Το δεύτερο άξιο σχολιασμού σημείο αφορά την υποχρέωση του δικαστή να εφαρμόσει τον Κανονισμό ανεξάρτητα από τις πεποιθήσεις του. Προφανώς αυτή η υποχρέωση -την οποία ο Σωκράτης (ο οποίος θα θανατωνόταν εξαιτίας μιας άδικης(ς) απόφασης) αντιλαμβανόταν και γι’ αυτό δεν απέδρασε- ο Αθλητικός Δικαστής δεν την κατανόησε. Ακόμα χειρότερα, όπως προκύπτει από το σκεπτικό του, την κατανόησε αλλά «με την δύναμη του δικαστή» αποφάσισε όπως του άρεσε ή όπως έπρεπε για να μην τον πρήζουν κάποιοι.
Η απόφαση είναι παράλογη και αντίθετη με τις ακολουθούμενες ως σήμερα διαδικασίες.
Είναι παράλογη γιατί μεταθέτει την ευθύνη συντήρησης ενός μισθωμένου ακινήτου (όπως ένα Δημοτικό Γήπεδο από μια Π.Α.Ε.) από τον χρήστη-ενοικιαστή (την Π.Α.Ε.) στον ιδιοκτήτη (Δήμο). Είναι προφανές (ή τουλάχιστον θα έπρεπε να είναι) πως με βάση «τα χρηστά συναλλακτικά ήθη» από τη στιγμή που θα παραλειφθεί από τον χρήστη-ενοικιαστή ένα ακίνητο η ευθύνη είναι δική του. Το γεγονός ότι ο ιδιοκτήτης επιβαρύνεται οικονομικά με κάποιες επισκευές έχει σχέση με την οικονομική παράμετρο και όχι με τυχόν ευθύνη του για τη κατάσταση του ακινήτου.
Πάμε τώρα στην παράμετρο των μέχρι σήμερα ακολουθούμενων διαδικασιών και ειδικότερα τις αδειοδοτήσεις γηπέδων και διεξαγωγής αγώνων. Και τις δύο αδειοδοτήσεις τις παρέχει η αντίστοιχη Περιφέρεια. Προφανώς η αδειοδότηση του γηπέδου γίνεται με βάση τα σχέδια κατασκευής και την Οικοδομική Άδεια και δίνεται στον ιδιοκτήτη του γηπέδου (βλέπε εδώ). Ωστόσο, η αδειοδότηση διεξαγωγής αγώνων δίνεται στην Π.Α.Ε. που το χρησιμοποιεί (βλέπε εδώ), η οποία κατά την Περιφέρεια Αττικής είναι και η μόνη υπεύθυνη έναντι της SUPER LEAGUE (για το Πρωτάθλημα) και της Ε.Π.Ο. (για το Κύπελλο) για την κατάσταση του.
Συνεπώς, ΜΟΝΟΝ η Π.Α.Ε. Ατρόμητος είναι υπεύθυνη για τη κατάσταση του γηπέδου και όχι ο Δήμος Περιστερίου. Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση ΚΑΝΕΙΣ δεν θα είναι υπεύθυνος για τίποτα. Ειλικρινά, τώρα τι ποινή μπορεί να επιβάλλει οποιαδήποτε Αρχή στον Δήμο Περιστερίου γι’ αυτή την υπόθεση;
Ανεξάρτητα από τα παραπάνω, τα οποία μόνο ένας ηλίθιος θα προσπαθούσε ν’ αντικρούσει, υπάρχει το καλώς εννοούμενο συμφέρον της Α.Ε.Κ. Ένα συμφέρον το οποίο η Π.Α.Ε. είναι ανίκανη να επιδιώξει. Η φετινή ομάδα της Α.Ε.Κ. έχει συμφέρον μόνο ν’ αγωνίζεται. Έτσι, το μόνο που έπρεπε να κάνει η Π.Α.Ε. ήταν να πράξει τα δέοντα και ν σεβαστεί την πρωτόδικη λανθασμένη απόφαση. Αν θέλουν να γελοιοποιούνται δημιουργώντας δεδικασμένο ας το κάνουν.
Το αγωνιστικό συμφέρον της Π.Α.Ε. θα ήταν να κερδίσει η ομάδα τον Ατρόμητο όταν θα οριζόταν εκ νέου το παιχνίδι και να σταματήσει όλο αυτό το σούσουρο, το οποίο λειτουργεί θετικά μόνο για τις ομάδες που κυνηγάνε την Α.Ε.Κ. (με πρώτο τον Π.Α.Ο.) χρησιμοποιώντας την επικοινωνιακή εκμετάλλευση του για τη δική τους συσπείρωση. Επιπρόσθετα εξαιτίας όσων γράφονται και λέγονται δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι πόσο έχουν επηρεαστεί οι παίκτες.
Αν η Π.Α.Ε. δεν είχε καταθέσει την έφεση το πολύ-πολύ να έλεγαν ότι έκανε την ένσταση για να μην παίξει αγώνα πριν τον πρώτο ημιτελικό με τον «γνήσιο Γαύρο» και να τελείωνε εκεί το ζήτημα. Άλλωστε, δεν χρειαζόταν η πρωτόδικη απόφαση για να καταλάβουμε πως στην Ελλάδα ισχύουν δύο μέτρα και δύο σταθμά ανάλογα με τις ομάδες. Οι υποθέσεις της δωροδοκίας Κοσκωτά για την οποία δεν υπήρξε ποτέ «ηθικός αυτουργός», του Τσίγκοφ και του Βάλνερ είναι απολύτως ενδεικτικές για το πως παίζει το παιχνίδι η «Αθλητική Δικαιοσύνη».
24 Φλεβάρη 2023
«πουθενάδες».
