Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ – ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ. ΤΟ ΥΠΟΤΙΘΕΜΕΝΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΙΣΛΑΝΔΙΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΤΡΟΠΟΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ (ΑΡΧΙΚΑ) ΚΑΙ ΤΗΣ ΥΦΕΣΗΣ (ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ).

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ – ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ. ΤΟ ΥΠΟΤΙΘΕΜΕΝΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΙΣΛΑΝΔΙΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΤΡΟΠΟΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ (ΑΡΧΙΚΑ) ΚΑΙ ΤΗΣ ΥΦΕΣΗΣ (ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ).

Πολλά έχουν ειπωθεί και γραφτεί για το «οικονομικό θαύμα» της Ισλανδίας η οποία ΔΕΝ άκουσε τις εισηγήσεις της Τρόϊκας και «βγήκε» έτσι από την Κρίση γρηγορότερα από άλλες χώρες. Πριν εξετάσουμε τα οικονομικά της στοιχεία (που αποδεικνύουν ή δεν αποδεικνύουν το «οικονομικό θαύμα» της) οφείλουμε να την γνωρίσουμε. Η Ισλανδία είναι η γνωστή από στους Αρχαίους Θούλη. Στις αρχές του 20ου αιώνα ανεξαρτητοποιήθηκε από την Δανία. Εξ’ αιτίας του Δανικού παρελθόντος της θεωρείται μέλος του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου (προθαλάμου όσον αφορά τις συναλλαγές της Ε.Ε.). Είναι μέλος του Ν.Α.Τ.Ο. και έχει έκταση 103.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Ο πληθυσμός της εκτιμάται σε κάτι παραπάνω από 338 χιλιάδες για το 2017. Σημαντικότερος οικονομικός της πόρος είναι η αλιεία η οποία συνεισφέρει σε ποσοστό 60% στο Α.Ε.Π. της. Από το 2006 ξεκίνησε εκ νέου την φαλαινοθηρία για εμπορικούς λόγους ακόμα και απειλούμενων ειδών.

Ωστόσο, μόνο το εμπόριο ψαριών του οποίου τα έσοδα επηρεάζονται από τις μεταβολές των τιμών ΔΕΝ αρκεί για να στηρίξει την Ισλανδική οικονομία. Ο οικοτουρισμός αποτελεί μια ολοένα και αναπτυσσόμενη πηγή εισοδήματος για την Χώρα. Όμως, ούτε έτσι δικαιολογείται το υπερβολικό κατά κεφαλή Α.Ε.Π. το οποίο το 2007 είχε φτάσει στο υψηλότερο του σημείο με 63.830$ φέρνοντας την στην 4η θέση.  

Η εξήγηση βρίσκεται αλλού. Πριν την εκδήλωση της Κρίσης το 2008 οι τράπεζες της Ισλανδίας κατείχαν περιουσιακά στοιχεία που αντιστοιχούσαν στα χαρτιά στο 10πλάσιο του Α.Ε.Π. της χώρας. Αυτό συνέβη γιατί η Ισλανδία αποτέλεσε -και συνεχίζει ν’ αποτελεί- αγαπημένο προορισμό για τα hedge funds με ότι αυτό εκπροσωπεί. Όταν «έσκασε» σε παγκόσμια κλίμακα η τραπεζική Κρίση εξ’ αιτίας των οικονομικά «τοξικών» τραπεζικών ομολόγων και των παραγώγων τους που οι Η.Π.Α. είχαν διοχετεύσει στην παγκόσμια τραπεζική αγορά το «οικονομικό θαύμα» της Ισλανδίας «πήγε περίπατο».

