Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΜΝΗΜΗ, ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΚΑΙ Η ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΟΥΣ (ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΜΝΗΜΗ, ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΚΑΙ Η ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΟΥΣ
(ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ)

Δεν έχει νόημα να γίνει λόγος για την «ιστορική μνήμη» και την διαχείριση της αν δεν δοθούν προκαταβολικά ένας-δυό ορισμοί για να καταλάβουμε με τι έχουμε να κάνουμε. Ο πρώτος ορισμός αφορά την Ιστορία. Ο δεύτερος είναι της ιστοριογραφίας. Ανεξάρτητα από το πόσο συμφωνούμε με τους ορισμούς ή τους θεωρούμε πλήρεις είναι (ή πρέπει να είναι) προφανές ότι η ιστοριογραφία αποτελεί ερμηνεία της Ιστορίας▪ μια ερμηνεία ανάλογη με τα πιστεύω του ιστοριογράφου. Άπαξ και γραφτεί μια ιστοριογραφία ξεκινά η προσπάθεια αυτή να καθιερωθεί ως η μόνη «σωστή» και ν’ αντικαταστήσει την Ιστορία.

Η διαχείριση του ιστορικού παρελθόντος στο (εκάστοτε) παρόν είναι «δίκοπο μαχαίρι». Γιατί το (ιστορικό) παρελθόν αλλάζει (παίρνει άλλο νόημα) ανάλογα με τις πολιτικές σκοπιμότητες της συγκυρίας. Ο θάνατος του τελευταίου «Βασιλιά των Ελλήνων» δεν θα μπορούσε ν’ αποτελέσει εξαίρεση.

Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΜΝΗΜΗ.

Ο Κωνσταντίνος Β’ ήταν ο έκτος και τελευταίος Μονάρχης της Δυναστείας των Γλύξμπουργκ, της μόνης Δυναστείας που βασίλεψε στη Χώρα μας καθώς ο Όθων δεν είχε την τύχη να ιδρύσει δικιά του. Ο Κωνσταντίνος Β’ είχε την τύχη να πεθάνει ακριβώς την ίδια μέρα με τον παππού του Κωνσταντίνο Α’ με 100 χρόνια διαφορά. Και οι δύο τη στιγμή του θανάτου τους ήταν εκθρονισμένοι (τυπικά ο παππούς του δεν είχε παραιτηθεί).

Από ιστορικής σκοπιάς και οι δυό τους ήταν ανάξιοι του αξιώματος τους.

 

Κωνσταντίνος Α’.

Μπορεί ο Κωνσταντίνος Α’ να συνέδεσε τη βασιλεία του με την επέκταση της Ελληνικής επικράτειας, αλλά αυτή η επέκταση ΔΕΝ ήταν δικό του έργο. Το μεγάλωμα της Ελλάδας οφειλόταν στις κυβερνήσεις Τρικούπη και την κατασκευή της πλέον σημαντικής υποδομής (σιδηροδρόμου) και στο δυνάμωμα της Ελληνικής Αστικής Τάξης (επί των ημερών του πατέρα του) η οποία μπορούσε να κινητοποιήσει το Έθνος στην ανάληψη του έργου αυτού. Ο Κωνσταντίνος Α’ ανέλαβε τις τύχες της Χώρας σε μια δύσκολη συγκυρία εξαιτίας του φόνου του πατέρα του Γεωργίου Α’ (και ιδρυτή της δυναστείας). Ο φόνος του Γεωργίου Α’ βόλεψε πολύ τον πεθερό του Κωνσταντίνου Α’ (τον Κάιζερ της Γερμανίας). Εξαιτίας της συγγένειας αυτής και των σπουδών του στη Γερμανία ο Κωνσταντίνος Α’ προχώρησε στην πιο ιταμή πράξη που θα μπορούσε να κάνει ένας Βασιλιάς. Διέταξε την παράδοση του Ρούπελ στους Γερμανούς (που είχαν εισβάλλει μέσω Βουλγαρίας) διαμαρτυρόμενος «για τα μάτια του κόσμου».

Η βασιλεία του υπήρξε διχαστική καθώς ΔΕΝ εννοούσε να δεχτεί πως δεν ήταν «Απόλυτος» αλλά «Συνταγματικός» Μονάρχης. Σε όλη του την βασιλεία λειτούργησε ως κομματάρχης θέλοντας να έχει τους Πρωθυπουργούς του μαριονέτες. Ακόμη κι έτσι δεν μπορούσε να ξεφύγει από την σύνδεση της Ελλάδας στο «Βρετανικό άρμα». Οποιαδήποτε προσπάθεια να εμφανιστεί στην πράξη ο Κωνσταντίνος Α’ σαν ένας επιτυχημένος Βασιλιάς καταντά βάσει των δεδομένων κωμική καθώς αυτοί που την τολμούν κάνουν με ξένα κόλλυβα κηδεία.

Κωνσταντίνος Β’.

Η περίπτωση του εγγονιού του είναι η πλήρης επιβεβαίωση των κακών της Βασιλείας ως θεσμού. Γιατί, ΔΕΝ υπάρχει μεγαλύτερο κακό από την κληρονομικότητα («Σόι πάει το Βασίλειο» δε λέμε;). Οι περιπτώσεις παππού και εγγονιού είναι η απόλυτη επιβεβαίωση. Και στις δυό περιπτώσεις ο Ελληνικός Λαός είχε την ατυχία τους Γεώργιο Α’ και Παύλο Α’ να τους διαδεχτούν οι δύο Κωνσταντίνοι. Όπως και ο παππούς του έτσι και αυτός πρόδωσε τον Συνταγματικό Όρκο που έδωσε στους Έλληνες προετοιμάζοντας δύο αποτυχημένα πραξικοπήματα.

Εκτός των δύο αποτυχημένων πραξικοπημάτων και ο Κωνσταντίνος Β’ όπως και ο παππούς του έδρασε ως κομματάρχης όχι από δικιά του πρόθεση, αλλά ως υποχείριο ενός παρασκηνίου που εκμεταλλευόταν την απειρία του, το κυνήγι του ποδόγυρου (μεταξύ των οποίων και της Βουγιουκλάκη) και την ροπή του προς την μποέμικη ζωή. Το χρυσό μετάλλιο στην Ολυμπιάδα της Ρώμης (οφείλεται στο πλήρωμα του) απλά λειτουργεί ως υπογράμμιση της ανικανότητας του στην διακυβέρνηση (ακόμη και ως «τυπικού (Συνταγματικού) Ανώτατου Άρχοντος».

ΤΟ ΠΑΡΟΝ.

Συνυπολογίζοντας όλα τα παραπάνω η μόνη «σωστή» αντιμετώπιση της ταφής του τελευταίου «Βασιλιά των Ελλήνων» ήταν αυτή που τελικά επέλεξε η Κυβέρνηση. Γιατί, με τον τρόπο που επέλεξε η Κυβέρνηση Μητσοτάκη να θαφτεί ο τέως Βασιλιάς αποφεύγει (όσο και αν κάποιοι για ψηφοθηρικούς λόγους εμφανίζονται βασιλικότεροι του Βασιλέως) το άνοιγμα του πολιτικού ζητήματος (το οποίο έχει οριστικά κλείσει). Από κει και πέρα οι διαφόρων αποχρώσεων ιστοριογραφίες θα δώσουν καθεμιά τους την ερμηνεία που κάθε πλευρά επιθυμεί.

Η ταφή του τέως Βασιλιά στο Τατόι είναι αυτό που του οφείλει η Ελληνική Δημοκρατία. Αυτή η ταφή πρέπει (με την εξαίρεση της συζύγου του) να είναι και η τελευταία στην Ελληνική γη που παραχωρήθηκε στην Δυναστεία για όσο εκείνη θα «υπηρετούσε» τους Έλληνες. Άλλωστε, όπως έγραψε και ο Θουκυδίδης στον «Επιτάφιο» του: «Ανδρών γαρ επιφανών πάσα γη τάφος…»

14 Γενάρη 2023
«πουθενάς 1».

 
 
Διαβάστηκε 44 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Χρονολόγιο Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΜΝΗΜΗ, ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΚΑΙ Η ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΟΥΣ (ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ)