Σήμερα θα σχολιάσουμε την ουσία μιας «ποινής χάδι» η οποία για την σοβαρότητα της καταγγελίας είναι σαν να μην επιβλήθηκε. Υποτίθεται ότι η Δικαιοσύνη είναι το ύστατο καταφύγιο του αδικούμενου πολίτη. Συνεπώς τόσο οι Δικαστικοί όσο και οι δικηγόροι είναι τα μέσα της επιβολής του Δικαίου πάνω στο Άδικο. Προκειμένου, όμως, να λειτουργήσει αποτελεσματικά όλος ο μηχανισμός ρυθμίζοντας έτσι τις κοινωνικές και διαπροσωπικές σχέσεις πρέπει προπάντων να υπάρχει εμπιστοσύνη. Συνεπώς, η κατάχρηση της πρέπει να τιμωρείται άμεσα και αυστηρά αναλόγως του βαθμού κατάχρησης της.
Τι γίνεται, όμως, όταν ένας πολίτης θεωρεί πως αυτός που τον αδίκησε είναι ποιος ισχυρός απ’ αυτόν και γι’ αυτό θα επιτύχει να επηρεάσει τον μηχανισμό της Θέμιδας προς όφελος του; Τότε έχει δύο επιλογές: είτε δέχεται καρτερικά την μοίρα του, είτε ψάχνει τρόπο να κάνει το ίδιο ψάχνοντας να βρει το δίκιο του. Στην δεύτερη περίπτωση ψάχνει να βρει τον καλύτερο δικηγόρο που μπορεί να πληρώσει.
Έναν δικηγόρο ο οποίος να περηφανεύεται ότι με τις γνωριμίες του και με την «σωστή» σύνθεση δικαστηρίου μπορεί να φέρει τοι επιθυμητό στον πελάτη αποτέλεσμα. Όπως η τσιγγάνα (κατά προτίμηση) «μάγισσα» υπόσχεται με τα μάγια της να «δέσει» το επιθυμητό για τον πελάτη πρόσωπο. Αν τώρα για οποιοδήποτε λόγο ο πελάτης δεν μείνει ευχαριστημένος ή αν ο δικηγόρος είναι «λαμόγιο» και τον κοροϊδεύει τότε εμπλέκεται και το «Πειθαρχικό».
Πρόσφατα διαβάσαμε ότι ένας πολύ γνωστός δικηγόρος (και πρώην Βουλευτής της Ν.Δ.) ακραιφνών ερυθρόλευκων αισθημάτων τιμωρήθηκε από το Πειθαρχικό του Δικηγορικού Συλλόγου με εξάμηνη προσωρινή παύση. Προσέξτε τώρα! Από όσα διαβάσαμε προκύπτει αβίαστα πως η εντολέας του πήγε στον συγκεκριμένο δικηγόρο ποντάροντας στις διασυνδέσεις του. Από την άλλη ο δικηγόρος ενίσχυσε την πεποίθηση της πελάτισσας του και ζήτησε μια μεγάλη για τις δυνατότητες της αμοιβή, την οποία προκειμένου να την συγκεντρώσει αναγκάστηκε να πουλήσει ακίνητο της.
Μεταξύ τους ΔΕΝ υπήρχε καμία παρανόηση για το τι ζητούσε καθένας τους. Συνεπώς, δικηγόρος και πελάτισσα είχαν πλήρη συνείδηση ότι προέβαινε σε μια αήθη (ανήθικη) συναλλαγή. Σε μια συναλλαγή που απαγορεύεται από κάθε «Κώδικα Δεοντολογίας». Γι’ αυτό και ο τίτλος αλλά κυρίως ο υπότιτλος του κειμένου μας. Γιατί αν μια τέτοια απόφαση Πειθαρχικού (η οποία στο σκεπτικό της αναγνωρίζει στην ουσία της την ανήθικη αυτή συναλλαγή) ΔΕΝ είναι κοροϊδία, ΔΕΝ ξέρουμε πως αλλιώς να την χαρακτηρίσουμε.
Υ.Γ. Το χειρότερο δεν είναι η «ποινή χάδι». Το χειρότερο είναι ότι ενώ με την απόφαση αναγνωρίζεται επί της ουσίας παράνομη συναλλαγή, ενώ αναφέρονται οι διαβεβαιώσεις του δικηγόρου για συνεχόμενες αναβολές μέχρι να κληρωθεί η «σωστή» σύνθεση του δικαστηρίου καμία περαιτέρω έρευνα για τις σχέσεις του δικηγόρου με δικαστικούς δεν διεξάγεται. Καμία πίεση δεν προκύπτει να του ασκείται για ν’ αποκαλύψει τους επίορκους δικαστικούς. Έτσι επί της ουσίας το «κύκλωμα» που φαίνεται να υπάρχει θα συνεχίσει να λειτουργεί.
Να λέμε «Ευτυχώς που υπάρχουν και τα Πειθαρχικά» γιατί αλλιώς…
17 Ιούνη 2018
παρατηρητήριο.
