Προφανώς είχαν ξεκαβλώσει παίρνοντας με την ιδιότυπη αυτή τιμωρία το αίμα του νεκρού «ακτιβιστή» πίσω. Σχετικά με το συγκεκριμένο συμβάν έχουν ειπωθεί απίστευτες βλακείες. Βλακείες, οι οποίες προκύπτουν όταν ένα ζήτημα δεν εξετάζεται σε βάθος▪ αλλά και εξαιτίας της «πολιτικής ορθότητας» με την οποία πρέπει πλέον ν’ αντιμετωπίζονται κάποια πράγματα. Το μόνο ζήτημα που πρέπει να μας απασχολήσει και το οποίο βρίσκεται στο υπόβαθρο κάθε αντίστοιχου περιστατικού είναι αυτό:
«Πόσο απροστάτευτος ενάντια σε κάθε μορφή εγκληματικότητας και παραβατικότητας αισθάνεται ο πολίτης σήμερα;»
Η απάντηση στο ερώτημα αυτό χάνεται στην αυγή της Ανθρώπινης Ιστορίας. Τότε που ο καθένας υπερασπιζόταν την ιδιοκτησία του (στην οποία περιλαμβάνεται και η οικογένεια) είτε μόνος του είτε σε συνεργασία με το σόι, το γένος ή τη φυλή του. Τότε που το πρόβλημα του ενός γινόταν αμέσως πρόβλημα και των υπολοίπων. Ο τρόπος επίλυσης των διαφορών ήταν η εκδίκηση, η οποία με τη σειρά της οδηγούσε στην αντεκδίκηση. Δηλαδή, στην βεντέτα. Στη Νομική επιστήμη το Δίκαιο αυτής της περιόδου ονομάζεται Φυσικό Δίκαιο. Στην πορεία οι κοινωνίες βρήκαν ότι το κόστος της βεντέτας γι’ αυτές παραήταν μεγάλο.
Έτσι αποφάσισαν το απρόσωπο Κράτος ν’ αναλάβει τον ρόλο του εκδικητή-τιμωρού. Ιδρύθηκαν για τον σκοπό αυτό τα δικαστήρια. Η πλέον γνωστή δίκη στα χρονικά του περάσματος από το Φυσικό Δίκαιο στο Κράτος Δικαίου είναι αυτή του Ορέστη στον Άρειο Πάγο όπου και δικάστηκε για τον φόνο της μάνας του (εκδικούμενος έτσι τον φόνο του πατέρα του απ’ αυτή και τον εραστή της). Ο Ορέστης παραπέμφθηκε στον Άρειο Πάγο μετά από αίτημα της Αθηνάς, η οποί τελικά τον αθώωσε με την ψήφο της. Τα σχετικά με την δίκη έχουν ως εξής:
«Η Αθηνά, ακούγοντας τις παρακλήσεις του Ορέστη από το νεοαποκτηθέν τρωικό κτήμα της στον Σκάμανδρο, έτρεξε στην Aθήνα, όρκισε δικαστές τούς ευγενέστερους πολίτες και συγκάλεσε τον Άρειο Πάγο για να τον δικάσει, γεγονός πού συνέβαινε μόνο για δεύτερη φορά σε υπόθεση ανθρωποκτονίας.
Η δίκη προχώρησε στη διεξαγωγή της όταν ορίστηκε ο Απόλλων σύμβουλος της υπεράσπισης και η γεροντότερη από τις Ερινύες δημόσιος κατήγορος. Ο Απόλλων στο μελετημένο λόγο του αμφισβήτησε τη σημασία της μητρότητας λέγοντας ότι η γυναίκα δεν διαφέρει από το απαθές αυλάκι του αλετριού όπου ο άντρας ρίχνει το σπόρο του , ο Ορέστης είχε δικαίωμα να κάνει όσα έκανε, διότι μόνον ο πατέρας δικαιούται να λέγεται γονεύς. Όταν κατά την ψηφοφορία αποδείχτηκε ότι οι ψήφοι μοιράζονται ακριβώς στη μέση, η Αθηνά τάχτηκε αμέσως στο πλευρό των πατέρων ρίχνοντας την ψήφο της υπέρ του Ορέστη. Με αποκαταστημένη την τιμή του επέστρεψε ευτυχισμένος στην Αργολίδα και υποσχέθηκε να παραμείνει, όσο ζούσε, πιστός σύμμαχος της Αθηνάς. Οι Ερινύες όμως θρηνούσαν γοερά για την ανατροπή των αρχαίων νόμων από τούς άναρριχηθεντες στην Ιεραρχία θεούς, και η Ηριγόνη κρεμάστηκε από την ταπείνωση.»
Με τα χρόνια και όσο υποτίθεται ότι «προόδευε» και «εξανθρωπιζόταν» τόσο το Κράτος Δικαίου όσο και η Κοινωνία το Κράτος πέρασε από την εκδίκηση του εγκλήματος στον αμφιλεγόμενο «σωφρονισμό». Οι ποινές γενικά μειώθηκαν με κυριότερη την απαγόρευση της ποινής του θανάτου ενώ η αποφυλάκιση πριν την έκτιση του συνόλου της ποινής έγινε ο κανόνας (κάποιες φορές για την αποσυμφόρηση των φυλακών). Στο ίδιο διάστημα ο πολίτης άρχισε να νοιώθει όλο και περισσότερο ανασφαλής. Άρχισε να νοιώθει (και όχι αδικαιολόγητα) ότι το Κράτος ενδιαφερόταν περισσότερο για τον εγκληματία και λιγότερο για τον ίδιο και την περιουσία του.
