Έτσι, η κατοχή γης από την αυγή κιόλας της Ανθρώπινης Κοινωνίας κατέστη πολύ σημαντική. Προσοχή όμως! Καθώς ο Άνθρωπος ζει πολύ λίγο ΔΕΝ έχει νόημα να μιλάμε για «ιδιοκτησία» παρά μόνον για «κατοχή» (ακόμα και αν η τελευταία μεταβιβάζεται από γενιά σε γενιά ή πωλείται). Την τελευταία δεκαετία του 20ου αιώνα όταν ακόμη και οι τελευταίοι «καθυστερημένοι» τομείς οικονομικής δραστηριότητας «επαγγελματοποιήθηκαν» πλήρως προκαλώντας ραγδαία άνοδο στις λογιστικές αξίες των επιχειρήσεων τους, η κατοχή μεγάλων οικοπέδων απέκτησε πολύ μεγάλη σημασία. Αυτή η σημασία δεν ήταν πουθενά περισσότερο φανερή από τον χώρο του λιανεμπορίου (όπου αναζητούνταν χώροι για μεγάλα πολυκαταστήματα) και του ποδοσφαίρου.
Εκτός, όμως, από τα ίδια τα οικόπεδα μεγάλη σημασία είχε και η κατοχή μεγάλων κτιρίων τα οποία και με κάποιου βαθμού μετασκευή/ανακαίνιση θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν εκ νέου. Η κατοχή ενός τέτοιου κτιρίου αφορά την μία όψη του σκανδάλου της FOLLI FOLLIE την οποία και θα εξετάσουμε τελευταία. Πριν οφείλω να σχολιάσω σύντομα την οικονομική και την πολιτική παράμετρο του σκανδάλου.
Οι εταιρείες ανήκουν στους μετόχους τους, από τους οποίους μόνον οι «μεγαλομέτοχοι» μπορούν (στις περιπτώσεις που το κάνουν) στην πράξη ν’ ασκήσουν διοίκηση μέσω της συμμετοχής τους στο Δ.Σ. Ακόμη κι έτσι τις αποφάσεις για την καθημερινή λειτουργία της εταιρείας (αν δεν είναι κάθε μέρα εκεί) τις εκχωρούν σε μια σειρά ανώτατων στελεχών (Διευθύνων Σύμβουλος, Οικονομικός Διευθυντής κ.α.) οι οποίοι τυπικά δουλεύουν γι’ αυτούς. Η πράξη ήδη από πολύ νωρίς (από τα τέλη του 19ου αιώνα στις Η.Π.Α. και στην Μ. Βρετανία πολύ πιο πριν) απέδειξε ότι χωρίς άμεσο και συνεχή έλεγχο τα ανώτατα στελέχη (αλλά και τα κατώτερα) οικειοποιούνται την εξουσία που τους έχουν εκχωρήσει οι μέτοχοι και δουλεύουν περισσότερο για το δικό τους όφελος παρά γι’ αυτό των μετόχων (το οποίο ταυτίζεται μ’ αυτό της εταιρείας).
Δεδομένου ότι εκτός του μισθού τους λαμβάνουν μπόνους (δώρα αναλόγως της επίτευξης τω στόχων που οι ίδιοι θέτουν) και παροχές π.χ. μετοχών σε συγκεκριμένη τιμή, έχουν συμφέρον (κίνητρο) να νοθεύουν τα Αποτελέσματα της εταιρείας προχωρώντας κυρίως σε εικονικές πωλήσεις παρουσιάζοντας έτσι Κέρδη εκεί που δεν υπάρχουν. Έτσι, οι Οικονομικές Καταστάσεις (Ισολογισμός, Αποτελέσματα και πληροφορίες για την εταιρεία) παρουσιάζουν μια ψευδή εικόνα εξαιτίας της οποίας μακροπρόθεσμα πλήττονται τα συμφέροντα όσων συναλλάσσονται μαζί της. Τα εικονικά Κέρδη απαιτούν την εκροή χρημάτων (που δεν υπάρχουν γιατί δεν έχουν εισπραχθεί) για την πληρωμή του Φόρου Εισοδήματος, των μερισμάτων, μπόνους και κάθε άλλου είδους παροχών αυξάνοντας παράλληλα τον δανεισμό της εταιρείας (η ύπαρξη Κερδών ικανοποιεί τους δανειστές της εταιρείας γιατί γενικά είναι σημάδι της «οικονομικής υγείας» της). Μακροπρόθεσμα, όμως, αυτή η κατάσταση δεν γίνεται να συνεχιστεί και τότε προκύπτουν οι πρώτες ενδείξεις για τους απέξω ότι «κάτι δεν πάει καλά». Τότε, συνήθως, είναι αργά για να γίνει οτιδήποτε θα μπορούσε άμεσα ν’ αλλάξει την κατάσταση και έτσι έχουμε το ξέσπασμα του «σκανδάλου».
Τότε, όταν η Διοίκηση (στην περίπτωση μας τ’ ανώτατα στελέχη) τίθεται προ των ποινικών ευθυνών της θυμούνται όλοι πως για να χορέψεις χρειάζεσαι και ένα ταίρι. Είναι η στιγμή που ανασύρονται όλων των ειδών οι γνωριμίες για να κερδηθεί όσο γίνεται περισσότερος χρόνος. Και όπως γίνεται κατανοητό οι «σωστές» γνωριμίες αφορούν σε άτομα που βρίσκονται είτε στους ίδιους τους θεσμούς που θα ελέγξουν την εταιρεία, είτε στην Κυβέρνηση. Γιατί μέχρι εδώ είχαμε την καθαρά οικονομική διάσταση ενός εταιρικού σκανδάλου. Από δω εκκινεί η πολιτική διάσταση του, η οποία είναι και η πλέον ηθικά καταδικαστέα μιας και αποστολή της Κυβέρνησης και των Κρατικών Αρχών είναι μέσω των ελεγκτικών-τιμωρητικών διαδικασιών τους να διαφυλάξουν για το μέλλον τα συμφέροντα της Κοινωνίας στέλνοντας στους επίδοξους καταχραστές το ανάλογο αποτρεπτικό μήνυμα. Γι’ αυτό και η σύμπραξη πολιτειακών παραγόντων σε τέτοιες περιπτώσεις με σκοπό οι καταχραστές «να πέσουν στα μαλακά» αποτελεί στην ουσία προδοσία σε βάρος του Δημόσιου Συμφέροντος (άρα και του πολιτικού μορφώματος που καλούμε «λαός»).
Στην περίπτωση της FOLLI FOLLIE η οικονομική όψη του σκανδάλου είναι καλά τεκμηριωμένη και δεν χωρά αμφιβολία. Η αντίστοιχη πολιτική τώρα διαφωτίζεται. Όμως, σε κάθε περίπτωση είναι υπαρκτή όσο και αν θέλουν τα Μ.Μ.Ε. που υποστηρίζουν τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. να μας πείσουν για το αντίθετο. Όλοι μας είτε γνωρίζουμε κάποιον που είχε ή έχει μια «θέση ισχύος» στον Κρατικό Μηχανισμό ή κάποιον που γνωρίζει έναν τέτοιο παράγοντα και διαφημίζει με περηφάνεια αυτή του τη γνωριμία. Προσωπικά, ισχύει το δεύτερο. Γνωρίζω κάποιον επιχειρηματία (όχι μεγάλου διαμετρήματος) ο οποίος ήταν περήφανος (και γι’ αυτό την διαφήμιζε) για τη γνωριμία «ανθρώπου μέσα στο Μαξίμου» στον οποίο μπορούσες μέσω εκείνου ν’ απευθυνθείς αν είχες κάποιο αίτημα. Δεν είχε πρόβλημα να τον κατονομάσει ως τον κύριο Φλαμπουράρη, του οποίου τ’ όνομα αναφέρεται και στην πολιτική όψη του σκανδάλου της FOLLI FOLLIE. Αυτό και μόνο αποδεικνύει την λειτουργία ενός εξω-θεσμικού παράκεντρου εξουσίας, αφού ο κάθε επιχειρηματίας που αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα μπορεί κατευθείαν να συνομιλεί και να συναλλάσσεται με την υψηλότερη κυβερνητική βαθμίδα (το Πρωθυπουργικό Γραφείο). Από πολιτικής άποψης ΔΕΝ χρειάζεται καμία άλλη απόδειξη.
Τα υπόλοιπα (οι αποδείξεις) είναι δουλειά του Εισαγγελέα. Από πολιτικής άποψης θα έπρεπε να είναι αρκετό ότι με την τελευταία αλλαγή του Π.Κ. η οποία έγινε τόσο βιαστικά (κυριολεκτικά τη τελευταία στιγμή πριν τις εκλογές) από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. μια σειρά από οικονομικού τύπου εγκλήματα υποβαθμίζονται ποινικά και έτσι οι καταχραστές την γλυτώνουν (ή την γλύτωσαν) ευκολότερα. Γιατί πρέπει να θυμόμαστε πως πάγια αρχή του Ποινικού Δικαίου είναι η εφαρμογή μέχρι την οριστική εκδίκαση μιας υπόθεσης της επιεικέστερης για τον κατηγορούμενο διάταξης που ισχύει (ή ίσχυσε έστω και για μια ώρα).
Ενώ ο επιμερισμός των ποινικών ευθυνών αφορά την προηγούμενη πλέον Διοίκηση της εταιρείας, η οικονομική σωτηρία αυτού που απέμεινε αφορά όλη την Κοινωνία. Στα πλαίσια αυτής της σωτηρίας σημαντικό ρόλο θα παίξει το real estate (κτηματομεσιτικό). Σύμφωνα μ’ όσα διαβάζουμε στην ιδιοκτησία του ιδιοκτήτη της FOLLI FOLLIE έχει περιέλθει εδώ και κάποια χρόνια το κτίριο του «ΜΙΝΙΟΝ» στην Ομόνοια. Ένα κτίριο που μετά τον γνωστό εμπρησμό που κατέστρεψε το πολυκατάστημα έχει αλλάξει πολλές φορές ιδιοκτήτη. Αυτό το ακίνητο σε συνδυασμό με τις αποθήκες της εταιρείας θα μπουν ως εγγύηση για να της δοθεί δάνειο με το οποίο θα χρηματοδοτήσει τη λειτουργία της (βλέπε εδώ). Μια σημαντική παράμετρος η οποία θα καθορίσει το ύψος του δανεισμού έχει να κάνει με την αξία στην οποία αποτιμάται το εν λόγω ακίνητο στην κατάσταση που αυτό βρίσκεται τώρα. Αν αξίζει 25 ή λιγότερα εκατομμύρια Ευρώ, αυτό εν πολλοίς είναι αντικείμενο διαπραγμάτευσης. Το μόνο σίγουρο (και αυτό που μας ενδιαφέρει εδώ) είναι πως η προσπάθεια οικονομικής σωτηρίας μιας εταιρείας (μέσω δανεισμού και χρηστής διαχείρισης-διοίκησης) περνά από την ιδιοκτησία/εκμετάλλευση/αξιοποίηση του ακινήτου του «ΜΙΝΙΟΝ», το οποίο βρίσκεται σε μια υποβαθμισμένη αυτή την περίοδο περιοχή. Μια περιοχή η οποία έχει πληγεί πολύ από το 2009 και μετά όταν έφτασαν και στην Ελλάδα οι επιπτώσεις της Παγκόσμιας Οικονομικής Κρίσης και της Ύφεσης που αυτή προκάλεσε.
Αν, όμως, η σημερινή κατάσταση του κτιρίου είναι μια σημαντική παράμετρος που καθορίζει την αξία του δεν είναι εν τούτοις η μοναδική. Υπάρχει ακόμη μια για τη λειτουργία της οποίας απαιτείται η σύμπραξη της Κυβέρνησης και η χρήση του Κρατικού Μηχανισμού με τ’ αποτελέσματα της οποίας να μας επηρεάζουν σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό όλους. Η παράμετρος αυτή που σε συνδυασμό με την κατάσταση του κτιρίου θα καθορίσει και την αξία του είναι το κτηματομεσιτικό μέλλον της περιοχής που βρίσκεται.
Αν για παράδειγμα δεν υπάρξει κάποιο γενικότερο πλάνο «αξιοποίησης» και «αναβάθμισης» της γύρω περιοχής η αξία του κτιρίου θα προσδιοριστεί αρκετά χαμηλότερα από τα 25 εκ. Ευρώ. Αν, όμως, υπάρξει κάποιο γενικότερο «πλάνο αξιοποίησης», τότε η αξία του μπορεί να υπερβεί τα 25 εκ. Όσοι αρέσκεστε στις Αμερικάνικες ταινίες έχετε μια πρώτη «γεύση» της σημασίας των όρων «αξιοποίηση» και «αναβάθμιση» για τις παρεμβάσεις που αυτές απαιτούν. Παρεμβάσεις όπως η μετακίνηση σε άλλες περιοχές δραστηριοτήτων και κατοίκων προκειμένου έτσι ν’ απελευθερωθεί ο απαραίτητος χώρος για να εκτελεστεί το πλάνο.
Οι επιπτώσεις ενός τέτοιου πλάνου είναι πολυεπίπεδες με κορωνίδα την αύξηση της Αντικειμενικής Αξίας των Ακινήτων μέσω της οποίας το Δημόσιο Ταμείο θ’ αυξήσει τα Έσοδα του από φόρους ακινήτων, δωρεών, κληρονομιών και μεταβιβάσεων. Σε κάθε περίπτωση την φορολογική επιβάρυνση για τον πολίτη «γλυκαίνει» η αίσθηση πως η αξία της ιδιοκτησίας (σωστότερα «κατοχής») του αυξήθηκε και η περιοχή «αναβαθμίστηκε» με ότι αυτό σημαίνει από την άποψη της υποβάθμισης των συνθηκών διαβίωσης εξαιτίας της αύξησης της κίνησης και των επιπτώσεων που αυτή προκαλεί.
Ίσως τελικά το μέλλον του κτιρίου του «ΜΙΝΙΟΝ» να είναι συνυφασμένο με το ένδοξο παρελθόν του ως πολυκατάστημα. Ενδεχομένως αυτή η χρήση να του ταιριάζει περισσότερο απ’ αυτή ενός «κυβερνητικού κτιρίου» (βλέπε εδώ). Σε κάθε περίπτωση τα νέα για τη μελλοντική χρήση του κτιρίου αναμένονται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον μιας και ότι κι αν αποφασιστεί θα έχει γενικότερες επιπτώσεις στην Κοινωνία.
26 Δεκέμβρη 2020
«πανταχού παρών 1».
