αυτά δεν διαχέονταν στο σύνολο του πληθυσμού ή αν ήταν μικρότερα από εκείνα των «Δυτικών».
Ο λαός μπορεί ακόμα και να έβγαινε χαμένος από το εμπόριο με την «Δύση», αλλά αυτό ήταν αδιάφορο αν αυτοί που κυβερνούσαν έβλεπαν τα πλούτη τους ν’ αυγατίζουν. Ωστόσο, όσο προσοδοφόρες και να ήταν οι οικονομικές συναλλαγές υπήρχε πάντα το εμπόδιο που έβαζαν οι «Δυτικές Αξίες». Βλέπετε, στην ηθική των Καθολικών η επιδίωξη του κέρδους έπρεπε να είναι τόση όσο δικαιολογούσε η Καθολική Εκκλησία. Άλλωστε, η συναλλαγματική εφευρέθηκε την Αναγέννηση στην Ιταλία επειδή απ’ αυτή ως έγγραφο δεν προέκυπτε το επιτόκιο των δανεισμού. Μην ξεχνάμε πως η Καθολική Εκκλησία ήλεγχε τα βιβλία των εμπόρων εισπράττοντας για λογαριασμό της ποσοστό από τα κέρδη τους. Υποτίθεται πως ο έλεγχος αφορούσε την πιθανή διάπραξη του αμαρτήματος της τοκογλυφίας.
Η διασύνδεση της Ηθικής («Δυτικές Αξίες») με τις οικονομικές συναλλαγές ήταν τέτοια ώστε με την πάροδο του χρόνου οι «Δυτικοί» μη θέλοντας να κατηγορηθούν ότι συναλλάσσονταν με ανθρώπους που ήταν σκληροί και άδικοι με τους λαούς τους πίεζαν ασφυκτικά για την υιοθέτηση τους. Δεδομένου, όμως, του διαφορετικού πολιτισμικού υποβάθρου η υιοθέτηση των «Δυτικών Αξιών» (κυρίως της «Δημοκρατίας») ήταν επιφανειακή (τυπική) μόνο και μόνο για να κρατούνται τα προσχήματα. Όσο πιο σημαντικός ήταν ο εταίρος τόσο μεγαλύτερη ανοχή μπορούσε να δείξει η «Δύση» στην «ελαστικότητα» με την οποία εφάρμοζε τις «Δυτικές Αρχές».
Γιατί για να λειτουργεί έστω και υποτυπωδώς μια «Δημοκρατία Δυτικού Τύπου» πρέπει το Κράτος να έχει μια σχετικά μακρά προ-ιστορία (σχετικά) Δημοκρατικής λειτουργίας ακόμη και αν (ειδικά όταν) αυτή πέρασε μέσα από δοκιμασίες και πισωγυρίσματα. Γιατί μόνον έτσι οι πολίτες συνειδητά θα την υπερασπιστούν στο παρόν και το μέλλον. Το υπόβαθρο είναι φυσικά η «Δυτική Παιδεία» ακόμη και στην μορφή που αυτή διδάσκεται σήμερα. Έτσι, στον βαθμό που η υιοθέτηση των «Δυτικών Αξιών» είναι επιφανειακή και δεν συνδυάζεται με τις απαραίτητες προσαρμογές στην παιδεία δεν δημιουργείται και η ανάλογη σύνδεση των πολιτών με αυτές με αποτέλεσμα να συνεχίζεται ο ίδιος δεσποτικός τρόπος διακυβέρνησης του παρελθόντος.
Κίνα και Ρωσία είναι υποτίθεται «Δημοκρατίες». Η πρώτη μάλιστα είναι και «Λαϊκή» πράγμα που σημαίνει (όπως και στην περίπτωση της Σ. Ένωσης) πως έχοντας ο Λαός κατακτήσει την Εξουσία δεν χρειάζεται πολυκομματισμός. Ο οποίος στην περίπτωση της Ρωσίας ακόμη κι όταν υφίσταται είναι διακοσμητικός. Σε χώρες όπως η Κίνα και η Ρωσία οι οποίες έχουν βιώσει μόνο την απολυταρχία χωρίς από οικονομικής άποψης να έχουν ξεπεράσει την φεουδαρχία (με ότι πολιτικά αυτό συνεπάγεται) όλοι και όλα ανήκουν σ’ ένα μόνο πρόσωπο. Ο αγώνας για την κυριαρχία και η σειρά διαδοχής κανονίζεται στο παρασκήνιο μέσα από σειρά δολοπλοκιών.
Στις χώρες αυτές οι αφέντες τους αποφασίζουν με μόνο γνώμονα το προσωπικό τους συμφέρον και την ματαιοδοξία τους. Γι’ αυτούς δεν υπάρχουν πολίτες αλλά μόνον υπήκοοι χωρίς άλλη αξία από το να υπηρετούν τον αφέντη τους. Πρακτικά έχουν τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των πιονιών του σκακιού: κανένα δικαίωμα και την υποχρέωση να δίνουν τη ζωή τους όποτε αυτό κριθεί σκόπιμο. Ο Πούτιν έπεσε έξω σ’ όλους τους υπολογισμούς του σχετικά με την εισβολή στην Ουκρανία. Όμως, ο «Τσάρος» δεν μπορεί να κάνει λάθος. Πάντα φταίνε οι άλλοι. Ο «Τσάρος» δεν φοβάται τόσο τον Λαό του μιας και ελάχιστα έρχεται σ’ επαφή μαζί του. φοβάται την «αυλή» του η οποία πάντα τον ανατρέπει.
Από τη στιγμή που η Ουκρανία δεν θ’ ανανέωνε το συμβόλαιο της με την GAZPROM για τον αγωγό που διερχόμενος από τα εδάφη της ακόμη τροφοδοτεί κάποιες Ευρωπαϊκές χώρες οι Η.Π.Α. επέβαλαν κυρώσεις και στην τράπεζα της Ρωσικής εταιρείας. Έτσι η τελευταία ανοικτή πηγή συναλλάγματος κλείνει. Η λύση (έστω και μεσοπρόθεσμη) βρέθηκε: οι πληρωμές σε συνάλλαγμα για τις εξαγωγές που θα γίνονται σε συνάλλαγμα θα παραμένουν σε τράπεζες του εξωτερικού από τις οποίες οι «ολιγάρχες» θα εισάγουν στη Ρωσία την ποσότητα που απαιτείται για να πληρώσουν τους εργαζόμενους τους σε Ρούβλια (τα υπόλοιπα θα παραμένουν στο εξωτερικό για να χρηματοδοτήσουν τον πόλεμο). Για να λειτουργήσει ικανοποιητικά για τους «ολιγάρχες» αυτό το σύστημα είναι αναγκαία η υποτίμηση του Ρουβλιού (το οποίο έχει υποτιμηθεί από 28-30% τόσο έναντι του Ευρώ και του Δολλαρίου όσο και έναντι του Γιουάν και της Ρουπίας). Η υποτίμηση θα κάνει φθηνότερη για τους «ολιγάρχες» την εργασία του προσωπικού τους αφού η όποια αύξηση των μισθών θα είναι μικρότερη της υποτίμησης. Αν δε καθυστερούν κιόλας τις πληρωμές ακόμα μεγαλύτερο το όφελος.
Δε γίνεται λόγος για την χειροτέρευση των συνθηκών διαβίωσης για τους Ρώσους, των οποίων οι ζωές δοκιμάζονται σκληρά εξαιτίας και της μείωσης των κονδυλίων για τις υπηρεσίες κοινής ωφέλειας και τις υποδομές στις πόλεις μιας και ο πόλεμος πρέπει να συνεχιστεί. Επιπλέον σχεδόν όλα στη Ρωσία εισάγονται. Η πατάτα (το βασικό συστατικό των φαγητών τους) ακρίβυνε σ’ ένα χρόνο κατά 74%, τα κρεμμύδια 29% και το βούτυρο 28%. Φέτος θα εισαχθούν πατάτες από την Τουρκία και την Αίγυπτο, εισαγωγές που θα πρέπει να πληρωθούν σε συνάλλαγμα. Οι σημαντικά αυξημένες τιμές τους λόγω της υποτίμησης (διολίσθησης στις αγορές συναλλάγματος) θα εξανεμίσουν την καταναλωτική δύναμη των Ρώσων. Η συγκεκριμένη λύση (υποτίμηση/διολίσθηση) είναι προσωρινή και αν με την αυγή του 2025 δεν βρεθεί μια κάποια λύση να σταματήσει ο πόλεμος η οικονομική και κοινωνική κατάρρευση είναι δεδομένες.
Από την άποψη των πολιτών η «Αστική Δημοκρατία (Δυτικού Τύπου)» είναι πολύ καλύτερη οποιουδήποτε άλλου καθεστώτος/πολιτεύματος ακόμη και όταν υπολειτουργεί/δυσλειτουργεί. Γιατί στις «Δυτικές Δημοκρατίες» εξαιτίας της «πελατειακής σχέσης» των πολιτικών με τους ψηφοφόρους/πολίτες/υπηκόους τους οι τελευταίοι έχουν (πολύ) μεγαλύτερη αξία από εκείνη ενός πιονιού στη «γεωστρατηγική σκακιέρα». Αυτό προσπαθούν να εκμεταλλευτούν οι αφέντες των απολυταρχικών καθεστώτων φοβίζοντας τους πως θα τους εξολοθρεύσουν αν οι ηγέτες τους δεν τους κάνουν τα χατίρια. Άλλοι τους πιστεύουν, οι περισσότεροι όμως δείχνουν ν’ αδιαφορούν. Ίσως επειδή η Ιστορία συνεχώς μας διδάσκει πως όποτε υποχωρούμε έναντι του «τραμπούκου» όχι μόνο δεν γλυτώνουμε τη σύγκρουση αλλά τουναντίον την φέρνουμε κοντύτερα μας καθιστώντας τη αναπόφευκτη.
14 Δεκέμβρη 2024
«πουθενάς 1».
