Η μεγαλύτερη ποινή που κάποιο φυσικό ή νομικό πρόσωπο μπορεί να επιβάλλει σ’ ένα άλλο είναι ο αποκλεισμός του και τελικά η περιθωριοποίηση του. Η αποκοπή του από την κοινωνία με τα υπόλοιπα μέλη και η θέση του στην κατάσταση του παρία ή του αποσυνάγωγου (όπως θα έλεγαν οι Εβραίοι) αναλόγως της κατάστασης του μπορεί να είναι ιδιαίτερα βλαπτική. Σε κάθε περίπτωση ο αποκομμένος αισθάνεται ψυχολογική πίεση την οποία προσπαθεί να εξισορροπήσει επιρρίπτοντας τις ευθύνες αποκλειστικά στους άλλους. Με το πέρασμα το χρόνου και όσο περισσότερο διαρκεί η τιμωρία του το κόμπλεξ θεριεύει μέσα του.
Η ιταμή επίθεση της Ρωσίας στην Ουκρανία (να μην ξεχνάμε πως και στην Γεωργία και στην Αρμενία έχει επιτεθεί στο παρελθόν μετά την διάλυση της Ε.Σ.Σ.Δ.) οδήγησε την ενωμένη σ’ αυτό το ζήτημα Ευρώπη στο να την θέσει στο περιθώριο. Ένα περιθώριο ηθικό, πολιτικό και κυρίως οικονομικό. Η ηθική παράμετρος είναι εύκολα αναγνωρίσιμη.
Η πολιτική έχει να κάνει με το γεγονός πως όλες οι γειτονικές της χώρες με εξαίρεση την δορυφόρο Λευκορωσία την αντιμετωπίζουν πλέον εχθρικά. Έφτασαν, μάλιστα, στο σημείο να στείλουν Σοβιετικής κατασκευής μαχητικά στην Ουκρανία και η Πολωνία να της διαθέσει αεροδρόμια για να πολεμήσει τη Ρωσία. Ακόμη χειρότερα η τυχοδιωκτική αυτή ενέργεια του δικτάτορα Πούτιν οδηγεί πλέον χωρίς αναβολή όλα τα πρώην δορυφορικά κράτη στην αγκαλιά της Ε.Ε. και τελικά του Ν.Α.Τ.Ο. Πολύ δύσκολα η Ρωσία θα μπορούσε να τα βγάλει στρατιωτικά πέρα απέναντι σ’ όλους τους γείτονες της συνασπισμένους.
Τέλος, η οικονομική αφορά στις στοχευμένες κυρώσεις που μπλοκάρουν στην πράξη όλους τους τρόπους αντιμετώπισης των οικονομικών κυρώσεων από τη Μόσχα. Το χειρότερο είναι πως όσο περνά ο καιρός τόσο το Ρούβλι καθίσταται από άποψη αξίας ισότιμο του χαρτιού τουαλέτας αυξάνοντας το κόστος διαβίωσης των απλών Ρώσων. Και όλα αυτά χωρίς να προσμετράται το κόστος του συνεχιζόμενου πολέμου, ο οποίος ακόμη και αν τελειώσει επιτυχώς για τον Πούτιν θα συνεχίσει να έχει ένα υψηλό κόστος κατοχής των κατακτημένων περιοχών. Ακόμα, όμως, και να εγκαταστήσει μια κυβέρνηση ανδρεικέλων αυτή δεν θα μπορεί να σταθεί χωρίς τη Ρωσική οικονομική υποστήριξη.
Όσοι υποστηρίζουν πως η λύση στο πρόβλημα του Βλαδίμηρου είναι η Κίνα θα έπρεπε πρώτα να διαβάσουν αυτό. Και στην περίπτωση που η Κίνα βοηθήσει την Ρωσία αυτό δεν θα το κάνει ως πραγματική φίλη αλλά ως μια μεγάλη χώρα που μέσω της οικονομικής της βοήθειας θέλει να λύσει παλιούς λογαριασμούς όπως αυτόν. Σίγουρα η νέα σχέση Ρωσίας-Κίνας δεν θα είναι ισότιμη▪ θα πρόκειται περισσότερο για μια λυκοφιλία.
