Συμφώνησαν επίσης στην τοποθέτηση τακτικών εν ενεργεία δικαστικών στις δικαστικές επιτροπές της Ε.Π.Ο. Στο κυριότερο όμως αίτημα της Ελληνικής πλευράς η απάντηση ήταν (αν και ευγενική κατά τα Γαλατικά πρότυπα) κάθετα αρνητική. Ο Μισέλ ευγενικά απάντησε στον Κοντονή ότι για την αλλαγή του τρόπου εκλογής του Δ.Σ. της ομοσπονδίας θα έπρεπε πρώτα να συμφωνήσει αυτός και η Ε.Π.Ο. γιατί αλλιώς… Αυτή η απάντηση αποτέλεσε την πρώτη από τις δυο ήττες της Ελληνικής Αθλητικής Διπλωματίας.
Η άλλη ήττα σχετίζεται με την μπλόφα του Υφυπουργού Αθλητισμού σχετικά με τον «αποκλεισμό των Ελληνικών ομάδων από την Ευρώπη». Ο αγέρωχος έναντι του Έλληνα Δον Κιχώτη Μισέλ Πλατινί παίρνοντας ανάλογο του Σόιμπλε ύφος του απάντησε ότι αυτό είναι ζήτημα της Χώρας μας και όχι της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου. Του ζήτησε όμως σαν χάρη να ενημερωθεί η UEFA εγκαίρως γιατί έχει να κάνει και κάτι κληρώσεις. Προφανώς δεν ενδιαφέρονται ιδιαιτέρως αν θα συμμετάσχουμε ή όχι και πιθανόν να έχουν κουραστεί ν’ ασχολούνται μαζί μας. Συνεπώς ο εκβιασμός της μη συμμετοχής των ομάδων μας στην Ευρώπη ως μέσο πίεσης για να συναινέσει η UEFA στην αλλαγή του τρόπου εκλογής του Δ.Σ. της Ε.Π.Ο. δεν πέρασε (όπως και δεν ήταν αναμενόμενο απ’ όσους σκέφτονται λογικά να περάσει). Αυτή ήταν η δεύτερη ήττα της Ελληνικής Αθλητικής Διπλωματίας.
Μετά την επιστροφή του στην Χώρα μας αποφάσισε να γίνουν ακόμα δυο αγωνιστικές χωρίς θεατές (έτσι γιατί μπορεί να το επιβάλλει) όπως επίσης και να επιθεωρήσει αιφνιδιαστικά(!) τα μέτρα ασφαλείας του αγώνα Κυπέλλου της Α.Ε.Κ. με τον Γαύρο. Φυσικά δεν έμεινε να δεί τον αγώνα και την εφαρμογή τους, αφού ήξερε τι θα συνέβαινε (παρά τα όποια μέτρα). Έτσι κι’ αλλιώς τα μέτρα δεδομένων των συνθηκών είχαν σχεδιαστεί να προστατέψουν τον Γαύρο (και να του δώσουν την πρόκριση) και όχι το ποδόσφαιρο.
Το παραμύθι αυτό με τους αγώνες χωρίς θεατές πρέπει σύντομα να σταματήσει γιατί το μέτρο αυτό δεν βοηθά πρακτικά σε τίποτα. Ο μόνος τρόπος με τον οποίο θα καταλάβει η κυβέρνηση την χαζομάρα του μέτρου αυτού θα ήταν να κινηθούν δικαστικά εναντίον της κάτοχοι διαρκείας, διαφημιζόμενοι χορηγοί και μικροπωλητές για την ζημιά που υφίσταται καθένας τους. Στο κάτω-κάτω αν εμείς εδώ αποφασίζουμε να παίζουμε χωρίς θεατές για όσα συνέβησαν στην «Λεωφόρο» τότε τι θα πρέπει ν’ αποφασίσουν οι Γερμανοί μετά τα επεισόδια στον αγώνα Χέρτα-Σάλκε (βλέπε εδώ). (Σημείωση: Για το θέμα της βίας και αν αυτό είναι αντιμετωπίσιμο γράφουμε αλλού).
