Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

Η ΑΕΚ ΚΑΙ Η ΤΑΞΙΚΗ/ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΩΝ ΑΕΚΤΖΗΔΩΝ (ΣΑ ΝΑ ‘ΧΕΤΕ ΧΑΣΕΙ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΑΔΕΡΦΙΑ)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Η ΑΕΚ ΚΑΙ Η ΤΑΞΙΚΗ/ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΩΝ ΑΕΚΤΖΗΔΩΝ
(ΣΑ ΝΑ ‘ΧΕΤΕ ΧΑΣΕΙ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΑΔΕΡΦΙΑ)

Είναι όχι μόνο δεδομένη αλλά και αναντίρρητη η ψυχολογική ανάγκη του καθενός μας να αισθάνεται ότι είναι ενταγμένος σε μιά ευρύτερη οικογένεια (ομάδα) η οποία του προσφέρει συνάμα και την προστασία της (αν και όταν τη χρειαστεί). Οι τέτοιες ομάδες είναι πολλών και διαφορετικών μεταξύ τους σκοπών και η συμμετοχή σ’ αυτές ανταποκρίνεται στους διαφορετικούς ρόλους που έχει ο καθένας μας. Όπως έχει τονίσει σε διάλεξη του μετά τον Β’ Π.Π. ο Ζαν Πόλ Σάρτρ όταν δραστηριοποιούμαστε με έναν συγκεκριμένο τρόπο στα πλαίσια μιάς ομάδας (ή και εκτός) είναι σαν να προβαίνουμε σε μιά δημόσια δήλωση σχετικά με το τί θα έπρεπε να πράξουν όσοι είναι στην ίδια θέση μ’ εμάς (ή θεωρούν ότι βρίσκονται), «δεσμεύοντας» τους έτσι σε ηθικό επίπεδο να πράξουν αντίστοιχα. Είναι σαν να τους λέμε: «Κοιτάχτε τι κάνω. Μπορείτε/πρέπει/επιβάλλεται να πράξετε και εσείς το ίδιο».

Στα πλαίσια μεγάλων ομάδων που έχουν στις τάξεις τους πολλά και διαφορετικού τύπου και υποβάθρου μέλη (Έθνη, τοπικές ομάδες π.χ. Αρκάδες) η ενοποιητική ουσία (η κόλλα) που τους κρατά μαζί έχει αναφορές στα υποτιθέμενα κοινά γνωρίσματα των μελών τους και τις «ξεχωριστές» ιδιότητες που αυτά κατέχουν εξαιτίας της κοινής καταγωγής που μοιράζονται μεταξύ τους. (Οι Έλληνες είμαστε..., Η «Ελληνική Ψυχή» και άλλα). Προκειμένου να υπάρχουν όσο το δυνατόν λιγότερα προβλήματα και άρα λιγότερες κρίσεις στο εσωτερικό αυτών των πολυπληθών ομάδων (οι οποίες ενδεχομένως να οδηγήσουν στη διάλυση ή διάσπαση τους) προπαγανδίζονται (μέσω του υπερβολικού τονισμού τους) τα «ενοποιητικά» χαρακτηριστικά με τον παράλληλο εξοβελισμό (ως παρέκκλιση από το κανονικό) κάθε χαρακτηριστικού που ενισχύει την διαφορετικότητα μεταξύ των μελών (γιατί η διαφορετικότητα από τις ανταγωνίστριες ομάδες είναι δεδομένη). Το φαινόμενο αυτό είναι εύκολα ορατό σε περιόδους κρίσεων (είτε πραγματικών, είτε φανταστικών), όταν δηλαδή η ηγεσία μιάς τέτοιας ομάδας επικαλούμενη τις «κρίσιμες στιγμές/περιστάσεις» καλεί «σε συστράτευση, ομόνοια και ομοψυχία πρό του κοινού κινδύνου». Βέβαια η επίκληση κάποιου κινδύνου ή κρίσης οδηγεί και στην κατάπνιξη κάθε διαφορετικής άποψης (η οποία αν συνεχίσει να εκφράζεται μπορεί να δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα τα οποία μπορούν ακόμη και ν’ απειλήσουν την ύπαρξη της ομάδας). Για τον λόγο αυτό είναι αγαπητή στις ηγεσίες των ομάδων όλων των τύπων να επικαλούνται συχνά-πυκνά κάποια κρίσιμη περίσταση (άσχετο αν είναι αληθινή ή όχι) η οποία να δικαιολογεί όχι μόνο τήν θέση σε λειτουργία ενός ολόκληρου μηχανισμού ψυχολογικής καταπίεσης/ισοπέδωσης και προπαγάνδας, αλλά και τη συσπείρωση γύρω από την ηγεσία. Η επίκληση μιάς τέτοιας κρίσιμης περίστασης είναι σχεδόν πάντα προσχηματική ή η ίδια η κρίση έχει προετοιμαστεί τεχνηέντως από την ίδια την ηγεσία (σε συνεργασία τς περισσότερες φορές με τις ηγεσίες άλλων ομάδων, αφού το τανγκό χρειάζεται πάντα δύο χορευτές) και θυμίζει την επίκληση των (τουλάχιστο) δύο εθνικών θεμάτων από την εκάστοτε Κυβέρνηση όταν παραιτείται για να πάει σε «πρόωρες εκλογές».

Εισαγωγικά αναφέραμε την ύπαρξη πολλών διαφορετικών τύπων ομάδων οι οποίες ταυτίζονται με τους διαφορετικούς ρόλους που το άτομο-μέλος τους δέχεται οικειοθελώς να εκπληρώσει. Στη βάση βρίσκονται οι ομάδες που σχετίζονται με τον τόπο καταγωγής (από το επίπεδο του χωριού ώς το επίπεδο του Νομού ή της Περιφέρειας), ακολουθούν οι επαγγελματικές ή συντεχνιακές ομάδες (στην περίπτωση που το επάγγελμα μας έχει συνδικαλιστεί), οι οποίες όπως είναι προφανές είναι υποσύνολα των προηγούμενων ομάδων. Ενδιάμεσα αυτών των δύο ομάδων το «κενό» γεμίζει με τον όποιον τρόπο επιλέξει καθένας μας. Είτε με τη συμμετοχή σε πολιτικά κόμματα/οργανώσεις, είτε με τη συμμετοχή μας σε αθλητικούς ή άλλου τύπου συλλόγους. Δεδομένου ότι η συμμετοχή μας σε οποιαδήποτε από τις ομάδες αυτές προϋποθέτει την αποδοχή κάποιων ελάχιστων «ιδεολογικών» απαιτήσεων, εμφανίζεται συχνά το φαινόμενο το ίδιο άτομο στα πλαίσια διαφορετικών ομάδων να πρέπει να συμβιβάσει αντιτιθέμενες ιδέες/επιδιώξεις (ειδικά όταν οι δικές του μειοψηφούν στα πλαίσια των ομάδων που ανήκει). Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο (εκτός από τις ομάδες των οποίων σημείο αναφοράς είναι η καταγωγή και οι αθλητικοί ή άλλου τύπου σύλλογοι) στις περισσότερες ομάδες γίνεται προσπάθεια να υπάρχει ομοιογένεια μεταξύ των μελών (είτε με προσεκτική επιλογή των μελών, είτε μέσω της «ιδεολογικής δουλειάς» όπου απαιτείται).

Συμμετέχουμε κάπου γιατί θέλουμε να συνεισφέρουμε μέσω της οπτικής μας (του τρόπου που αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα και ενεργούμε) στην καθιέρωση του «σωστού τρόπου λειτουργίας» για παράδειγμα στον αθλητισμό. Όπως δε σημείωσε προ πολλών χρόνων και ο Σάρτρ (βλέπε παραπάνω) με τη δράση μας δείχνουμε τον δρόμο που πρέπει ν’ ακολουθήσουν και οι άλλοι. Είπαμε όμως προηγουμένως πως τόσο οι αθλητικοί σύλλογοι όπως και οι σύλλογοι που σχετίζονται με τον τόπο καταγωγής μας είναι οι περισσότερο ανομοιογενείς. Πώς γίνεται να λειτουργήσουν «σωστά» λοιπόν; Αμέσως παρακάτω και προκειμένου να δοθεί μιά οριστική απάντηση τόσο στο ερώτημα αυτό, όσο και στο θέμα του τίτλου θα χρειαστεί να κάνουμε κάποιες βασικές (άρα και ουσιαστικές) παραδοχές από τις οποίες δεν είναι επιτρεπτό να κάνουμε πίσω (όχι ότι θα μπορούσαμε κιόλας).

