Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ – ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ. ΤΙ ΣΥΝΔΕΕΙ: ΤΟΝ ΤΣΑΚΑΛΩΤΟ ΑΠΕΡΓΟ, ΤΟΝ «ΤΣΕΟ» ΤΗΣ ΝΟΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΤΟΝ ΣΤΕΛΙΟ ΠΑΠΠΑ & ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΗΣ THOMAS COOK;

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ – ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ. ΤΙ ΣΥΝΔΕΕΙ: ΤΟΝ ΤΣΑΚΑΛΩΤΟ ΑΠΕΡΓΟ, ΤΟΝ «ΤΣΕΟ» ΤΗΣ ΝΟΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΤΟΝ ΣΤΕΛΙΟ ΠΑΠΠΑ & ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΗΣ THOMAS COOK;

Η προφανής απάντηση είναι η «οικονομία», άλλωστε αυτό προκύπτει και από τον τίτλο. Όσα κάνουμε και όσα δεν αποφασίζουμε να κάνουμε αφήνουν το αποτύπωμα τους στα οικονομικά μεγέθη καθορίζοντας μεσοπρόθεσμα, αλλά κυρίως μακροπρόθεσμα τις ζωές μας. Από τη μία ο τομέας της Οικονομίας είναι αυτός στον οποίο διαψεύδονται στην πράξη όλα τ’ αξιώματα. Από την άλλη ακόμη κι έτσι οι αποτυχίες σπανίως αποδίδονται στις πραγματικές τους αιτίες▪ συνηθέστερα φταίνε μόνο τα πρόσωπα και όχι οι «οικονομικές συνταγές». Διαβάζοντας κανείς τα εκατέρωθεν καρφώματα των υπερασπιστών και των πολεμίων Καπιταλισμού και Σοσιαλισμού έχει την εντύπωση ότι και οι δύο μιλούν για δύο παράλληλα σύμπαντα. Και ως γνωστό με βάση την «Ευκλείδεια Γεωμετρία» οι παράλληλες δεν συναντώνται πουθενά (γι’ αυτό και είναι παράλληλες).

 

Ο Τσακαλώτος απεργός (κατά το ο Καραγκιόζης φούρναρης).

Με το σακίδιο στον ώμο θα μπορούσε να θυμίζει και «άνθρωπο του μόχθου» που με το δισάκι του στον ώμο ξεκινά για το μεροκάματο. Μόνο που δεν είναι «άνθρωπος του μόχθου». Μπορεί να νοιώθει (ή να θέλει να νομίζει) ότι δεν είναι και πολύ διαφορετικός από τους «ανθρώπους του μόχθου», αλλά ΔΕΝ είναι καθόλου έτσι. Το γεγονός ότι ήταν για μια τετραετία ο υπεύθυνος της Οικονομικής Πολιτικής της Κυβέρνησης ΣΥ.ΡΙΖ.Α. είναι από μόνο του αρκετό για να τον ξεχωρίσει από τους υπόλοιπους εργαζόμενους (και ανέργους).

Ανεξάρτητα απ’ όσα του «έσουρε» η Α.Δ.Ε.Δ.Υ. για την επιλογή του να κατέβει στην δική της απεργιακή συγκέντρωση (βλέπε εδώ), πρέπει να του αναγνωρίσουμε κάποια «πολιτική σοφία» με βάση την οποία επέλεξε την συγκέντρωση των Δημοσίων Υπαλλήλων και όχι του Π.Α.Μ.Ε. Σε κάθε περίπτωση το γεγονός της συμμετοχής του πρώην Υπουργού Οικονομικών στην απεργιακή συγκέντρωση (αφού δεν εργάζεται για ν’ απεργήσει, καθ’ ότι Βουλευτής) η παρουσία του εκεί μόνον ειρωνικά μπορεί να σχολιαστεί.

