Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΟΠΑΔΟΣ, ΠΑΝΤΑ ΟΠΑΔΟΣ
(ΠΕΡΙ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗΣ ΙΔΕΩΝ & ΙΔΕΟΛΟΓΙΩΝ)

Οι Αριστεροί υποστήριζαν στο παρελθόν ότι «Το ποδόσφαιρο είναι το όπιο του Λαού» εννοώντας ότι μέσω του «άρτος και θεάματα» των Ρωμαίων ελέγχονται οι αντιδράσεις των «προλετάριων» και ειδικά του «λούμπεν». Ο Γ. Οικονομέας όταν έγραψε την «Στέλλα» που τραγούδησε ο Β. Παπακωνσταντίνου το είχε εκφράσει ποιητικότερα: «Φώτα μικρά μεγάλα, έργα πορνό και μπάλα για τους φτωχούς.». Βέβαια για έναν Αριστερό η Ιστορία ΔΕΝ είναι έργο μόνο των λίγων που παίρνουν τις αποφάσεις και των οποίων το όνομα διασώζεται στα βιβλία. Είναι πολύ περισσότερο έργο των «ανώνυμων» που μοχθούν καθημερινά και προσφέρονται μαζικά ως θυσία στον θεό του πολέμου όταν οι ισχυροί τσακώνονται μεταξύ τους.

ΠΕΡΙ «ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΥ», «ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΥ» & «ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ»
(ΚΑΘΕΝΑΣ ΕΡΜΗΝΕΥΕΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΟΠΩΣ ΤΟΝ ΣΥΜΦΕΡΕΙ)

Η παρούσα Κυβέρνηση επένδυσε για την άνοδο της στην Εξουσία περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη στο μίσος και τον διχασμό. Μπορεί σε σχέση με την «επίσημη» («ορθόδοξη») Αριστερά (που εργολαβικά την εκφράζει το Κ.Κ.Ε.) να μην θεωρείται «Αριστερή», αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν κουβαλά στις αποσκευές της ΟΛΕΣ τις ιδεοληψίες και τα κόμπλεξ της μήτρας από την οποία προέρχεται. Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. από την στιγμή που γιγαντωνόταν δημοσκοπικά συμπεριφερόταν με περισσή αλαζονεία θεωρώντας ότι η «Ιστορία» (στην ουσία το εκλογικό σώμα) του «χρώσταγε» κάτι.

ΠΕΡΙ «ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ» ΚΑΙ «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ»
(ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΦΙΝΤΕΛ ΚΑΣΤΡΟ)

Όταν πριν από λίγες μέρες ανακοινώθηκε ο θάνατος του Φιντέλ Κάστρο δόθηκε εκ νέου το έναυσμα για να ξεκινήσει μια στείρα συζήτηση σχετικά με το αν ήταν ή όχι Δικτάτορας και κατά συνέπεια η Κούβα επι των ημερών του Δικτατορία. Οι υπέρμαχοι της άποψης ότι ο Κάστρο ήταν δικτάτορας αναφέρονται σε διατάξεις τόσο του Συντάγματος όσο και των νόμων της Κούβας. Οι υπερασπιστές του αναφέρονται στους δείκτες ανεργίας, εγκληματικότητας, θνησιμότητας όπως και στο ύψος του Χρέους της Κούβας.

ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΕ ΤΟ ΔΟΛΛΑΡΙΟ Ή ΜΗΠΩΣ ΤΟ ΡΟΥΒΛΙ;
(Η ΑΝΑΓΚΗ ΤΗΣ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗΣ ΚΑΙ Η ΕΘΝΙΚΗ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ)

Η ταινία με τον Γ. Κωνσταντίνου είναι εκτός από διασκεδαστική και ενδεικτική του τι κάνει κανείς για να επιζήσει. Είναι επίσης ενδεικτική (αλλά και εξόχως διδακτική) αφού δείχνει την εξάρτηση των οικονομιών που βασίζονται κυρίως στην παροχή υπηρεσιών (όπως τα κορίτσια της Τρούμπας) από τα δανεικά (τα λεφτά των ναυτών του Έκτου Στόλου).

Η σημερινή πραγματικότητα που βιώνουμε ως Χώρα σίγουρα δεν είναι ούτε ευχάριστη ούτε και διασκεδαστική. Ωστόσο η ανάγκη για δανεικά παραμένει η ίδια. Ακόμη κάτι που είναι κοινό στην ταινία και την σημερινή κατάσταση είναι ότι οι πολίτες της Χώρας όπως και η κοπέλα (Νίκη Λινάρδου) που ερωτεύεται ο Γ. Κωνσταντίνου παρά την ανάγκη τους για λεφτά θέλουν να νοιώθουν παράλληλα και αξιοπρεπείς. Η αξιοπρέπεια είναι η «λέξη κλειδί», η επιδίωξη της οποίας έχει οδηγήσει πολλούς σε αδιέξοδες και λάθος (εκ του αποτελέσματος) επιλογές.

 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Χρονολόγιο Εμφάνιση άρθρων βάσει ετικέτας: ΗΠΑ