Κάτι ακόμη περισσότερο ακατανόητο είναι το γεγονός πως σχεδόν όποιος παίκτης φεύγει από την Α.Ε.Κ. ξανανιώνει, την ίδια στιγμή που όσοι παραμένουν στην καλύτερη περίπτωση μένουν στάσιμοι. Αφήνοντας στην άκρη τα περί «τζούφιου αγιασμού» και καταρών όλα όσα ζούμε τα τελευταία 4 χρόνια (στην ουσία από την πρώτη μέρα αλλά ας το πιάσουμε μετά την κατάκτηση του Τίτλου) είναι το επιστέγασμα της παταγώδους και εκκωφαντικής αποτυχίας του Μελισσανίδη.
Δεν είναι αν ξοδεύει αρκετά. Το ζήτημα είναι πως στελεχώνει την διαχρονικά την Π.Α.Ε. με άχρηστους με κύριο γνώρισμα την προσωπική του άποψη για τα άτομα που διορίζει σε νευραλγικές θέσεις. Ότι αναλαμβάνει εκείνος προσωπικά την «ευθύνη» είναι απλά ένα κακόγουστο αστείο, όπως όταν ένας Πρωθυπουργός αναλαμβάνει την «πολιτική ευθύνη» χωρίς να παραιτείται όπως π.χ. ο Τσίπρας για το Μάτι. Το γεγονός ότι η Α.Ε.Κ. έχει γίνει πλέον πελάτης του «Γαύρου του Βορρά» είναι αποκλειστικά δικό του φταίξιμο ή αν θέλετε επίτευγμα αναλόγως της οπτικής σας.
Εδώ που έφτασαν πλέον τα πράγματα και ανεξαρτήτως των ευθυνών η ομάδα-εταιρεία έχει ανάγκη από ένα μεγάλο σοκ. Πλέον η αντικατάσταση του προπονητή ΔΕΝ φτάνει. Απαιτείται και η αντικατάσταση του ιδιοκτήτη και μάλιστα από χθες κιόλας.
Μιας και ο Καλτσίδης δεν φαίνεται πλέον να ψήνεται, ας ψάξει να βρει πουθενά αλλού αγοραστή. Γιατί δεν ψάχνει κανένα όπως ο Μπομπ Κοζώνης; Μόνο που σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να τον θεωρήσει (αν ψάξει στην άλλη ακτή του Ατλαντικού και τον βρει) πως θα είναι «Αμερικανάκι». Γιατί, όπως και να το κάνουμε στις επιχειρήσεις είναι αιώνες μπροστά. Γι’ αυτό όμως το μέτωπο από βδομάδα.
10 Φλεβάρη 2022
«πουθενάδες».