Γιατί, όπως και να το κάνουμε, το να κατεβαίνεις στους δρόμους για τον νέο «Αναπτυξιακό Νόμο» που ακόμα ΔΕΝ έχει ψηφιστεί με την μορφή που έχει σήμερα ως νομοσχέδιο όταν απλά επικυρώνει όσα τα προηγούμενα χρόνια και επί ΣΥ.ΡΙΖ.Α. είχαν ψηφιστεί είναι χοντροκομμένη δημοκοπία. Δεν είναι ότι όλα τ’ άφησε εντάξει ο Ευκλείδης στις 7 του Ιούλη και οι επόμενοι τα έκαναν μαντάρα. Ίσα-ίσα, αν θα θέλαμε να είμαστε «δίκαιοι» θα έπρεπε να καταλογίσουμε στις κυβερνήσεις υπό τον Τσίπρα (και τον Τσακαλώτο) μετά τον Ιούλη του 2015 ότι όσα έκαναν προς το τέλος της θητείας τους τα έκαναν μόνο και μόνο για να δώσουν την αίσθηση ότι «μετά από μια δεκαετία μνημονίων η Ελλάδα επέστρεφε στην κανονικότητα». Κάτι, όμως, που δεν υποστηρίζεται από κανένα οικονομικό δεδομένο (ουσιαστική αύξηση Α.Ε.Π., μείωση των ληξιπρόθεσμων οφειλών, αύξηση της πλήρους απασχόλησης).

Ανεξάρτητα από την αναγκαιότητα των «μεταρρυθμίσεων» στα εργασιακά αυτές ελάχιστα απέδωσαν με την όποια «οικονομική επιτυχία» στη συλλογή φόρων να βασίζεται στην φοροδιαφυγή και τις «καβάτζες». Από καθαρά οικονομική σκοπιά ΔΕΝ υπάρχει ακόμα λόγος να επανέλθουμε στις «συλλογικές διαπραγματεύσεις» μιας και το «ισοζύγιο ισχύος» συνεχίζει να είναι υπέρ των εργοδοτών (οι οποίοι και επιβάλλουν στην πράξη τους όρους τους). Εκτός αν με τον όρο «συλλογικές διαπραγματεύσεις» εννοούμε την προσφυγή στην «διαιτησία» αφού εργοδότες και εργαζόμενοι δεν θα μπορούν να καταλήξουν σε συμφωνία. Μόνο που σε τέτοιες περιπτώσεις ο «διαιτητής» συμβιβάζει την διαφορά «στη μέση» αφήνοντας και τις δύο πλευρές ανικανοποίητες. Αυτό θα μπορούσε να γίνει και με νομοθετική παρέμβαση.

Ωστόσο, ο ίδιος ο Τσακαλώτος νοιώθει «Αριστερός της Ανανεωτικής Αριστεράς» και μάλιστα «ορθόδοξος». Γι’ αυτό και έχει σηκώσει το μπαϊράκι του απέναντι στην προοπτική ν’ «αλωθεί» ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. από τους πρώην ΠΑΣΟΚους. Στο κάτω-κάτω τζάμπα σπούδασε τα Οικονομικά τόσα χρόνια στο εξωτερικό; Αυτός, δηλαδή, δεν ξέρει να εφαρμόσει τις «Σοσιαλδημοκρατικές συνταγές»; Αυτούς περίμενε να του τις μάθουν; Οπότε απ’ αυτή την άποψη είναι κατανοητή η ευκολία με την οποία μετά από 2 1/2 μήνες στην Αντιπολίτευση κατέβηκε στην πρώτη επί Ν.Δ. απεργιακή εκδήλωση.

Ο «ΤΣΕΟ» της Νοτοπούλου.