Πάντως η σημαντικότερη πολιτική και στρατιωτική επίπτωση της εισβολής στην Ουκρανία είναι το γεγονός πως ο Πούτιν έδωσε την ευκαιρία στο Ν.Α.Τ.Ο. να «σκανάρει» την πολεμική ικανότητα τόσο του δικού του στρατού όσο και του Ουκρανικού. Δυστυχώς για εκείνον έχει χάσει πλέον το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού όσον αφορά τις δυνατότητες του «Κόκκινου Στρατού». Ο Πούτιν προσπαθούσε και συνεχίζει να προσπαθεί με παραπλάνηση και ψέματα να κερδίσει κάποιο αμφίβολο πλεονέκτημα. Ωστόσο, τα ψέματα ήταν πάντα πολύ ψηλά στη λίστα των Σοβιετικών.
Για παράδειγμα η πολεμική σύγκρουση ανάμεσα στη Σ. Ένωση και την «Δύση» θεωρούνταν δεδομένη. Απλώς δεν ήταν ευνοϊκές οι συνθήκες. Και όσο δεν ήταν προτάσσονταν φιλειρηνικά συνθήματα τα οποία ήταν ψευδή. Προτάσσονταν για να «κοιμίσουν» τους λαούς των «Δυτικών» απο-νομιμοποιώντας έτσι οποιαδήποτε κίνηση των κυβερνήσεων τους θεωρούνταν παράλογη προς μια ειρηνόφιλη χώρα. Στο τέλος του Β’ Π.Π. η Σ. Ένωση παρότι είχε καταφέρει να βάλει στο χέρι τη μισή Ευρώπη χρειάζονταν ωστόσο χρόνο για ν’ ανασυγκροτηθεί. Επιπλέον μέχρι το 1953 δεν είχε την ατομική βόμβα στο οπλοστάσιο της και γι’ αυτό όφειλε να παραμείνει ήσυχη. Αυτό, όμως, κάθε άλλο σήμαινε ότι απείχε από «περιφερειακές συγκρούσεις» στις οποίες συμμετείχε είτε άμεσα είτε έμμεσα.
Το σημερινό πρόβλημα με την Ρωσία του Πούτιν έχει τις ρίζες του στο παρελθόν ή πιο σωστά στη λογική του παρελθόντος. Τις έχει στη Γιάλτα και το Πότσναμ. Εκεί που ερήμην των λαών της Ευρώπης τρείς άνθρωποι χώρισαν τον κόσμο σε «σφαίρες επιρροής». Όμως, τώρα, οι καιροί έχουν αλλάξει. Οι διαβεβαιώσεις που ζητά ο Πούτιν δεν μπορούν να του δοθούν ερήμην των λαών που αφορούν. Ακόμη και να μπορούσαν οι Ουκρανοί (και όλοι οι άλλοι) να τον διαβεβαιώσουν ότι δεν θα μπουν τώρα ή λίγο αργότερα στο Ν.Α.Τ.Ο. πως μπορούν να δεσμευθούν και για το μέλλον; Και ακόμη περισσότερο πως μπορούν να είναι σίγουροι ότι αυτές οι εγγυήσεις θα του είναι αρκετές ή ότι αυτός θα τηρήσει τη συμφωνία; Τέλος, πως γίνεται να δεσμευθεί το Ν.Α.Τ.Ο. ότι δεν θα δεχτεί νέα μέλη τις πρώην δορυφορικές της Σ. Ένωσης χώρες αν αυτές το αποφασίσουν; Αν δούμε τα πράγματα τελείως αντικειμενικά στη σύγχρονη εποχή που οι πολεμικές επιχειρήσεις γίνονται στοχευμένα με «δυνάμεις ταχείας επέμβασης» το Ν.Α.Τ.Ο. είναι περισσότερο μια αγορά στην οποία αγοράζονται και πουλιούνται όπλα παρά ένας στρατιωτικός συνασπισμός. Είναι μεγαλύτερη για τα μέλη του που ταυτόχρονα είναι και εξαγωγείς όπλων η οικονομική από τη στρατιωτική του σημασία.