Ωστόσο, η Ισλανδία ήταν πολύ σημαντική για τους «μεγάλους θηρευτές» για να την αφήσουν αβοήθητη. Η Ισλανδία έλαβε συνολική οικονομική βοήθεια ύψους 10 δις. όσο και το Α.Ε.Π. της εκείνη τη στιγμή. Επιπλέον σαν «καλό παιδί» εφάρμοσε στο ακέραιο τις προτάσεις του Δ.Ν.Τ. Αν η Ισλανδία ΔΕΝ ήταν σημαντική για τα ξένης προέλευσης hedge funds ΔΕΝ θα λάμβανε οικονομική βοήθεια από τις Σκανδιναβικές Χώρες, τη Ρωσία, την Μεγάλη Βρεττανία, την Ολλανδία και την Γερμανία. Η από κει και πέρα στατιστική οικονομική βελτίωση της οφείλεται κυρίως στην διάσωση των τραπεζών της και των «επενδυτικών» κεφαλαίων τους. Η μεγάλη αύξηση του Α.Ε.Π. ΔΕΝ οφείλεται σ’ αύξηση του Πρωτογενούς Τομέα Παραγωγής ο οποίος υποχωρεί έναντι του Τομέα Παροχής Υπηρεσιών (οικοτουρισμός και Τραπεζικός Τομέας). Μόνον έτσι εξηγείται η «μεταμόρφωση» της Ισλανδίας από μια από τις φτωχότερες βάσει του Α.Ε.Π. χώρα του Δυτικού Κόσμου την δεκαετία του ’80 σε μια από τις πλουσιότερες σχεδόν δύο δεκαετίες μετά.

Έχοντας αυτά υπ’ όψη ας δούμε κάποια από τα οικονομικά μεγέθη της Ισλανδίας όπως αυτά προκύπτουν από την Ετήσια Έκθεση του Δ.Ν.Τ. (βλέπε εδώ). Στη συνέχεια θα τα συγκρίνουμε με αυτά της Ελλάδας.

  • Το Α.Ε.Π. σ’ απόλυτους αριθμούς ήταν το 2016 κάτι περισσότερο από 20 δις.$ ή 17,9 δις Ευρώ.
  • Το Κατά Κεφαλή Α.Ε.Π. ήταν το 2016 κάτι λιγότερο από 60 χιλ.$ ή 53,7 δις. Ευρώ.
  • Η Ανεργία ήταν το 2016 στο 3% του εργατικού δυναμικού της.
  • Το Μεικτό Εξωτερικό Χρέος της (δηλαδή αυτό που οφείλει σε μη Ισλανδούς πιστωτές, GROSS EXTERNAL DEBT) ήταν το 2016 στο 125% του Α.Ε.Π. της.
  • Το Συνολικό Χρέος της Κυβέρνησης ήταν το 2016 στο 54% του Α.Ε.Π.

Άρα η Ισλανδία χρωστούσε το 2016 σε πιστωτές της στο εξωτερικό 25 δις $, ή 22,4 δις. Ευρώ ενώ το Συνολικό Χρέος της Κυβέρνησης ήταν 10,8 δις. $ ή 9,7 δις. Ευρώ.

Σημειώνουμε ότι το Δ.Ν.Τ. «στρογγυλεύει» τον πληθυσμό της Ισλανδίας σε 340 χιλ. κατοίκους.

Για την Ελλάδα η Ετήσια Έκθεση του Δ.Ν.Τ. (βλέπε εδώ) δίνει τα παρακάτω μεγέθη:

  • Το Α.Ε.Π. σ’ απόλυτους αριθμούς ήταν το 2016 κάτι περισσότερο από 194,5 δις.$ ή 174 δις. Ευρώ.
  • Το Κατά Κεφαλή Α.Ε.Π. ήταν το 2016 κάτι λιγότερο από 19 χιλ.$ (βλέπε εδώ) ή 17 χιλ. Ευρώ.
  • Η Ανεργία ήταν το 2016 κάτι παραπάνω από 23% του εργατικού δυναμικού της.
  • Το Μεικτό Εξωτερικό Χρέος της (δηλαδή αυτό που οφείλει σε μη Έλληνες πιστωτές, GROSS EXTERNAL DEBT) ήταν το 2016 κάτι λιγότερο από 246% του Α.Ε.Π. της.
  • Το Συνολικό Χρέος της Κυβέρνησης ήταν το 2016 κάτι λιγότερο από 184% του Α.Ε.Π.