Δεδομένου ότι η Νοτοπούλου (το νέο γκανιάν του Αλέξη) δεν ανήκει στους «53» δεν είμαι σε θέση να προσδιορίσω τον βαθμό «Αριστεροσύνης» της. Το γεγονός ότι κάθε τόσο πετά κανένα τσιτάτο ή/και επικαλείται «τα Άγια των Αγίων της Αριστεράς» επί της ουσίας δεν αποδεικνύει κάτι. Στο κάτω-κάτω δεν θα της ζητηθεί να γράψει και το «Κεφάλαιο». Όσοι νομίζαμε ότι μόνον ο Αλέξης είχε θέμα με τ’ Αγγλικά πρέπει πλέον ν’ αναθεωρήσουμε. Απ’ ότι φαίνεται ούτε η Νοτοπούλου είναι σχετική με την Αγγλική. Ίσως να φταίει ότι η Αγγλία ήταν πριν την αντικαταστήσουν οι Η.Π.Α. το απόλυτο κακό.

Ακόμα κι έτσι για ένα άτομο της ηλικίας της είναι αδιανόητο να μη ξέρει την σωστή προφορά του αρτικόλεξου C.E.O. (Chief Executive Officer) το οποίο στα Ελληνικά μεταφράζεται σε «Διευθύνων Σύμβουλος». Η μόνη περίπτωση το C.E.O. να προφερθεί «ΤΣΕΟ» (βλέπε εδώ) είναι να ήταν γραμμένο στα Ιταλικά (Amministratore Delegato). Καμία σχέση. Όπως, καμία σχέση με την οικονομική πραγματικότητα δεν είχαν κάποιες επιλογές C.E.O. των κυβερνήσεων του Αλέξη Τσίπρα. Κάποιες έγιναν με ξεκάθαρα οικογενειακά κριτήρια. Αυτό αποδεικνύεται και από το αποτέλεσμα τους.

Το ουσιαστικό ζήτημα δεν είναι αν η Νοτοπούλου πρόφερε λάθος το αρτικόλεξο. Το ουσιαστικό ζήτημα είναι αν γνωρίζει τι σημαίνει και ποια λειτουργία επιτελεί. Το μόνο σίγουρο είναι ότι όπως έλεγε και η διαφήμιση για το ρολόι favre leuba «όσοι το φορούν, ξέρουν και να το προφέρουν» και αφού η Νοτοπούλου δεν έχει καμία σχέση με τις επιχειρήσεις πιθανόν να μη ξέρει. Έτσι, το γεγονός ότι η Νοτοπούλου δεν ήξερε στ’ Αγγλικά την σωστή προφορά του «Διευθύνοντος Συμβούλου» το μόνο κακό που της προκάλεσε ήταν το «κράξιμο» σε fb και twitter. Ενώ το γεγονός ότι ο ψηφοφόρος επέλεξε έναν ουσιαστικά αστοιχείωτο για C.E.O. της Κυβέρνησης («Πρωθυπουργό» στα Ελληνικά) είναι άλλης βαρύτητας.

Ο Στέλιος Παππάς και ο Ο.Α.Σ.Θ.

Λίγο που δεν ήξερε, λίγο που έπρεπε να βολευτούν οι γνωστοί ο Αλέξης έστειλε τελικά για δύο χρόνια τον Στέλιο Παππά ως Πρόεδρο του Δ.Σ. του Ο.Α.Σ.Θ. Το γεγονός ότι θα ήταν άμισθος(!) κάθε άλλο παρά αποτελούσε εχέγγυο επιτυχίας. Από την άλλη πόσο χάλια θα μπορούσε να τα πάει μέσα σε δύο χρόνια σε μια εταιρεία υπό εκκαθάριση; Ο Ο.Α.Σ.Θ. (Οργανισμός Αστικών Συγκοινωνιών Θεσσαλονίκης) ήταν μια περίεργη περίπτωση. Ήταν μια εταιρεία με μετόχους τους εργαζόμενους της, οι οποίοι πληρώνονταν ως εργαζόμενοι και εισέπρατταν και μέρισμα όταν αυτή είχε κέρδη. Για να την «αλώσει» χρειάστηκε να εκδοθεί ένα αμφιλεγόμενο πόρισμα από ελεγκτές του Σ.Δ.Ο.Ε. και της Αρχής Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες (βλέπε εδώ).