Κλείνοντας το κομμάτι μας αυτό για τις περιπέτειες του Στ. Κοντονή στην μάχη του ενάντια της βίας στα γήπεδα έχουμε να του απευθύνουμε το εξής μήνυμα:
«Υπουργέ (κατά το Στρατηγέ όταν προσφωνούμε τους Υποστράτηγους και Αντιστράτηγους), είσαι μέχρι αποδείξεως του εναντίου ύποπτος για συνεργασία με τον Γαύρο. Κάτι ο εναγκαλισμός του κόμματος σου με τον Μαρινάκη (γεύμα νμε Δούρου και οι δηλώσεις του υπέρ ΣΥ.ΡΙΖ.Α.) κάτι οι δηλώσεις σου σχετικά με το τεκμήριο της αθωότητας σχετικά με την «εγκληματική οργάνωση» κάτι η εφαρμογή του νόμου μόνο σε βάρος των αντιπάλων του Γαύρου (τουλάχιστον μέχρι τώρα) είναι «αποχρώσες ενδείξεις» της συνεργασίας σου μ’ αυτόν.
Προκειμένου να καθαρίσεις λοιπόν τ’ όνομα σου (αν το επιθυμείς) πρέπει άμεσα να τιμωρηθούν με την ανώτερη προβλεπόμενη ποινή οι τραμπούκοι Περέιρα και Κασάμι, όπως επίσης και να επιβληθούν οι προβλεπόμενες ποινές (οι οποίες καθυστερούν σκόπιμα) στον Γαύρο σχετικά με την αγνόηση (ύστερα από απόφαση της διοίκησης) από μέρους των παικτών και του προπονητή του της συμβατικής υποχρέωσης τους να κάνουν δηλώσεις μετά την λήξη των αγώνων Κυπέλλου. Δεν είναι τυχαίο πως όλα τα επεισόδια και όλες οι ποινές που σχετίζονται με τιμωρίες εδρών έγιναν και επιβλήθηκαν σε αγώνες του Γαύρου.
Υπουργέ, δεν πρέπει να κρυφτείς πίσω από νομικίστικα επιχειρήματα γιατί το μόνο που θα καταφέρεις είναι να μετατρέψεις τις υποψίες σε βεβαιότητα (για όσους ακόμη διατηρούν κάποια αμφιβολία για τις προθέσεις σου.
Τέλος επειδή πολλά λέγονται και γράφονται σχετικά με το παράδειγμα της Θάτσερ η οποία απέκλεισε από τα Ευρωπαϊκά Κύπελλα τις Αγγλικές ομάδες πρέπει να ξεκαθαρίσουμε μια και καλή κάποια πράγματα. Την δεκαετία του ’80 η Θάτσερ από τη μια πλευρά του Ατλαντικού και ο Ρήγκαν από την άλλη εφάρμοσαν το ίδιο νέο-Φιλελεύθερο οικονομικό σχέδιο με το οποίο απορρύθμισαν κοινωνικές και οικονομικές σχέσεις δεκαετιών ή/και αιώνων. Την δουλειά στην Μεγάλη Βρεττανία κατόρθωσε και την τέλειωσε η Θάτσερ μόνη της, ενώ στις Η.Π.Α. χρειάστηκε και η θητεία του Μπούς του Πρεσβύτερου. Οι τρείς αυτοί έλαβαν αποφάσεις οι οποίες ευθύνονται σε πολύ μεγάλο βαθμό για όλες τις οικονομικές κρίσεις από τότε ως σήμερα.