Άρα η Ελλάδα χρωστούσε το 2016 σε πιστωτές της στο εξωτερικό 478,5 δις $, ή 428,4 δις. Ευρώ ενώ το Συνολικό Χρέος της Κυβέρνησης ήταν 358 δις. $ ή 320,5 δις. Ευρώ.

Σημειώνουμε ότι το Δ.Ν.Τ. «στρογγυλεύει» τον πληθυσμό της Ελλάδας σε 10,784 εκ. κατοίκους.

Δεν έχει νόημα να κάνουμε κάποια σύγκριση των δύο οικονομιών (κάνοντας αναγωγή της μιας στην άλλη) για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι πως παρά τις κάποιες φαινομενικές ομοιοότητες όπως η μεγάλη σημασία του Τουρισμού και για τις δύο υπάρχουν ουσιαστικές διαφορές. Ο δεύτερος έχει να κάνει με τις «οικονομίες κλίμακας». Όσο μεγαλώνει το μέγεθος της χώρας τόσο «ξεθωριάζουν» οι οικονομικές επιδόσεις της. Για παράδειγμα θα ήταν ανόητο να θεωρήσουμε ότι αν η Ισλανδία έφτανε να έχει την ίδια έκταση και πληθυσμό με τις Η.Π.Α. ότι θα συνέχιζε να έχει υψηλότερο Κατά Κεφαλή Α.Ε.Π. (οι Η.Π.Α. το 2016 είχαν 57.467$).

Έχει, όμως, ενδιαφέρον να δούμε ακόμη τα οικονομικά στοιχεία 4 ακόμη χωρών-μελών του Δ.Ν.Τ. Η επιλογή των χωρών αυτών ΔΕΝ έγινε τυχαία. Πρόκειται για το Λουξεμβούργο, το Μονακό, τη Μάλτα και την Κύπρο.

Για το Δουκάτο του Λουξεμβούργου το Δ.Ν.Τ. (βλέπε εδώ) δίνει για το 2016 τα παρακάτω νούμερα:

  • Το Α.Ε.Π. σ’ απόλυτους αριθμούς εκτιμώνταν το 2016 κάτι περισσότερο από 53,7 δις. Ευρώ ή σχεδόν 60 δις.$.
  • Το Κατά Κεφαλή Α.Ε.Π. ήταν το 2016 κάτι περισσότερο από 92 χιλ. Ευρώ λιγότερο από 103 χιλ.$.
  • Η Ανεργία ήταν το 2016 στο 6,4% του εργατικού δυναμικού της.
  • Το Συνολικό Χρέος της Κυβέρνησης ήταν το 2016 στο 20% του Α.Ε.Π.

Το Συνολικό Χρέος της Κυβέρνησης ήταν 10,74 δις. Ευρώ ή 12 δις.$.

Το Μεικτό Εξωτερικό Χρέος του Λουξεμβούργου δεν υπάρχει στην Έκθεση του Δ.Ν.Τ. Από άλλες, ωστόσο, πηγές προκύπτει ότι στο τέλος του 2016 ήταν περίπου 4,5 δις.$ ή 4 δις. Ευρώ. Ένα νούμερο που είναι προφανώς λογικό για μια χώρα-φορολογικό παράδεισο.

Σημειώνουμε ότι το Δ.Ν.Τ. «στρογγυλεύει» τον πληθυσμό του Λουξεμβούργου σε 590 χιλ. κατοίκους.

