Η συζήτηση «περί μεγέθους» είναι μια από τις πλέον αγαπημένες των πολιτικών και των οικονομολόγων, χωρίς επί της ουσίας να υπάρχει κάποιος πρακτικός λόγος. Γιατί όπως θα δούμε τα εκατέρωθεν χρησιμοποιούμενα επιχειρήματα έχουν αξία μόνον από την οπτική εκείνου που τα χρησιμοποιεί. Το ζήτημα αυτό είναι μονίμως στην επικαιρότητα επειδή έχει να κάνει αφ’ ενός με το κόστος συντήρησης και αφ’ ετέρου με την αποτελεσματικότητα της δομής η οποία κάθε φορά βρίσκεται στο επίκεντρο. Οι περισσότεροι έχετε την εντύπωση ότι η συζήτηση «περί μεγέθους» αφορά μόνο το Δημόσιο και τις λειτουργίες του. Ωστόσο, ο «περί μεγέθους» προβληματισμός αφορά κυρίως τον «Ιδιωτικό Τομέα» και την λειτουργία του. Αυτό, όμως, δεν γίνεται φανερό παρά μόνον όταν ακούτε για «πρόστιμα λόγω παράβασης του Ανταγωνισμού» ή για εξαγορές/συγχωνεύσεις επιχειρήσεων.
Τελικά είναι «ζήτημα μεγέθους» ή μήπως είναι ζήτημα οργάνωσης και «κοινής λογικής», άρα και αποτελεσματικότητας; Μια από τις πλέον αγαπημένες δοξασίες των «Νεο-Φιλελεύθερων» είναι ότι:
«Το Δημόσιο είναι πάντα σπάταλο και αναποτελεσματικό σε αντίθεση με τον Ιδιωτικό Τομέα στον οποίο βασιλεύει η αξιοκρατία και ο οποίος είναι αποτελεσματικός χωρίς να είναι σπάταλος.».
Προφανώς, όπως ισχύει άλλωστε για τα πάντα, η παραπάνω δόξασία ΔΕΝ ισχύει απόλυτα. Υπάρχουν «κρατικές μηχανές» ιδιαίτερα αποτελεσματικές και ιδιωτικές επιχειρήσεις σπάταλες και αναποτελεσματικές στις οποίες για να πιάσεις δουλειά πρέπει να έχεις «μεγάλο δόντι». Οι υποστηρικτές της ιδιωτικοποίησης των πάντων υποστηρίζουν πως επειδή ο ιδιώτης πληρώνει από την τσέπη του προσέχει να κάνει σωστή χρήση των χρημάτων που ξοδεύει. Αυτό, όμως, ΔΕΝ ισχύει για όλους τους επιχειρηματίες.
Για παράδειγμα αυτό ΔΕΝ ισχύει για τους επιχειρηματίες που εισάγουν τις εταιρείες τους στο Χρηματιστήριο αντλώντας κεφάλαια από αυτό. Επί της ουσίας πωλούν τμήμα της επιχείρησης τους σε «επενδυτές» που δεν έχουν χρόνο ή δεν θέλουν ν’ ασχοληθούν με την διοίκηση της επιχείρησης κομμάτι της οποίας αγόρασαν. Πωλούν, δηλαδή στους «επενδυτές» αφ’ ενός τα Χρέη της και αφ’ ετέρου την ελπίδα μελλοντικών κερδών, τα οποία θα είναι τόσα που να φέρουν πίσω στους «επενδυτές» τα λεφτά που έδωσαν. Τα κεφάλαια που αντλούνται μ' αυτό τον τρόπο ΔΕΝ διατίθενται πάντοτε με τον καλύτερο (αποτελεσματικότερο) τρόπο. Αυτό συμβαίνει γιατί ο άνθρωπος πολύ δύσκολα μπορεί να κυριαρχήσει σε πάθη όπως η (οικονομική) απληστία. Έτσι ο επιχειρηματίας (όπως αποδεικνύει άλλωστε και η εμπειρία) ΔΕΝ λαμβάνει τις πλέν σωστές αποφάσεις.