Για τον Πούτιν υπάρχουν μόνο «μεγάλοι παίκτες». Όλοι οι υπόλοιποι επιβιώνουν μόνο και εφόσον το επιθυμούν αυτοί οι «μεγάλοι παίκτες». Μόνο που θα έπρεπε να γνωρίζει πως όσο «μεγάλος παίκτης» και να είναι (ή να θεωρεί ότι είναι) δεν μπορεί να τα βάλει μ’ όλους ταυτόχρονα. Επιπλέον, η ισχύς των «μεγάλων παικτών» πηγάζει όχι μόνο από την στρατιωτική και την οικονομική ισχύ, αλλά κυρίως από την γνώμη που έχουν οι άλλοι γι’ αυτούς▪ η οποία -τελικά- δίνει το απαραίτητο κύρος για να κυριαρχούν. Όπως και να το κάνουμε αυτή τη στιγμή τη Ρωσία οι γείτονες της ούτε τη σέβονται ούτε και την φοβούνται τόσο όσο στο παρελθόν.
Σε κάθε πόλεμο έτσι και στον σημερινό οι ίδιοι που εμφανίζονται παραδοσιακά ως «ειρηνόφιλοι» και «Αριστεροί» ήταν και οι πρώτοι που μπήκαν στην υπηρεσία του ξεπλύματος της φασιστικής και ιταμής εισβολής του Πούτιν ο οποίος αρνείται το δικαίωμα στην Ουκρανία ν’ αποφασίζει για το μέλλον της. Αυτοί επιχειρηματολογούν προκειμένου να εμφανίσουν την Ρωσία εν αμύνη και τελικά να δικαιολογήσουν τ’ αδικαιολόγητα. Στη συγκεκριμένη σύγκρουση βρήκαν συμπαραστάτες και τους Ακρο-Δεξιούς. Οι τελευταίοι ως υποστηρικτές του Πούτιν χωρίζονται σε δύο ομάδες: τους απλούς ψηφοφόρους της Ακρο-Δεξιάς που τον στηρίζουν χωρίς αντάλλαγμα και τους άλλους που όλο και κάτι τους αποφέρει οικονομικά η στήριξη τους αυτή. Εκτός, όμως, από τους «επαγγελματίες» οι οποίοι γνωρίζουν τι και για ποιο λόγο κάνουν φαίνεται να υπάρχουν και οι «ερασιτέχνες» όπως η Αργυρώ Γιαννουδάκη οι οποίοι εμφανίζουν μια απίστευτη αφέλεια (για να το γράψω ευγενικά) και πολύ κοντή μνήμη.
Στο τελευταίο κείμενο της σχετικά με τις κυρώσεις σε αθλητικό επίπεδο σε βάρος της Ρωσίας (βλέπε εδώ) αποδεικνύεται τραγικά ανεπαρκής. Με βάση το παρακάτω απόσπασμα θ’ αποδείξω το γιατί.
«Τόσο η απόφαση της ΔΟΕ, της ΔΟΑ όσο και των διεθνών ομοσπονδιών να στοχοποιήσουν τον ρωσικό αθλητισμό προσβάλλει κάθε έννοια ευ αγωνίζεσθαι και κάθε έννοια ευγενούς άμιλλας, αφού ουσιαστικά στρέφεται εναντίον αμάχων.
Οι κυρώσεις στον αθλητισμό στρέφονται ενάντια σε αυτούς που θα μπορούσαν να γίνουν πρεσβευτές της ειρήνης και θα μπορούσαν να εκφράσουν ένα μεγάλο μέρος του ρωσικού λαού, αλλά και της παγκόσμιας αθλητικής κοινότητας, η οποία είναι κατά του πολέμου.»