Για το Πριγκηπάτο του Μονακό κάποια από τα στοιχεία για το 2016 προέρχονται από την Στατιστική Υπηρεσία του και ήταν:

  • Το Α.Ε.Π. σ’ απόλυτους αριθμούς εκτιμώνταν το 2016 κάτι περισσότερο από 5,85 δις. Ευρώ ή σχεδόν 6,53 δις.$.
  • Το Κατά Κεφαλή Α.Ε.Π. ήταν το 2016 κάτι περισσότερο από 72 χιλ. Ευρώ περισσότερο από 80 χιλ.$.
  • Για την Ανεργία η τελευταία μέτρηση το 2002 ήταν στο 2% του εργατικού δυναμικού της.
  • Για το Συνολικό Χρέος της Κυβέρνησης τόσο σε απόλυτα νούμερα όσο και σε ποσοστό του Α.Ε.Π. δεν βρέθηκε κάποια αναφορά.

Για το Μεικτό Εξωτερικό Χρέος του Μονακό η τελευταία αναφορά από άλλες πηγές το ανέβαζε το 2010 στα 16,5 δις.$. (βλέπε εδώ). Ένα νούμερο που είναι προφανώς λογικό για μια χώρα-φορολογικό παράδεισο.

Σημειώνουμε ότι το Πριγκηπάτο του Μονακό δίνει πληθυσμό 37.550 κάτοικοι.

Για την Μάλτα η Ετήσια Έκθεση του Δ.Ν.Τ. (βλέπε εδώ) δίνει τα παρακάτω μεγέθη:

  • Το Α.Ε.Π. σ’ απόλυτους αριθμούς ήταν το 2016 κάτι λιγότερο από 11 δις.$ ή 9,85 δις. Ευρώ.
  • Το Κατά Κεφαλή Α.Ε.Π. ήταν το 2016 κάτι λιγότερο από 25 χιλ.$ ή 22,4 χιλ. Ευρώ (βλέπε εδώ).
  • Η Ανεργία ήταν το 2016 κάτι παραπάνω από 4,8% του εργατικού δυναμικού της.
  • Το Μεικτό Εξωτερικό Χρέος της (δηλαδή αυτό που οφείλει σε μη Έλληνες πιστωτές, GROSS EXTERNAL DEBT) ήταν το 2016 κάτι λιγότερο από 884% του Α.Ε.Π. της.
  • Το Συνολικό Χρέος της Κυβέρνησης ήταν το 2016 κάτι λιγότερο από 57,6% του Α.Ε.Π.

Άρα η Μάλτα χρωστούσε το 2016 σε πιστωτές της στο εξωτερικό 97,2 δις. $, ή 87 δις. Ευρώ (βλέπε εδώ) ενώ το Συνολικό Χρέος της Κυβέρνησης ήταν 6,3 δις. $ ή 5,7 δις. Ευρώ.

Σημειώνουμε ότι το Δ.Ν.Τ. «στρογγυλεύει» τον πληθυσμό της Μάλτας σε 436 χιλ. κατοίκους.

Για την Κύπρο η Ετήσια Έκθεση του Δ.Ν.Τ. (βλέπε εδώ) τα παρακάτω μεγέθη:

  • Το Α.Ε.Π. σ’ απόλυτους αριθμούς ήταν το 2016 κάτι λιγότερο από 20,2 δις.$ ή 18,1 δις. Ευρώ.
  • Το Κατά Κεφαλή Α.Ε.Π. ήταν το 2016 κάτι περισσότερο από 23,3 χιλ.$ ή 26 χιλ. Ευρώ (βλέπε εδώ).
  • Η Ανεργία ήταν το 2016 στο 13 % του εργατικού δυναμικού της.
  • Το Μεικτό Εξωτερικό Χρέος της (δηλαδή αυτό που οφείλει σε μη Έλληνες πιστωτές, GROSS EXTERNAL DEBT) ήταν το 2016 κάτι λιγότερο από 592% του Α.Ε.Π. της (σελίδα 33 του pdf/28 της Έκθεσης).
  • Το Συνολικό Χρέος της Κυβέρνησης ήταν το 2016 κάτι περισσότερο από 107,1% του Α.Ε.Π.

Άρα η Κύπρος χρωστούσε το 2016 σε πιστωτές της στο εξωτερικό 21,7 δις. $, ή 19.4 δις. Ευρώ ενώ το Συνολικό Χρέος της Κυβέρνησης ήταν 119,6 δις. $ ή 107,1 δις. Ευρώ.