Τότε γιατί οι «Νεο-Φιλελεύθεροι» χρησιμοποιούν αυτό το επιχείρημα; Γιατί επί της ουσίας ΔΕΝ τους ενδιαφέρει αν αυτό δενβ ισχύει πάντα. Τους ενδιαφέρει να δημιουργήσουν «κλίμα μείωσης του σπάταλου Κράτους», από το οποίο τελικά θα προκύψουν «ιδιωτικοπποιήσεις» δημοσίων επιχειρήσεων και λειτουργιών. Άλλωστε για έναν «Νεο-Φιλεύθερο» το Κράτος είναι ανίκανο να οργανωθεί σωστά και αποτελεσματικά, οπότε γιατί να χάνεται καιρός και να μην ιδιωτικοποιηθεί η συγκεκριμένη κρατική λειτουργία/υπηρεσία;
Λογικό θα πεί κανείς. Άλλο όμως η λογική και άλλο η πραγματικότητα. Για παράδειγμα αν όντως υπηρεσίες όπως η παροχή πόσιμου νερού και οι σιδηρόδρομοι έγιναν καλύτερες μετά την ιδιωτικοποίηση τους στην Μεγάλη Βρετανία κανένα πρόβλημα. Αν για παράδειγμα η αγορά ενέργειας στις Η.Π.Α. λειτουργεί καλύτερα μετά την «απελευθέρωση» της την δεκαετία του ’90 τότε ναι πρέπει να τα ιδιωτικοποιήσουμε όλα.
Όμως, ούτε η παροχή πόσιμου νερού καλυτέρευσε ούτε οι σιδηροδρομικές συγκοινωνίες στην Γηραιά Αλβυόνα καλυτέρευσαν μετά την ιδιωτικοποίηση τους. Οι τιμές και στις δύο υπηρεσίες ακρίβυναν για τον χρήστη και μάλιστα στην περίπτωση των σιδηροδρόμων είναι και άκαμπτες. Αντί ν’ αυξομειώνονται αναλόγως της ζήτησης (βασική Καπιταλιστική Αρχή) αυτές παραμένουν υψηλές και ασύμφορες. Έτσι μπορεί να είναι φθηνότερο να κανονίσουν δύο φίλοι 3ήμερο στο εξωτερικό για να ιδωθούν από το να πάρουν το τραίνο για να πάνε ο ένας στον άλλο. Από την άλλη είναι σε θέση οι ιδιωτικές εταιρείες σιδηροδρόμων ν’ αναλάβουν το κόστος συντήρησης ή αναβάθμισης του δικτύου; Για να θυμηθούν όσοι γνωρίζουν και να μάθουν όσοι δεν ξέρουν η κατασκευή τόσο του Αμερικάνικου όσο και του Οθωμανικού σιδηροδρομικού δικτύου συνοδεύτηκαν από παραχώρηση εκτάσεων γής στις σιδηροδρομικέ εταιρείες μήκους αρκετών χιλιομέτρων εκατέρωθεν της γραμμής.
Όσο για την «απελευθερωμένη» αγορά ενέργειας των Η.Π.Α. αυτή κατέληξε -όπως αποδεικνύει το σκάνδαλο της ENRON- από τη μια σε προνομιακό πεδίο πλουτισμού για τους αετονύχηδες και από την άλλη σε αιτία χρεοκοπίας της πολιτείας της Καλιφόρνια.
Η «απάντηση» των «Νέο-Φιλελεύθερων» θα μπορούσε να είναι ότι στην περίπτωση της ENRON η εταιρεία από την πλευρά της καταπάτησε κάθε Ηθικό Κανόνα και Αρχή (γιατί και ο Καπιταλισμός χρειάζεται Ηθικούς Κανόνες και Αρχές), ενώ από την πλευρά του Κράτους ΔΕΝ λειτούργησε το ελεγκτικό πλαίσιο. Μια επιπλέον απάντηση θα μπορούσε να είναι η απληστία. Συνεπώς, αυτό που έχουμε στην περίπτωση αυτή είναι ένας «κακοποιημένος Καπιταλισμός» και σίγουρα όχι αυτός που περιγράφουν τα βιβλία.
Αλλά από την άλλη γιατί να χρειάζεται ρυθμιστικό και ελεγκτικό πλαίσιο όταν σύμφωνα με την θεωρία η «αγορά» αυτορυθμίζεται; Προφανώς αυτό ΔΕΝ συμβαίνει ούτε με τον τρόπο ούτε τόσο συχνά όσο θα έπρεπε. Η απάντηση των «Νέο-Φιλελεύθερων» σ’ αυτό θα ήταν ότι γι’ αυτό ευθύνονται οι συνεχείς κρατικές παρεμβάσεις οι οποίες προκαλούν αναταραχή στην «αγορά» και εμποδίζουν ή καθυστερούν την αυτορρύθμιση της.
Όσο για την περίπτωση των ιδιωτικών σιδηροδρόμων της Μεγάλης Βρετανίας θα μπορούσε να «ενοχοποιηθεί» η ξεροκεφαλιά του επιχειρηματία ο οποίος δεν ακολουθεί ευέλικτη τιμολογιακή πολιτική. Άρα οι «κακές αποφάσεις» ΔΕΝ είναι αποκλειστικό προνόμιο του Δημόσιου Τομέα. Στο κάτω-κάτω θα ήταν εξαιρετικά αφελές αν θεωρούσαμε ότι οι εργαζόμενοι του Ιδιωτικού και του Δημόσιου Τομέα μιας χώρας είναι ουσιωδώς διαφορετικοί. Θα μπορούσε να υποστηριχτεί ότι ο Ιδιωτικός Τομέας προσλαμβάνει τα καλύτερα εκπαιδευμένα άτομα την ίδια ώρα που στον Δημόσιο βρίσκουν καταφύγιο οι χειρότερα εκπαιδευμένοι. Και αυτό, όμως, δεν είναι απόλυτο. Άλλωστε η τελική απόφαση σε μια επιχείρηση ΔΕΝ είναι πάντα των καλά εκπαιδευμένων στελεχών, αλλά μπορεί να εξαρτάται από τον ίδιο τον επιχειρηματία και τις εμμονές του (αρκετοί είναι ιδιαιτέρως ξεροκέφαλοι).
Τελικά, δεν υπάρχει ουσιαστικός λόγος να μην μπορεί ο Δημόσιος Τομέας να βελτιωθεί μέσω οργανωτικών αλλαγών έτσι ώστε να γίνει περισσότερο αποδοτικός και συνεπώς «φθηνότερος». Τότε γιατί γίνεται τόσος λόγος αφ’ ενός για μείωση του Δημόσιου Τομέα και αφ’ ετέρου για ποσοστά μείωσης; Εκτός της δημιουργίας του απαραίτητου «κλίματος» για την ιδιωτικοποίηση επιχειρήσεων και λειτουργιών του Δημοσίου ένας άλλος λόγος είναι για να (απο)δείξει η εκάστοτε κυβέρνηση την πρόθεση της να εξοικονομήσει χρήματα των φορολογουμένων. Επιπλέον η τέτοια συζήτηση δείχνει την πρόθεση της να «εκσυγχρονίσει» το Κράτος προωθώντας τις αναγκαίες «μεταρρυθμίσεις».
Ωστόσο, στο σημείο αυτό πρέπει να μιλήσουμε την «γλώσσα της αλήθειας» διερευνώντας και φωτίζοντας την σχέση εξάρτησης (διαπλοκής) του Ιδιωτικού με τον Δημόσιο Τομέα. Η λέξη «διαπλοκή» είναι ιδιαίτερα δυσφημισμένη καθώς προτιμάμε να δίνουμε έμφαση στην αρνητική «πολιτικο-οικονομική» της σημασία παρά σ’ αυτή που κυριολεκτικά έχει. Για τί «διαπλοκή» ΔΕΝ σημαίνει τίποτα περισσότερο από ένα «μπέρδεμα» (αλληλεξάρτηση) συμφερόντων. Ένα «μπέρδεμα» το οποίο ΔΕΝ χρειάζεται να είναι πάντα ένοχο, ενώ μπορεί εύκολα να φωτιστεί και αν χρειάζεται να «λυθεί».