Από το πόρισμα προκύπτουν ερωτήματα για τον τρόπο ανάθεσης κάποιων συμβάσεων ΧΩΡΙΣ όμως να προκύπτει κάποια παρανομία, αφού ακόμα και ο ιδιότυπος τρόπος διοίκησης της εταιρείας προβλέπεται από τον Κανονισμό Προμηθειών της (τον οποίο έχει αποδεχτεί το Δημόσιο). Από φορολογικής άποψης το μόνο εύρημα έχει να κάνει με την παραβίαση της «Λογιστικής Αρχής της Αυτοτέλειας των Χρήσεων». Σύμφωνα με το πόρισμα συγκεκριμένη εταιρεία τιμολογούσε τον Ο.Α.Σ.Θ. μετά τη λήξη της σύμβασης▪ πράγμα που σημαίνει ότι τα Λογιστικά Αποτελέσματα τόσο του Ο.Α.Σ.Θ. όσο και της εταιρείας δεν ήταν σωστά. Αυτό, όμως, ΔΕΝ αποτελεί φοροδιαφυγή. Στις περιπτώσεις αυτές ο έλεγχος προσδιορίζει (αναμορφώνει) εκ νέου τ’ αποτελέσματα κάθε Χρήσης.

Διαβάζοντας το πόρισμα ΔΕΝ θα συναντήσουμε κάτι πρωτόγνωρο. Κάτι που για παράδειγμα δεν θα έκανε ένας ιδιώτης C.E.O. ο οποίος για τους δικούς του λόγους ευνοεί κάποιους συγκεκριμένους προμηθευτές. Το ότι θα μπορούσε ο Ο.Α.Σ.Θ. να διοικηθεί καλύτερα είναι ένα θέμα και άλλο αν όντως διοικήθηκε καλύτερα τα δύο χρόνια της Διοίκησης Στέλιου Παππά. Όπως φαίνεται δεν τα κατάφερε καλύτερα (βλέπε εδώ). Η αποτυχία της δεν είναι προφανώς η δημιουργία Χρεών ύψους 86 εκ. στο διάστημα της διετούς θητείας του. Είναι πολύ περισσότερο η ανικανότητα του να εισπράξει τις οφειλές των Υπουργείων Παιδείας και Εργασίας προς τον Ο.Α.Σ.Θ. ύψους 23,2 εκ. μέχρι το 2018 και οι οποίες στο τέλος του 2019 εκτιμώνται ότι θα φτάσουν τα 45,7 εκ. Ευρώ (ενδεικτικά 27,5 εκ. στα Ασφαλιστικά Ταμεία και 48,5 εκ. στο Δημόσιο από τον Φ.Π.Α.).

Έτσι, η Διοίκηση υπό τον Στέλιο Παππά προκειμένου ν’ αντιμετωπίσει την ταμειακή ασφυξία αναγκάστηκε να πράξει ότι πράττουν όλες οι Διοικήσεις προβληματικών εταιρειών. Για να πληρώσει την μισθοδοσία του Αυγούστου προείσπραξε την κρατική επιδότηση των εισιτηρίων για τους μήνες Σεπτέμβριο και Οκτώβριο. Συνεπώς, από διοικητικής άποψης η Διοίκηση Στέλιου Παππά (με Διευθύνοντα Σύμβουλο τον Γιώργο Σπανό) απέτυχε, όπως αποτυγχάνουν και πολλές άλλες σ’ όλο τον πλανήτη (ακόμα και σε χώρες με μεγάλη επιχειρηματική παιδεία και προϊστορία).

Για όσους αρέσκονται σε νούμερα ας πατήσουν εδώ για να δουν τα οικονομικά στοιχεία του Ο.Α.Σ.Θ.

Η κατάρρευση της THOMAS COOK.

Μια ακόμα ιστορία διοικητικής αποτυχίας είναι αυτή της κατάρρευσης του Βρετανικού ταξιδιωτικού πρακτορείου THOMAS COOK. Όταν μια μεγάλη επιχείρηση καταρρέει οικονομικά (πτωχεύει) υπάρχει ένα πλήθος αιτιών γι’ αυτό. Στη συγκεκριμένη περίπτωση η κατάρρευση προήλθε τόσο από τα οικονομικά προβλήματα της εταιρείας όσο και από το κακό οικονομικό κλίμα εν’ όψη ενός BREXIT χωρίς συμφωνία. Φυσικά, υπήρξε και «διοικητική αποτυχία» η οποία φαίνεται μεγαλύτερη από το γεγονός ότι τα υψηλόβαθμα στελέχη της εισέπραξαν τα τελευταία χρόνια υψηλά πριμ (βλέπε εδώ).

Γενικά μιλώντας τα πριμ δίνονται για να επιβραβεύσουν την επίτευξη των στόχων που η ίδια η Διοίκηση έχει θέσει. Η αύξηση του Τζίρου είναι πολύ σημαντική για κάθε εταιρεία, ακόμη περισσότερο όταν αυτή αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα. Από την άλλη από μόνη της η αύξηση του Τζίρου δεν σημαίνει ότι η εταιρεία είναι κερδοφόρα. Για να ισχύει αυτό θα πρέπει τα Έξοδα να είναι σημαντικά λιγότερα από τα Έσοδα.

Από την άλλη η επίτευξη μεγαλύτερου όγκου πωλήσεων (Τζίρου) δεν σημαίνει ότι όλες οι τιμολογημένες πωλήσεις έχουν εισπραχθεί. Οι ανείσπρακτες εμφανίζονται στον Ισολογισμό ως «Απαιτήσεις από Πελάτες». Έτσι, για την αύξηση του Τζίρου τα στελέχη εισπράττουν πριμ (το οποίο επιβαρύνει τα Έξοδα), το οποίο πληρώνονται από το ήδη υπάρχον Ταμείο της εταιρείας. Στον βαθμό που η εταιρεία έχει από το παρελθόν οικονομικό πρόβλημα ή ακόμα χειρότερα υψηλά ανείσπρακτα υπόλοιπα Πελατών, η πληρωμή των πριμ της προκαλεί οικονομική ασφυξία οδηγώντας τη στην κατάρρευση. Όπως έχω υποστηρίξει και παλαιότερα οι εταιρείες δεν καταρρέουν επειδή είναι ζημιογόνες, αφού οι Ζημιές είναι όχι μόνο ένα φυσικό ενδεχόμενο της οικονομικής δραστηριότητας, αλλά και μπορούν να οφείλονται σε διάφορες αιτίες.

Βεβαίως είναι κακό μια εταιρεία να είναι επί σειρά ετών ζημιογόνα. Ωστόσο, η πτώχευση έρχεται από την ταμειακή της αδυναμία. Μια ταμειακή αδυναμία στην οποία συμβάλλουν τόσο τα υψηλά Έξοδα (όταν πληρώνονται) όσο και οι υψηλοί μισθοί και τα πριμ των υψηλόβαθμων στελεχών. Επιπλέον, στην περίπτωση που η εταιρεία πληρώνει και Φόρο Εισοδήματος για την αύξηση του όγκου πωλήσεων της η ταμειακή εκροή συμβάλλει στην περαιτέρω ταμειακή ασφυξία της (πάντα σε συνάρτηση με τα ανείσπρακτα υπόλοιπα των Πελατών).

Αυτή είναι η «λογιστική» πλευρά της κατάρρευσης της THOMAS COOK. Υπάρχει και η «κοινωνική-πολιτική» πλευρά κάθε οικονομικής κατάρρευσης, η οποία είναι πολύ σημαντική καθώς αφορά το πραγματικό κόστος που θα κληθεί να επωμιστεί η Κοινωνία. Είναι οι άμεσες και έμμεσες επιπτώσεις της πτώχευσης μιας επιχείρησης, οι οποίες είναι ανάλογες του μεγέθους της και σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί ν’ αφανίσουν οικονομικά ολόκληρες περιοχές.

Υποτίθεται ότι για να προλαβαίνουν τα χειρότερα τόσο η επιχειρηματική κοινότητα όσο και η Πολιτεία έχουν δημιουργήσει μια σειρά από καλές πρακτικές διοίκησης, νόμους και θεσμούς. Εκ του αποτελέσματος αποδεικνύεται ότι όλα αυτά δεν βοηθούν και πολύ. Η «Εταιρική Διακυβέρνηση» ως ένα πλέγμα «καλών πρακτικών» έχει στο εξωτερικό την ισχύ νόμου μιας και είναι παραδοσιακά μέρος της επιχειρηματικής δραστηριότητας. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει πως σε κάθε περίπτωση οι Αρχές της Εταιρικής Διακυβέρνησης εφαρμόζονται απαρέγκλιτα από την Διοίκηση της εταιρείας και πως ασκείται από τους μετόχους και τις «ομάδες συμφερόντων» ο έλεγχος που είναι απαραίτητος. Στον βαθμό που η τήρηση των συγκεκριμένων Αρχών καταντά τυπική δεν μπορεί να προλάβει τα χειρότερα.

Όπως δεν γίνεται να προληφθούν οι πτωχεύσεις μέσω της εφαρμογής της νομοθεσίας και των θεσμών. Ειδικά οι τελευταίοι αναλαμβάνουν δράση μόνο αφού είναι ήδη πολύ αργά. Θεσμοί όπως η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς και οι Κοινοβουλευτικές Επιτροπές ασχολούνται εκ των υστέρων και κατά κανόνα για να διαχειριστούν την αγανάκτηση και τον θυμό των ψηφοφόρων μετά την οικονομική κατάρρευση. Ακόμα και η Εφορία η οποία θα έπρεπε να επιδεικνύει λόγω του εισπρακτικού της ρόλου την μεγαλύτερη σπουδή είτε δεν μπορεί (λόγω φόρτου) είτε δεν θέλει να ελέγξει εγκαίρως τις «προβληματικές» εταιρείες. Από την άλλη πόσο εύκολη και θεμιτή είναι η άσκηση ενός τόσο «στενού» ελέγχου στην λειτουργία μιας εταιρείας; Η απάντηση είναι τόσο θεωρητική όσο και πρακτική. Γιατί αν ο έλεγχος έφτανε να γίνει τόσο ασφυκτικός αυτό σημαίνει την ανάληψη της Διοίκησης από τον ελεγκτή.

Ο οποίος ελεγκτής αναλαμβάνει αυτή την ευθύνη προκειμένου να προστατέψει όσο μπορεί την Κοινωνία από τις επιπτώσεις των οικονομικών καταρρεύσεων. Όσον αφορά αυτή την παράμετρο υπάρχει ένα πάντα επίκαιρο ερώτημα του τύπου «η κότα γέννησε τ’ αυγό ή το αυγό την κότα;». Πρέπει (έχει δικαίωμα) η κυβέρνηση να «διασώζει» οικονομικά (μέσω παροχής ρευστότητας) τις καταρρέουσες εταιρείες; Μέχρι ποιου ορίου; Υπάρχει κάποια κατηγορία εταιρειών που είναι προτιμότερο να διασώζονται με κρατικά λεφτά;