Σημειώνουμε ότι το Δ.Ν.Τ. «στρογγυλεύει» τον πληθυσμό της Κύπρου σε 853 χιλ. κατοίκους.

Από τα παραπάνω στατιστικά στοιχεία πρέπει να είναι προφανές πως ΔΕΝ πρέπει να μένουμε στην επιφάνεια όπως αυτή μας σερβίρεται μέσω της παρουσίασης και επίκλησης οικονομικών ΔΕΙΚΤΩΝ οι οποίοι στην καλύτερη περίπτωση είναι αποπροσανατλοστικοί. Οφείλουμε πολύ περισσότερο από το ν’ ασχολούμαστε με το Α.Ε.Π. κια τους ρυθμούς αλλαγής του ν’ ασχολούμαστε με την διάρθρωση των Εσόδων μιας χώρας. Η ευημερία των πολιτών της οποίας είνια μια τελείως διαφορετική (και προσωπική πρωτίστως) υπόθεση και ΔΕΝ αποκρυσταλώνεται στους Εθνικούς Οικονομικούς Δείκτες.

Όσον αφορά τα οικονομικά ενός Κράτους υπάρχουν δύο μόνον επιλογές:

  • Ή το Κράτος θα είναι πλούσιο και οι πολίτες φτωχοί,
  • Ή οι πολίτες θα είναι πλούσιοι και το Κράτος φτωχό.

Και τα δύο μαζί (μ’ εξαίρεση κάποιους ιδιαίτερους φορολογικούς παράδεισους) ΔΕΝ γίνονται. Αυτό γίνεται ιδιαίτερα προφανές όταν δούμε πόσοι δηλώνουν εισόδημα κάτω από το Κατά Κεφαλή Α.Ε.Π. και πόσοι πάνω απ’ αυτό. Προφανώς όσο πολυπληθέστερο είναι ένα Κράτος τόσο μεγαλύτερη εισοδηματική ανισότητα αναμένεται. Ενδεχομένως η μέχρι τώρα παραδεδεγμένη αναλογία του πλούσιου 1/3 και των φτωχότερων 2/3 να πρέπει ν’ αλλάξει σε κάποιες περιπτώσεις σε 1/4 και 3/4, ενώ τα επόμενα χρόνια μπορεί να πάει και στο 1/5 και 4/5. Το γεγονός ότι τα «βασικά είδη» όπως και κάποια είδη υψηλής τεχνολογίας είναι υπό προϋποθέσεις προσιτά στα 2/3, 3/4, 4/5 ΔΕΝ αλλάζει την ουσία. Άλλωστε και η βιομηχανική παραγωγή των ειδών ρουχισμού και υπόδησης στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα τα κατέστησε φθηνότερα (και άρα πιο προσιτά) για τα «λαϊκά στρώματα) δίνοντας την εντύπωση ότι αυτά έγιναν «πλουσιότερα».

Από το ύψος του κατά Κεφαλή Α.Ε.Π. αλλά και από το ποσοστό του Μεικτού Εξωτερικού Χρέους των Μάλτα, Κύπρου, Πριγκηπάτου του Μονακό και της Ισλανδίας γίνεται προφανής η οικονομική εξάρτηση των χωρών αυτών από τα «ξένα κεφάλαια» (κάποιοι τα ονομάζουν «επενδύσεις»). ΔΕΝ είναι τυχαίο που τα 3 από τα 4 είναι νησιά και το 4ο παραθαλάσσιο. Παλαιότερα τα νησιά ήταν ορμητήρια ή στόχοι των πειρατών (ειδικά η Μάλτα έχει και ανάλογο παρελθόν) οπότε και στο παρόν είναι αναμενόμενο να τους βρούμε στο ίδιο μέρος. Μόνο που σήμερα οι «πειρατές» φορούν πανάκριβα κοστούμια και είναι «οικονομικοί». Ληστεύουν φορολογικά τα Κράτη στα οποία δραστηριοποιούνται αφού φυγαδεύουν τα Κέρδη τους σ’ αυτά τα «γραφικά νησιά» στα οποία έχουν ιδρύσει τις off shore («υπεράκτιες εταιρείες»).

Αυτοί που «ζηλεύουν» τις οικονομικές επιδόσεις των συγκεκριμένων χωρών θα πρέπει να μας πουν ότι αποδέχονται την αναγκαία μετατροπή της Ελλάδας σε μια χώρα υποδοχής ξένων κεφαλαίων, τα οποία ΔΕΝ έχουν φορολογηθεί στις χώρες που παρήχθησαν συντελώντας έτσι στην περαιτέρω όξυνση των εκεί εισοδηματικών ανισοτήτων. Γιατί στην Οικονομία τα Κέρδη τους ενός είναι η Ζημιά του άλλου (ή των άλλων). Επιπλέον τα κεφάλαια που «επενδύονται» μ’ αυτό τον τρόπο παραμένουν λιγότερο χρονικό διάστημα απ’ όσο παλαιότερα δημιουργώντας οικονομικό άγχος στην τοπική κυβέρνηση κάθε φορά που κάποιος «επενδυτής» αποσύρει μεγάλα ποσά για να τα μεταφέρει αλλού. Προκειμένου να τα «έχουν καλά μαζί του» υποχρεώνονται να του παράσχουν οποιαδήποτε εκδούλευση αυτός ζητήσει (από υπηκοότητα ως «επενδυτικές ατέλειες»).

Κλείνοντας πρέπει να σημειώσουμε για ακόμη μια φορά μια από τις βασικότερες οικονομικές αρχές η οποία μάλιστα έχει και ιδιαίτερη δημοσιονομική βαρύτητα:

Ότι είναι καλό για την οικονομία μιας χώρας ΔΕΝ είναι κατ’ ανάγκη καλό για τους πολίτες της.  

Γιατί αν ήταν τότε πολλοί Ισλανδοί ΔΕΝ θα έχαναν τα σπίτια τους επειδή πήραν δάνεια σε ξένο νόμισμα τα οποία μετά την εκδήλωση της Κρίσης (αλλά και τώρα που υποτίθεται ότι η οικονομία τους βρίσκεται σε «Ανάπτυξη») ΔΕΝ μπόρεσαν να ξεπληρώσουν. Επιπλέον πρέπει να θυμόμαστε ότι Δείκτες όπως το Κατά Κεφαλή Α.Ε.Π. ΔΕΝ είναι ενδεικτικοί του πως διαβιεί ο κόσμος (αν, δηλαδή, περνά καλά ή άσχημα). ΔΕΝ είναι ενδεικτικοί γιατί πολύ απλά αποτελούν το πηλίκο μιας διαίρεσης όπου ο διαιρετέος είναι το συνολικό Α.Ε.Π. (όπως κι αν υπολογίζεται) και ο διαιρέτης ο συνολικός πληθυσμός. Δεδομένου ότι το Α.Ε.Π. ΔΕΝ ισοκατενέμεται, η επίκληση του ως Κατά Κεφαλή Α.Ε.Π. ως Δείκτη είναι επί της ουσίας γελοία.

 

ημείωση: Περισσότερα για το «οικονομικό θαύμα» της Ισλανδίας μπορείτε να διαβάσετε (προσεκτικά εννοείται) εδώ, εδώ, εδώ και εδώ. Όσοι αρέσκονται σε οικονομικά διαγράμματα ας πατήσουν εδώ). 

 

16 Δεκέμβρη 2017
παρατηρητής 1.

Διαβάστηκε 2052 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Χρονολόγιο ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ – ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ. ΤΟ ΥΠΟΤΙΘΕΜΕΝΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΙΣΛΑΝΔΙΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΤΡΟΠΟΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ (ΑΡΧΙΚΑ) ΚΑΙ ΤΗΣ ΥΦΕΣΗΣ (ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ).