Χθες, ο «Γαύρος του Βορρά» έδινε ίσως τον πιο σημαντικό αγώνα της χρονιάς. Έναν αγώνα στον οποίο καλούνταν να υπερασπιστεί την «αύρα» του «αήττητου Πρωταθλητή», της ομάδας που πέρασε απ’ όλες τις έδρες. Χθες, η ομάδα του Ιβάν καλούνταν ν’ αποδείξει μέσα στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου ότι η προπαγάνδα των ασπρόμαυρων «γιουσουφιών» είχε κάποια βάση. Βέβαια, ο αντίπαλος του δεν ήταν κάποια «τυχαία ομάδα». Ίσα-ίσα ήταν η φιναλίστ του περσυνού CL.
Ακόμη κι έτσι χθες οι Θεσσαλονικείς είχαν μια μοναδική ευκαιρία. Έπαιζαν, αφ’ ενός, στο γεμάτο γήπεδο τους και αφ’ ετέρου ο Αίαντας είναι μια ομάδα που δεν «φοβάται» τις πωλήσεις «ενδεκαδάτων παικτών» όταν η φήμη τους είναι στα ύψη και το ενδιαφέρον των ξένων ομάδων «χτυπά κόκκινο». Από αυτή την άποψη οι «Γαύροι του Βορρά» είχαν μια καλή ευκαιρία. Βέβαια, οι Ολλανδοί εξ’ αιτίας της συστηματικής δουλειάς στις ακαδημίες τους είναι σε θέση να προωθούν άμεσα (και εύκολα) νέα ταλέντα στην πρώτη ομάδα.
Τελικά, αυτό που έγινε χθες στην Τούμπα ήταν απόλυτα ενδεικτικό του τρόπου που καθένας από τους δύο αντιπάλους αντιμετώπισε το παιχνίδι. Τα Μ.Μ.Εξημέρωσης της ομάδας ου Ιβάν μιλάνε για «ατυχία». Στην ουσία το αποτέλεσμα καθορίστηκε από την άνεση και την σιγουριά με την οποία αγωνίστηκαν οι δύο ομάδες. Αυτό που οι Θεσσαλονικείς θεωρούν «ατυχία» είναι το κόμπλεξ (ο φόβος της αποτυχίας σ’ ένα δύσκολο και σημαντικό παιχνίδι) απέναντι σ’ έναν αντίπαλο που κάθε φορά πουε τον βρίσκουν απέναντι τους τους αποκλείει. Αυτό που οι Θεσσαλονικείς θεωρούν ως «τύχη» των Ολλανδών είναι η σιγουριά μιας ομάδας που ξέρει πως η μπάλα θα μπει μέσα αν παίξει σοβαρά για 10’-20’.
Τόσο απλά. Όλα τα υπόλοιπα είναι άλλα λόγια ν΄ αγαπιόμαστε για τον Κόλκα και τον Δούκα.
07 Αυγούστου 2019
«πανταχού παρόντες».
