ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΣΤΕΛΙΟΥ ΣΕΡΑΦΕΙΔΗ
(ΟΤΑΝ ΟΙ ΠΑΛΑΙΜΑΧΟΙ ΜΕΤΑΤΡΕΠΟΝΤΑΙ ΣΕ ΑΛΛΟΘΙ ΤΟΥ ΙΔΙΟΚΤΗΤΗ)
Από χθες ο Στέλιος Σεραφείδης δεν είναι πια μαζί μας. Με τον θάνατο του θα συνεχίσει να ζει στις αναμνήσεις τόσο των δικών του όσο και όσων πρόλαβαν να τον δουν αγωνιζόμενο ή/και να τον ζήσουν. Ο κυρ-Στέλιος ανήκει στις γενιές ποδοσφαιριστών που μεγαλούργησαν πριν το ποδόσφαιρο εκχρηματιστεί όπως στις μέρες μας. Τότε που κυριολεκτικά έπαιζαν για «ένα κομμάτι ψωμί» και έναν διορισμό ή μια άδεια πρακτορείου ΠΡΟ-ΠΟ. Για το βιογραφικό του μπορείτε να διαβάσετε αλλού. Εμείς εδώ εκτός από τον οφειλόμενο αποχαιρετισμό σε μια παλιά δόξα της ομάδας το μόνο που έχουμε και πρέπει να σημειώσουμε είναι πως με τον θάνατο του πρέπει να κλείσει οριστικά ο κύκλος που άνοιξε με την επαναδραστηριοποίηση του Μελισσανίδη στον Σύνδεσμο Παλαιμάχων της Α.Ε.Κ. Έναν Σύνδεσμο που χωρίς να είμαστε υπερβολικοί μετατράπηκε σε πρακτορείο δημοσίων σχέσεων του Μελισσανίδη τόσο μέσω των ανακοινώσεων του όσο και μέσω των ετήσιων βραβεύσεων στην κοπή της πίτας του.
Δεν είναι ώρα (και δεν έχει άλλωστε νόημα) να γραφτούν ιστορίες απ’ όσα έγιναν τα τελευταία χρόνια. Το μόνο που έχει νόημα και πρέπει να γραφτεί και να ειπωθεί είναι πως αν δεν αλλάξει ο τρόπος λειτουργίας του συνδέσμου ΔΕΝ υπάρχει περίπτωση να επιστρέψουν όσοι παλαίμαχοι του έχουν «γυρίσει την πλάτη».
Αυτό δεν θα γίνει ως δια μαγείας. Για να συμβεί αυτό πρέπει να το θέλει (και να βοηθήσει με τον τρόπο του) και ο φανερός πλέον Ιδιοκτήτης της Π.Α.Ε. Πρέπει να τους δώσει τον τρόπο να σταθούν και πάλι περήφανοι στα πόδια τους οι παλαίμαχοι. Χωρίς την βοήθεια του (από μόνοι τους) δύσκολα θα τα καταφέρουν. Ο κύκλος που έκλεισε με τον θάνατο του Στέλιου Σεραφείδη πρέπει ν’ ανοίξει έναν νέο σε μια τελείως διαφορετική βάση. Αν δεν γίνει αυτό ο Σύνδεσμος Παλαιμάχων θα συνεχίσει να είναι μια καρικατούρα αυτού που κάποτε ήταν περιοριζόμενος στον ρόλο της «ουράς» του εκάστοτε Ιδιοκτήτη.
Ας είναι ελαφρό το χώμα που θα σε σκεπάσει κυρ-Στέλιο.
05 Γενάρη 2022
«πουθενάδες».