Έχει υποστηριχτεί σε προηγούμενα κείμενα της σειράς ότι το Κράτος είναι ο μόνος που δημιουργεί πλούτο σε μια χώρα. Αυτό το πετυχαίνει είτε μέσω των φορολογικών και δασμολογικών παρεμβάσεων του, είτε μέσω της ρύθμισης του όγκου του χρήματος με την αυξομείωση του επιτοκίου δανεισμού του, είτε τέλος με τα συμβόλαια προμηθειών που συνάπτει με τον Ιδιωτικό Τομέα. Επιπρόσθετα δημιουργεί πλούτο για τον Ιδιωτικό Τομέα είτε κλείνοντας εμπορικές συμφωνίες με το εξωτερικό, είτε παρέχοντας του «φθηνό» χρήμα και επιδοτήσεις και άλλου είδους κίνητρα για την πραγματοποίηση «επενδύσεων». Ο Ιδιωτικός Τομέας για παράδειγμα των Η.Π.Α. θα ήταν από μόνος του ανίκανος να γίνει ότι είναι σήμερα. Μια ματιά στην Ιστορία θα σας πείσει. Ωστόσο, καλό θα ήταν να δώσουμε ένα σχετικό παράδειγμα.
Όλοι έχετε ακούσει για το περίφημο «Σχέδιο Μάρσαλ». Ένα σχέδιο «οικονομικής βοήθειας» για το οποίο υποτίθεται ότι η κατεστραμμένη Δυτική Ευρώπη μαζί με την Ελλάδα θα πρέπει να είμαστε «ευγνώμονες», αφού μας έσωσε από το «ολίσθημα» στο Κομμουνιστικό στρατόπεδο. Το «Σχέδιο Μάρσαλ» ήταν μεν σχέδιο οικονομικής βοήθειας αλλά όχι των κατεστραμμένων από τον πόλεμο Ευρωπαϊκών χωρών παρά μόνον της Αμερικάνικης οικονομίας.
Η σύλληψη ήταν απλή και γι’ αυτό μεγαλειώδης:
- Η Κυβέρνηση των Η.Π.Α. δημιούργησε κυρίως ένα πρόγραμμα πιστώσεων, πράγμα που σημαίνει ότι στόχος του προγράμματος ήταν να ξεφορτωθούν οι Αμερικάνικες εταιρείες το πλεόνασμα των προϊόντων τους.
- Στη συνέχεια παρείχε μια λίστα εταιρειών ανά κλάδο σε προϊόντα των οποίων οι χώρες του προγράμματος μπορούσαν να ξοδέψουν τις πιστώσεις που τους είχαν εκχωρηθεί. Έτσι οι Αμερικανικές εταιρείες πληρώνονταν από την Κυβέρνηση τους.
- Τελικά, και παρά το γεγονός ότι οι Ευρωπαϊκές χώρες έπαιρναν κυρίως προϊόντα και όχι λεφτά για να τα διαθέσουν όπως οι ίδιες ήθελαν έπρεπε παρ’ όλα αυτά να «ευγνωμονούν» τις Η.Π.Α. για την «οικονομική βοήθεια» τους.
- Ακόμη και όταν δίνονταν λεφτά οι οικονομικοί τους όροι (γιατί οι πολιτικοί όροι της παροχής της «βοήθειας» ήταν όροι «πολιτικής υποτέλειας») ήταν επαχθείς. Επιπλέον οι Η.Π.Α. είχαν το δικαίωμα να ελέγχουν την αποπληρωμή των συγκεκριμένων δανείων και να συμψηφίζουν το οφειλόμενο ποσό με τα ποσά άλλων προγραμμάτων.
Το «Σχέδιο Μάρσαλ» μας δίνει την πλέον γλαφυρή εικόνα διαπλοκής συμφερόντων μεταξύ Ιδιωτικού και Δημόσιου Τομέα (Κράτους). Επιπλέον υφίσταται ακόμη ένας τρόπος οικονομικής διαπλοκής μεταξύ τους. Αυτός αφορά τις υπηρεσίες που προσφέρει ο Ιδιωτικός Τομέας (εκτός των συμβολαίων που συνάπτει με το Κράτος) και που εξαρτώνται από την «ανικανότητα» των αντίστοιχων Δημόσιων Υπηρεσιών ν’ ανταποκριθούν στην αποστολή τους.
Για παράδειγμα οι ανεπαρκείς υπηρεσίες στους τομείς της Υγείας και της Παιδείας «αναγκάζουν» τον Ιδιωτικό Τομέα να «καλύψει το κενό». Ιδιωτικά νοσοκομεία και σχολεία για όλα τα βαλάντια δημιουργούνται για να παράσχουν τις υπηρεσίες που οι Δημόσιες Δομές λόγω είτε ελλιπούς χρηματοδότησης, είτε κακοδιοίκησης δεν μπορούν με τα χρήματα των φορολογουμένων να προσφέρουν. Προφανώς η τιμολόγηση των υπηρεσιών τους είναι ακριβότερη. Στον αντίποδα τουλάχιστον σε θεωρητικό επίπεδο υπερέχουν ποιοτικά πολύ από τις αντίστοιχες του Δημόσιου Τομέα. Εφ’ όσον έτσι έχουν τα πράγματα θα έπρεπε αντίστοιχα οι εργαζόμενοι σε Υγεία και Παιδεία ν’ αμοίβονται με μισθούς που θ’ αντιστοιχούσαν στην ποιότητα των παρεχομένων υπηρεσιών.
Όμως, κάτι τέτοιο ΔΕΝ συμβαίνει (ή αν συμβαίνει περιορίζεται σε πολύ μικρό αριθμό επιχειρήσεων που δεν αλλάζουν την γενική εικόνα) στην πραγματικότητα. Οι μισθοί των εργαζομένων σ’ αυτές τις επιχειρήσεις σπανίως (και όχι για όλες τις ειδικότητες) είναι καλύτεροι απο αντίστοιχους στον υπόλοιπο Ιδιωτικό Τομέα. Τις περισσότερες φορές και για την μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων σ’ αυτές είναι απλώς μια άλλη δουλειά. Ενδεχομένως να έχει μεγαλύτερο κύρος (αναλόγως του ιδρύματος) από άλλες έτσι ώστε στη συνέχεια ν’ ανοίγει καλύτερες ευκαιρίες απασχόλησης, αλλά αυτό ΔΕΝ ισχύει ιγια όλους.
Επιπρόσθετα η ύπαρξη των ιδιωτικών επιχειρήσεων σε Υγεία και Παιδεία οφείλεται αποκλειστικά στην «ανεπάρκεια» των αντίστοιχων Δημόσιων Δομών. Φανταστείτε το Εθνικό Σύστημα Υγείας να ήταν πλήρως στελεχωμένο και εξοπλισμένο (γιατί τίποτα εξ’ ορισμού ΔΕΝ εμποδίζει το Δημόσιο να στελεχωθεί και να οργανωθεί «σωστά»). Στην περίπτωση αυτή ΔΕΝ θα χρειάζονταν τα ιδιωτκά θεραπευτήρια, νοσοκομεία και οι ιδιωτικές κλινικές (παρά μόνο στην περίπτωση που δεν επαρκούσαν τα κρεβάτια στα Δημόσια Νοσοκομεία και για όση περίοδο θα χρειαζόταν μέχρι να καλυφθεί το κενό). Αυτό με τη σειρά του σημαίνει λιγότερους γιατρούς και λιγότερες νοσοκόμες καθώς και λιγότερο διοικητικό προσωπικό. Η μείωση του αριθμού των γιατρών και των νοσοκόμων θα οδηγούσε και σε μείωση των αντίστοιχων θέσεων στις ιατρικές και παρα-ιατρικές σχολές (εφ’ όσον οι απόφοιτοι των σχολών αυτών καθότι ειδικευμένοι και υψηλά καταρτισμένοι πρέπει να βρουν απασχόληση). Αν το Ε.Σ.Υ. λειτουργούσε άψογα τότε ΔΕΝ θα υπήρχε ανάγκη για τόσους ιδιώτες γιατρούς. Επίσης το κόστος που θα πλήρωνε ο πολίτης θα ήταν μικρότερο.
Είναι όμως η παραπάνω περιγραφόμενη κατάσταση αποδεκτή από τους πολίτες; Μη βιαστείτε ν’ απαντήσετε πριν σκεφτείτε καλά πάνω στην ερώτηση. Λιγότερες θέσεις στις ιατρικές και παρα-ιατρικές σχολές σημαίνουν ότι λιγότερα παιδιά θα πραγματοποιήσουν τ’ όνειρο των γονιών τους να βρουν καλοπληρωμένες και με κύρος δουλειές. Τελικά ή θα έπρεπε να φοιτήσουν στο εξωτερικό και να επιστρέψουν για να «πάρουν σειρά» για διορισμό στο Ε.Σ.Υ. ή να παραμείνουν στο εξωτερικό. Εναλλακτικά και να υποθέσουμε ότι οι θέσεις στις ιατρικές και παρα-ιατρικές σχολές ήταν ακόμη περισσότερες από τις θέσεις απασχόλησης η μόνη επιλογή των «υπεράριθμων» αποφοίτων θα ήταν η μετανάστευση. Και στα δύο ενδεχόμενα χάνονται οι πόροι που δαπανήθηκαν για την εκπαίδευση των νέων αυτών καθώς και το εισόδημα που αυτοί θα εισέφεραν στην Εθνιοκή Οικονομία αν παρέμεναν εδώ.
Ανάλογα ισχύουν και για τον Τομέα της Παιδείας. Τελικά, ποιόν συμφέρει και πως οικονομικά αποτιμάται η «ανικανότητα» ή «υπολειτουργία» του Δημόσιου Τομέα;
Η δέσμευση του προ αλειφόμενου για την Πρωθυπουργία Κυριάκου Μητσοτάκη για μείωση του Κράτους όταν αναλάβει την διακυβέρνηση όσο και αν είναι συνεπής με τις οικονομικά «Νέο-Φιλελεύθερες» αρχές της Ν.Δ. ΔΕΝ σημαίνει ότι είναι και η σωστότερη. Γιατί «μείωση του Κράτους/Δημοσίου» ήταν και η πώληση της Διοίκησης (άρα και της Ιδιοκτησίας) του 33,33% που κατείχε το Δημόσιο στον Ο.Π.Α.Π. στην κοινοπραξία EMMA DELTA. Μια πώληση για την πραγματοποίηση της οποίας συνήφθη τραπεζικό δάνειο μ’ εγγύηση τις μετοχές. Σημειώνεται ότι οι τράπεζες λειτουργούν αυτή την περίοδο εξ’ αιτίας της χρηματοδότησης τους με την εγγύηση/επιβάρυνση του Κράτους.
Ενός χρεοκοπημένου Κράτους το οποίο δεσμεύεται έναντι των δανειστών του αφ’ ενός να εξοφλήσει τα δάνεια που πήρε για να «σώσει» τις τράπεζες και αφ’ ετέρου να μειώσει τα «βάρη» του. Όπου ως «βάρη» θεωρείται το κόστος λειτουργίας και συντήρησης των Δημόσιων Υπηρεσιών, Επιχειρήσεων και λειτουργιών. Επειδή, όμως, σε καιρούς Ύφεσης λόγω διακοπής της ροής χρηματοδότησης είσαι «πνιγμένος» στα χρέη σπανίως επαρκούν οι περικοπές. Τότε σου ζητούν οι πιστωτές να πουλήσεις οτιδήποτε μπορεί να πουληθεί. Ακόμη και αν η τιμή πώλησης είναι λόγω της Ύφεσης αρκετά μειωμένη.
Όπως προκύπτει από την εξέταση των Οικονομικών Καταστάσεων (Ισολογισμών) του Ο.Π.Α.Π. από την Χρήση του 2014 («ιδιωτικοποιήθηκε» το 2013) ως σήμερα, οι νέοι του Ιδιοκτήτες όχι μόνο ξεχρέωσαν τα δάνεια που είχαν συνάψει για την αγορά του αλλά έχουν κάνει «γερή μπάζα» (βλέπε εδώ). Επιπλέον φαίνεται πως από την «ιδιωτικοποίηση» του και μετά το ποσοστό που επιστρέφει ο Ο.Π.Α.Π. στους παίκτες σαν κέρδη μειώνεται σταθερά. Μπορεί η μείωση να φαντάζει σχετικά μικρή, αλλά «μεταφράζεται» σε αρκετά εκατομμύρια. Προφανώς αυτή η εξέλιξη υπονομεύει την μελλοντική πορεία της εταιρείας. Μια μελλοντική πορεία που ενδεχομένως να μην τους πολυνοιάζει μιας που σε όποια τιμή και αν πουλήσουν τις μετοχές τους πάλι κερδισμένοι θα είναι (συνυπολογίζοντας όσα έχουν βγάλει μέχρι τώρα).
Αφήνοντας στην άκρη τα οικονομικά δεδομένα του Ο.Π.Α.Π. όπως και την μελλοντική του πορεία θεωρώντας ότι «αυτά έχει ο Καπιταλισμός» οφείλουμε, ωστόσο, να θέσουμε το παρακάτω ουσιαστικό ερωτήματα:
Δεδομένου ότι σύμφωνα με τους «Νεο-Φιλελεύθερους» οι «ιδιωτικοποιήσεις» είναι ο μόνος τρόπος να λειτουργήσουν σωστά και αποδοτικά για την Κοινωνία (άρα και το άτομο) επιχειρήσεις και υπηρεσίες πως γίνεται ο Ο.Π.Α.Π. μετά το πέρασμα της Διοίκησης του σε ιδιώτες να λειτουργεί σε βάρος των παικτών-πελατών του;
Αν ο επιχειρηματίας λαμβάνει πάντα τις πιο συμφέρουσες για την επιχείρηση του αποφάσεις τότε γιατί στην περίπτωση του Ο.Π.Α.Π. συμπεριφέρεται στους πελάτες του σαν «πειρατής» υπονομεύοντας έτσι το μέλλον της εταιρείας;
Μήπως υπάρχουν (πρέπει να υπάρχουν) Τομείς, δραστηριότητες και λειτουργίες που πρέπει οπωσδήποτε να είναι στα χέρια του Κράτους;
Κλείνοντας -μέχρι την επόμενη φορά- το ζήτημα και προκειμένου ν’ απαντήσετε στα παραπάνω ερωτήματα υπογραμμίζουμε ακόμη μια παράμετρο.
Αντικείμενο της δραστηριότητας του Ο.Π.Α.Π. είναι η «πώληση ελπίδας πλουτισμού» στους πολίτες αυτής της Χώρας. Συνεπώς τα κέρδη του προέρχονται από όσους από τους πολίτες συμμετέχουν στα «τυχερά παιχνίδια» του. Αρχικά, λοιπόν, τους παίρνει τα λεφτά προκειμένου εκείνοι να έχουν μια ελπίδα να γίνουν πλουσιότεροι και στη συνέχεια τους επιστρέφει ολοένα και μικρότερο ποσοστό κερδών. Πόσο «υγιής» και «έντιμη» είναι αυτή η συμπεριφορά από μέρους της επιχείρησης; Επιπλέον όσα από τα κέρδη του αντιστοιχούν στο μερίδιο των Τσέχων οδηγούνται μετά την φορολόγηση τους εκτός της Χώρας. Έχουμε, δηλαδή, μια εκροή χρημάτων που προέρχονται από εισοδήματα που στην πλειοψηφία τους έχουν πραγματοποιηθεί στην Ελλάδα. Σας φαίνεται αυτό «καλό» τόσο για την Ελληνική Οικονομία και Κοινωνία;
27 Γενάρη 2018
παρατηρητής 1.