Ο Αθλητισμός έχει τις ρίζες του στην επίδειξη των στρατιωτικών ικανοτήτων των πολεμιστών σε ειρηνικές περιόδους. Η πάλη, οι ρίψεις (κυρίως το ακόντιο), τα άλματα, οι αρματοδρομίες όλα αυτά έχουν να κάνουν με πολεμικές δεξιότητες. Ενδεικτική της προέλευσης τους από τον πόλεμο είναι η υιοθέτηση της λέξης αρένα ως κατάληξη του ονόματος μιας αθλητικής εγκατάστασης (ευτυχώς που υπάρχει και ο Ελληνικός όρος στάδιο και υπάρχει ποικιλία). Ο αθλητισμός δεν ένωνε ούτε ενώνει πάντα τους λαούς. Αυτό είναι μεγάλο ψέμα. Αν τους ένωνε δεν θα είχαμε την τρομοκρατική (όπως και να τη δει κανείς) σφαγή Εβραίων αθλητών από Παλαιστίνιους στους Ο.Α. του 1972 στο Μόναχο. Ούτε θα είχαμε το μποϊκοτάζ των Ο.Α. του 1980 της Μόσχας από τους «Δυτικούς» με μόνη εξαίρεση εμάς) και των Ο.Α. του 1984 του Λος Άντζελες από το αντίπαλο στρατόπεδο.
Επιπλέον, από την αρχαιότητα ο Αθλητισμός ήταν (και παραμένει ως τις μέρες μας) η απόλυτη μορφή προπαγάνδας. Ποιος δικαιούται να ξεχάσει στη σύγχρονη εποχή την προπαγάνδα της Αν. Γερμανίας -η οποία εμφανιζόταν στην κορυφή των μεταλλίων στους Ο.Α.- ως επιτυχία των προγραμμάτων «μαζικού αθλητισμού» και όχι του προγράμματος ντόπινγκ; Ενός προγράμματος ντόπινγκ το οποίο έκανε τις Ανατολικο-Γερμανίδες ρίπτριες να ρίχνουν σαν άντρες. Τελικά αποδείχτηκε πως η ντόπα ήταν τόση που οι γυναίκες έβγαζαν «κάκαλα» για ν’ αντιμετωπίσουν στη συνέχεια πολλά προβλήματα υγείας.
Η Αργυρώ Γιαννουδάκη εμφανίζεται ανίκανη να συνειδητοποιήσει γιατί επιβλήθηκαν αυτές οι κυρώσεις από τις Αθλητικές Ομοσπονδίες. Η συμμετοχή μιας χώρας σε μια «γιορτή» προϋποθέτει την αποδοχή αυτής της συμμετοχής και από τις υπόλοιπες συμμετέχουσες. Μια χώρα εκπροσωπείται από τρία σύμβολα: τη Σημαία, τον Ύμνο της και την κορυφή της Πολιτικής Ηγεσίας της. Αποδεχόμενες οι Διεθνείς Αθλητικές Ομοσπονδίες της συμμετοχή της Ρωσίας στις διοργανώσεις τους θα ήταν σαν να δήλωναν πως όλα είναι καλά και πως επρόκειτο για «μια ακόμη μέρα στη δουλειά». Ταυτόχρονα θ’ ανάγκαζαν τις γειτονικές της Ρωσίας και Ουκρανίας χώρες να συναγωνιστούν τους Ρώσους σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Αν η Αργυρώ είναι πράγματι τόσο «προοδευτική» όσο εμφανίζεται στα γραπτά της θα συνυπέγραφε τις αποφάσεις αυτές όπως υποθέτω ότι εγκρίνει εκ των υστέρων την απόφαση του Γιόχαν Κρόιφ να μην πάει στο Π.Κ. του 1978 που διεξήχθη στην Αργεντινή η οποία τότε βρισκόταν κάτω από ένα σκληρό και αιματοβαμμένο στρατιωτικό καθεστώς. Αφού η κυρία Γιαννουδάκη θεωρεί τον Αθλητισμό ως κομμάτι του Πολιτισμού και ως ενοποιό τους λαούς δύναμη θα έπρεπε να προσυπογράψει τις αποφάσεις αυτές όλος ο κόσμος δείχνει στον Πούτιν πόσο απολίτιστος είναι αυτός που σκοτώνει αμάχους για να κάμψει το φρόνημα ενός λαού και ενός στρατού και έτσι να τους οδηγήσει στην παράδοση. Αν αδυνατεί να τα καταλάβει όλα αυτά τότε για την Αργυρώ δεν υπάρχει καμιά ελπίδα.
