Ο τρόπος υπολογισμού του Α.Ε.Π. πάει πίσω στο 1932 όταν ο Αμερικανός Ρωσικής καταγωγής οικονομολόγος Σάιμον Σμιθ Κούζνετς σε έκθεση του στο Αμερικάνικο Κογκρέσο πρότεινε στο υπολογισμό του να μην περιλαμβάνονται οι στρατιωτικές δαπάνες. Θεωρούσε ότι το Α.Ε.Π. θα έπρεπε να είναι «μέτρο ευημερίας» και γι’ αυτό θα έπρεπε να μετρά μόνο τις «καλές δαπάνες» (βλέπε εδώ). Αν είχε ακολουθηθεί η πρόταση του οι στρατιωτικές δαπάνες θα θεωρούνταν «κακές» (Χρέος) και για ν’ αντισταθμιστούν θα όφειλε το Κράτος να μειώσει άλλες (δαπάνες) ή ν’ αυξήσει τον δανεισμό του.
Ωστόσο, δεν χρειαζόταν ένας οικονομολόγος για να μας διαφωτίσει σχετικά με τις στρατιωτικές δαπάνες. Η Ιστορία (για όποιον θέλει και μπορεί να δει) είναι απόλυτα διαφωτιστική. Η χρηματοδότηση συνεχών πολέμων είτε για επέκταση είτε για προστασία των κεκτημένων οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην χρεοκοπία. Όσο η αυτοκρατορία επεκτείνεται και τα λάφυρα καλύπτουν τα έξοδα όλα πάνε καλά.
Από την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στην Ισπανική που παρά τους τόνους ασημιού της Νότιας Αμερικής δεν απέφυγε την χρεοκοπία και στη συνέχεια στην Βρετανική με τελευταίο θύμα την Σ. Ένωση. Επίκειται η οικονομική κατάρρευση των Η.Π.Α. Άλλωστε γι’ αυτό και ο εκνευρισμός για την βοήθεια που δεν πήραν από τους συμμάχους τους στο Ν.Α.Τ.Ο. στην πολεμική εμπλοκή τους στο Ιράν.
Κοντολογίς, οι στρατιωτικές δαπάνες είναι ο λόγος που καταρρέουν οικονομικά οι Αυτοκρατορίες (οι οποίες για να είναι τέτοιες πρέπει να έχουν εδραιωθεί παγκοσμίως). Σε κάθε περίπτωση οικονομική κατάρρευση μπορεί να συμβεί και για άλλους διαφορετικούς λόγους σε Κράτη που θα ήθελαν να γίνουν Αυτοκρατορία (γι’ αυτό και ξοδεύουν πολλά για τον Στρατό) αλλά δεν το έχουν καταφέρει ως τώρα όπως η Κίνα. Το μόνο σίγουρο είναι πως είτε οι Αυτοκρατορίες δεν έχουν μάθει το οικονομικό αυτό μάθημα είτε δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς και συνεχίζουν να την «πατάνε» με τον ίδιο τρόπο
02 Μάη 2026
«πουθενά 1».