Αυτές οι αποφάσεις της Θάτσερ κατέστρεψαν οικονομικά ολόκληρες περιοχές και φυσικά ώθησαν το πιο δυναμικό από το παραγωγικό τους κομμάτι είτε στην παθητικότητα είτε στην βία. Με αφορμή τα γεγονότα κυρίως του Χέιζελ (για τα οποία περισσότερο ευθύνονταν οι διοργανωτές και όχι οι Άγγλοι οπαδοί) και του Χιλσμπορο (για τα οποία η επέμβαση της αστυνομίας μεγάλωσε τον αριθμό των θυμάτων) απέκλεισε τις Αγγλικές ομάδες από τα Ευρωπαϊκά Κύπελλα. Αυτός ο αποκλεισμός έγινε σε μια περίοδο πρό CHAMPIONS LEAGUE όταν τα έσοδα από την Ευρώπη δεν ήταν όσα είναι σήμερα. Συνεπώς αμφιβάλλουμε σοβαρά αν θα γινόταν το ίδιο και σήμερα. Με την κίνηση της αυτή η οποία συνοδεύτηκε και από την ανακατασκευή ή την εκ νέου κατασκευή των γηπέδων (τουλάχιστον των μεγάλων ομάδων) δημιούργησε τις συνθήκες για να πετάξουν έξω από τα γήπεδα οι ομάδες τους «θερμόαιμους». Ωστόσο για να γίνει αυτό έπρεπε οι τιμές των εισιτηρίων (απλών και διαρκείας) ν’ ακριβύνουν τόσο που να μην μπορούν να τ’ αγοράσουν όσοι οδηγήθηκαν στο ταμείο ανεργίας από την οικονομική της πολιτική. Οι «χούλιγκανς» μεταφέρθηκαν από τα γήπεδα της Α’ Κατηγορίας, η οποία έκτοτε μετονομάστηκε στο σημερινό της όνομα, σ’ αυτά των μικρότερων κατηγοριών αλλά και σε άλλους κοινωνικούς χώρους.
Η απόφαση αυτή της Θάτσερ ήταν πολύ ευκολότερη από μια αντίστοιχη σε οποιοδήποτε άλλο Πρωτάθλημα (πλήν του Γερμανικού και του Ισπανικού), γιατί ακόμη και την δεκαετία του ’80 το Αγγλικό Πρωτάθλημα είχε μεγάλα εγχώρια έσοδα με τα οποία μπορούσαν να συντηρηθούν οι μεγάλες ομάδες (οι οποίες είχαν και μεγάλα έξοδα), ενώ προκαλούσε το ενδιαφέρον και χωρών του εξωτερικού οι οποίες πλήρωναν για ν’ αναμεταδίδουν αγώνες του. Συνεπώς ακόμη και την περίοδο του αποκλεισμού από τις Ευρωπαϊκές Διοργανώσεις (τότε ήταν τρείς) οι Αγγλικές ομάδες είχαν τ’ απαραίτητα έσοδα όχι μόνο για να συντηρηθούν μα και για να γιγαντωθούν την ίδια στιγμή που οι κύριοι ανταγωνιστές τους στην Ευρώπη δεν είχαν ξεφύγει (δυναμώσει) πολύ. Επιπρόσθετα όλες οι ομάδες απαρτίζονται στην πολύ μεγάλη πλειοψηφία τους (σχεδόν αποκλειστικά) σε παίκτες Βρεττανικής υπηκοότητας (καθώς η υπόθεση Μποσμάν και οι συνέπειες της αργούσαν ακόμη).
Κοντολογίς η Θάτσερ δεν αντιμετώπισε την βία (η οποία δεν θα βαρεθούμε να λέμε πως έχει κοινωνικά και οικονομικά αίτια) απλά την εξοβέλισε καθιστώντας την παρακολούθηση των ποδοσφαιρικών αγώνων προνόμιο ακόμη και για όσους βρίσκονται κοντά στο διάμεσο εισόδημα. Η απόφαση της Θάτσερ στα 1989 δεν ενδείκνυται για την κατάσταση στην Ελλάδα του 2015 ακόμη και αν αδικαιολόγητα και αυθαίρετα θεωρήσουμε ότι οι καταστάσεις είναι ίδιες ή τουλάχιστον ανάλογες. Αν θέλετε κύριε Υπουργέ να λυθεί το θέμα της βίας είναι προτιμότερο (και αποδοτικότερο) να δείτε πρώτα απ’ όλα το νομικό πλαίσιο που αφορά την λειτουργία των Π.Α.Ε. ως εταιρειών και ν’ αφήσετε για την ώρα στην άκρη όλα τ’ άλλα.»
Αυτά για την ώρα και ειλικρινά ελπίζουμε να μην χρειαστεί να επανέλθουμε.
16 Μάρτη 2015.
παρατηρητήριο.