Τέλος θα πρέπει να καταλάβουμε ότι στα φασιστικά και προσωποπαγή καθεστώτα τύπου Πούτιν κανείς δεν μπορεί ανοιχτά ν’ αμφισβητήσει τις επιλογές του Αρχηγού. Οπότε δηλώσεις γενικές και περιφραστικές για σταμάτημα του πολέμου και πόσο καλή είναι η ειρήνη που θα μπορούσαν να κάνουν οι Ρώσοι αθλητές προσθέτοντας ταυτόχρονα και πόσο περήφανοι αισθάνονται που είναι Ρώσοι ΔΕΝ αποτελούν καταδίκη της ιταμής εισβολής. Όπως και οι δηλώσεις του Υπουργού Εξωτερικών της Κίνας που είναι τόσο διπλωματικές ώστε οι Ρώσοι να τις θεωρούν υποστηρικτικές και ταυτόχρονα να μην εκνευρίζουν τους Αμερικανούς μας είναι άχρηστες. Άρα και να συμμετείχαν οι Ρώσοι αθλητές ΔΕΝ θα μπορούσαμε ν’ αναμένουμε τίποτα ουσιαστικό και ξεκάθαρο ακόμη και σε λεκτικό επίπεδο εκτός και αν αυτοί ζουν στο εξωτερικό ή αναζητούσαν πολιτικό άσυλο στην Δύση.
Κλείνοντας, ας θυμηθούμε πως αυτά που κάνει και για τους λόγους που τα κάνει ο Πούτιν σήμερα τα έκανε σε βάρος μας ο Μουσολίνι. Τον οποίο με μεγάλη προσοχή προσπαθούσαμε να μην προκαλέσουμε ως Κράτος. Ωστόσο, επειδή γνωρίζαμε πως ο νταής ΔΕΝ εξευμενίζεται όσο και να τον καλοπιάσεις «πηγαίνοντας με τα νερά του» παράλληλα ετοιμαζόμαστε για τον αναπόφευκτο πόλεμο. Έναν πόλεμο που αν δεν βγει από την μέση ο Πούτιν όλη η υπόλοιπη Ευρώπη θα κληθεί σχετικά σύντομα να δώσει. Και τότε η Ρωσία του Πούτιν θα είναι πράγματι η προσωποποίηση του Κακού. Μ’ αυτά και μ’ αυτά ο Βλαδίμηρος έβαλε τη χώρα του στην απομόνωση με προφανή θύματα τους πολίτες της. Όσο γι’ αυτούς που ζουν στο εξωτερικό έχουν δύο επιλογές: ή θα καταδικάσουν μετά βδελυγμίας το καθεστώς δίνοντας «δηλώσεις μετανοίας» ή θα νιώθουν ανεπιθύμητοι. Το τελευταίο ως μέσο πίεσης είναι το πιιο αποδοτικό όσον αφορά τα φυσικά πρόσωπα. Απομένει να δούμε αν είναι και για τα κράτη.
Υ.Γ.1. Όταν έχεις να κάνεις με τύπους όπως ο Πούτιν κάθε δισταγμός είναι μοιραίος. Σε τέτοιες συνθήκες κάθε φιλειρηνική φωνή ακόμη και αν είναι ειλικρινής λειτουργεί στην πράξη αποσταθεροποιητικά ως «5η φάλαγγα» πάντα υπέρ του επιτιθέμενου. Όπως απέδειξε μέχρι τώρα ο Πόλεμος της Ουκρανίας αυτό που δεν υπολόγιζε ο Βλαδίμηρος ήταν η αποφασιστικότητα των Ουκρανών. Αυτή και μόνο οδήγησε την εισβολή σε τέλμα.
Υ.Γ.2. Από ένα καπρίτσιο της Ιστορίας η Ελλάδα καλείται για δεύτερη φορά να βοηθήσει την Ουκρανία. Η πρώτη ήταν το 1919 όταν η Ελλάδα με αφορμή την εθνοκάθαρση σε βάρος των Ουκρανών επενέβη στρατιωτικά. Μια εθνοκάθαρση που ο Στάλιν συνέχισε με τον λιμό του 1932-1933. Τελικά, η Ιστορία επαναλαμβάνεται γιατί αρνούμαστε να διδαχθούμε απ’ αυτή.
05 Μάρτη 2022
«πουθενάς 1».