Καταλήγουμε έτσι αναλόγως της περίπτωσης και της χώρας και η θετική και η αρνητική απάντηση στο βασικό ερώτημα να προβάλλονται ως «υπεύθυνη στάση» της κυβέρνησης. Αν η κυβέρνηση διασώσει οικονομικά την εταιρεία, τότε αυτό ήταν θεμιτό να γίνει εξ’ αιτίας των μεγάλων συνεπειών για την Οικονομία και την Κοινωνία. Αν την αφήσει να καταρρεύσει και αυτό είναι «υπεύθυνη στάση» γιατί το κόστος για το Δημόσιο Ταμείο (φορολογούμενους) ήταν μεγαλύτερο από το όφελος. Στο κάτω-κάτω στον Καπιταλισμό υπάρχουν και οι χρεοκοπίες. Τώρα, όσο αφορά το είδος των εταιρειών που είναι προτιμότερο να διασωθούν εκεί όπως δείχνει το παρελθόν οι τράπεζες έχουν έναντι των υπολοίπων ένα καλό προβάδισμα.  

Για μια χρεοκοπία προφανώς ευθύνονται οι διοικούντες. Οι μόνοι που δεν ευθύνονται ποτέ είναι οι πολιτικοί. Γι’ αυτό και με ύφος νευριασμένου δημόσιου κατήγορου καλούν στις κοινοβουλευτικές επιτροπές τους τα υψηλόβαθμα στελέχη της χρεοκοπημένης εταιρείας να δώσουν λόγο. Προφανώς, εκ των υστέρων ελάχιστη σημασία έχει αυτή η θεατρική παράσταση, η οποία στήνεται μόνο και μόνο προς τέρψη των ψηφοφόρων (και φορολογουμένων). Γιατί εκτός κάποιων ποινών (οι οποίες είναι αναλογικά πολύ μικρές ως προς την έκταση της καταστροφής) η εξέταση τους από τις κοινοβουλευτικές επιτροπές δεν έχει κανένα πρακτικό αποτέλεσμα.

Οι προηγούμενες τέσσερις ιστορίες εκτός του ότι όλες τους αφορούν την Οικονομία, έχουν να κάνουν με τους Διευθύνοντες Συμβούλους είτε αυτοί είναι Υπουργοί και Πρωθυπουργοί, είτε Διοικητές Δημοσίων Επιχειρήσεων, είτε τέλος ιδιωτικών κολοσσών. Η άγνοια της Νοτοπούλου θα ήταν διασκεδαστική αν δεν ήταν ενδεικτική του τι γνωρίζουν πολλοί συμπολίτες μας για τον κόσμο των επιχειρήσεων. Ακόμη προβληματικότερο είναι η εγωιστική οπτική των Διευθυντικών Στελεχών μεγάλων ιδιωτικών επιχειρήσεων, οι οποίοι όταν δουλεύουν μόνο για τον εαυτό τους «ρίχνουν έξω» τις επιχειρήσεις που διοικούν. Κοντά σ’ αυτά και σαν επίλογος βρίσκεται η υποκρισία των πολιτικών (σαν την Νοτοπούλου) οι οποίοι για να δείξουν ότι τίποτα δεν μένει ανεξιχνίαστο (και ατιμώρητο) στήνουν για τα Μ.Μ.Ε. παραστάσεις στις οποίες καλούν τα Διευθυντικά Στελέχη ν’ απολογηθούν για την αποτυχία τους.

Δυστυχώς, το μόνο σίγουρο είναι ότι τουλάχιστον για το επόμενο διάστημα τίποτα δεν πρόκειται ν’ αλλάξει προκειμένου να σπάσει αυτός ο φαύλος κύκλος. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε στο μεταξύ είναι να (προσ)ευχόμαστε η επόμενη οικονομική κατάρρευση να μην είναι πολύ (αντικειμενικά) μεγάλη.

28 Σεπτέμβρη 2019
«πανταχού παρών 1».

Διαβάστηκε 73 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Χρονολόγιο ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ – ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ. ΤΙ ΣΥΝΔΕΕΙ: ΤΟΝ ΤΣΑΚΑΛΩΤΟ ΑΠΕΡΓΟ, ΤΟΝ «ΤΣΕΟ» ΤΗΣ ΝΟΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΤΟΝ ΣΤΕΛΙΟ ΠΑΠΠΑ & ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΗΣ THOMAS COOK;