Γεννήθηκε έτσι η αμφισβήτηση απέναντι στο Κράτος Δικαίου και την Κοινωνία ως μηχανισμό γενικότερα. Πυρήνας της αμφισβήτησης αυτής είναι η υποχρέωση του πολίτη να συμμορφώνεται προς τις επιταγές του Κράτους Δικαίου εφ’ όσον αυτό δεν τον προστατεύει αποτελεσματικά▪ ειδικά όταν αυτός φορολογείται για υπηρεσίες που δεν του προσφέρονται. Η τάση επανόδου στο Φυσικό Δίκαιο ολοένα και μεγαλώνει. Αφού το Κράτος παίρνει επί της ουσίας το μέρος του εγκληματία, ο φορολογούμενος πολίτης δεν έχει άλλο τρόπο αντίδρασης από την αυτοδικία. Τόσο απλά.
Αυτό είναι το υπόβαθρο του συγκεκριμένου συμβάντος όπως και κάθε άλλου αντίστοιχου. Ο κοσμηματοπώλης όπως και αυτός που τον συνέδραμε μ’ όσα έκανε υπερασπιζόταν τους κόπους μιας ζωής. Υπερασπιζόταν όχι μόνο την ιδιοκτησία του, αλλά και το μέσο επιβίωσης/διαβίωσης του ίδιου και της οικογένειας του. Αν η αντίδραση του ήταν υπερβολική, αυτό δεν μπορεί να το πει κανείς μας αν δεν βρεθεί στην ίδια θέση. Αλλά και τότε δεν θ’ αντιδράσουμε όλοι με τον ίδιο τρόπο.
Μετά απ’ όσα συνέβησαν ο ίδιος τιμωρήθηκε μόνο και μόνο που μπήκε σε μια μακρά σειρά νομικών περιπετειών. Ωστόσο, αυτοί που αποφάσισαν να ξεκαβκλώσουν σπάζοντας τις βιτρίνες δυο γειτονικών κοσμηματοπωλείων τυγχάνουν ασυλίας. Όπως επίσης και αυτοί που κράταγαν πλακάτ με συνθήματα εναντίον των «νοικοκυραίων». Προφανώς, έχουμε ήδη φτάσει στο σημείο που μια κοινωνική ομάδα θα στραφεί εναντίον κάποιας άλλης. Και όλα αυτά ενώπιον ενός Κράτους σε πλήρη Ηθική αποσύνθεση, το οποίο κινείται αποκλειστικά με βάση τις συμπάθειες και τις αντιπάθειες των εκάστοτε κυβερνώντων και όχι με βάση τον Νόμο.
Αλλά τι περισσότερο μπορεί να περιμένει κάποιος από μια Κρατική Μηχανή που αντιδρά ηλίθια και σπασμωδικά όπως στην περίπτωση του φρουρού-φύλακα της Πρεσβείας του Ιράν που έτυχε να έχει υπηρεσία όταν χτύπησε ο «Ρουβίκωνας». Η απόφαση του για μετάθεση στις «πεζές περιπολίες» (ανεξάρτητα αν ανακλήθηκε) δεν μπορεί παρά να προκαλέσει ερωτηματικά. Αν ο ένοπλος φύλακας τιμωρήθηκε με «πεζές περιπολίες» γιατί δεν έκανε ότι έπρεπε (αλήθεια τι λένε οι οδηγίες για τέτοιες περιπτώσεις), τότε ποια θα ήταν η τιμωρία του αν χρησιμοποιούσε το όπλο του; Μήπως, τελικά, έπρεπε ν’ ανοίξει πυρ;
Δυστυχώς, αρμοδίως απάντηση δεν πρόκειται να πάρουμε από κανένα. Γιατί η «απάντηση» είναι ανάλογη με τις πολιτικές σκοπιμότητες κάθε στιγμής. Το χειρότερο, όμως, είναι πως δεν μπορούμε εύλογα να περιμένουμε γρήγορη αποκατάσταση του αισθήματος της ασφάλειας στον πολίτη. Το αποτέλεσμα θα είναι παρά την πιθανότητα επιβολής σκληρών ποινών ν’ αυξηθεί παρά να μειωθεί η τάση αυτοδικίας. Και μάλιστα ν’ αυξάνεται τόσο, όσο σκληρότερα τιμωρούνται οι αυτοδικούντες. Πράγμα που όταν αρχίσει να συμβαίνει θ’ αποτελέσει το πρελούδιο ενός «Κοινωνικού Εμφυλίου», όπου από τη μια πλευρά θα είναι οι «νοικοκυραίοι» και από την άλλη κάθε μορφής «ακτιβιστές» και «αλληλέγγυοι».
Αυτά είναι «χωρίς φόβο και πάθος» τα δεδομένα κάθε υπόθεσης αυτοδικίας. Είτε σας αρέσει είτε όχι έτσι έχει η κατάσταση. Κατάσταση, η οποία δεν αναμένεται ν’ αλλάξει προς το καλύτερο όσο οι «πολιτικά ορθοί» συμπολίτες μας ρίχνουν το φταίξιμο αποκλειστικά στους «νοικοκυραίους». Ωστόσο, οι «νοιοκουραίοι» έχουν και άλλο τρόπο αντίδρασης: την κάλπη. Από την οποία μπορεί ν’ αναδειχτεί ενισχυμένη η Ακροδεξιά και τότε όλοι όσοι σήμερα «κατακεραυνώνουν» τους αυτοδικούντες θα «πέσουν από τα σύννεφα» και θα καλούν σε «κοινό μέτωπο» όλες τις πολιτικές δυνάμεις του «Συνταγματικού τόξου». Αλλά τότε θα είναι αργά… Διαλέξτε και πάρτε.
(Σημείωση: Η φωτογραφία προέρχεται από την ιστοσελίδα www.newsbomb.gr).
29 Σεπτέμβρη 2018
παρατηρητής 1.