  • Οι σύλλογοι γενικά και ειδικά οι αθλητικοί ιδρύονται από ελεύθερα σκεπτόμενους ανθρώπους για να υπηρετήσουν με τη δράση τους άλλους ανθρώπους (την κοινωνία) αλλά και τα ιδρυτικά μέλη τους.
  • Οι ίδιοι οι σύλλογοι παρότι έχουν νομική υπόσταση ωστόσο δεν έχουν «ζωή» παρά μόνο μέσω της δραστηριότητας των μελών, των αθλητών και του προσωπικού τους, ενώ σε επίπεδο εκπροσώπησης (οποιασδήποτε μορφής) τους εκπροσωπεί η εκάστοτε διοίκηση.
  • Από τον συνδυασμό των παραπάνω γίνεται κατανοητό πως αυτά που οι «απλοί άνθρωποι» αποκαλούμε «τα συμφέροντα του συλλόγου» ενώ μπορεί στις περισσότερες περιπτώσεις να εκτιμηθούν αντικειμενικά, ωστόσο εκφράζονται μόνο μέσω των ενεργειών (ή των μη ενεργειών) της διοίκησης. Είναι κοινό το πρόβλημα της ύπαρξης διαφορετικών εκτιμήσεων μεταξύ της διοίκησης και μελών η οποία οδηγεί ενίοτε και σε σφοδρές αντιπαραθέσεις.

Η Ερασιτεχνική Α.Ε.Κ. δεν είναι οι φανέλες και τα σορτσάκια, ούτε καν ο δικέφαλος αετός σε κίτρινο φόντο. Η Ερασιτεχνική Α.Ε.Κ. δεν έχει ζωή (λόγο ύπαρξης) χωρίς τους ΑΕΚτζήδες για λογαριασμό των οποίων υφίσταται (και όχι το αντίθετο). Η Ερασιτεχνική Α.Ε.Κ. υπάρχει έτσι ώστε μέ τη λειτουργία των τμημάτων της να προσφέρει στην κοινωνία υπηρεσίες οι οποίες στους καιρούς που ζούμε μπορεί ν’ αποδειχθούν ανεκτίμητες. Συνεπώς και για όλους τους προηγούμενους λόγους οι διαχειριστές της (διοίκηση) οφείλουν να διαχειρίζονται τις υποθέσεις της με απλό και κρυστάλλινο τρόπο (προσέχοντας όμως να μη γίνει «η νύχτα των κρυστάλλων» από λάθη της διαχείρισης τους). Εφόσον η διαχείρση του Σωματείου μας οφείλει να λειτουργεί με διαφάνεια εξυπακούεται ότι η διοίκηση του οφείλει να δίνει αναλυτική και εξαντλητική πληροφόρηση και να ευνοεί την ουσιαστική συζήτηση των σοβαρών θεμάτων (που ξέρεις μπορεί να υπάρχει και καμιά καλύτερη ιδέα που δεν την έχουν σκεφτεί) εκτός αν...

Αυτό το «εκτός αν...» είναι που κάνει όλη τη ζημιά, η οποία είναι μάλιστα και διπλή. Εφόσον απευθύνεται στην διοίκηση του Σωματείου αυτό το «εκτός αν...» αποτελεί μομφή εναντίον της (μειώνοντας την νομιμοποίηση της) την ίδια στιγμή που «τραυματίζοντας» την διοίκηση στην ουσία τραυματίζεται το Σωματείο. Δεδομένου ότι «τα συμφέροντα του Σωματείου» εκφράζονται μέσω της διοίκησης του, δεν είναι και δύσκολο όταν η διοίκηση διοικεί αδιαφανώς να περνάνε «πονηρές σκέψεις» από τα μυαλά των μελών του. Οι σκέψεις αυτές είναι δικαιολογημένες αφού η διοίκηση του Σωματείου μόνο με την κατοχή της «σφραγίδας» του (της νομικής υπόστασης του) μπορεί να κάνει ότι επιθυμεί.      

Δεδομένου ότι όλες οι διοικήσεις οποιουδήποτε βαθμού με το πέρασμα του χρόνου (ειδικά όταν μένουν πολύ καιρό στην θέση αυτή) παθαίνουν την «αρρώστια του Λουδοβίκου ΙΔ’», δηλαδή ταυτίζουν τον εαυτό τους με την πηγή της εξουσίας τους (καθίστανται πλέον η πηγή και όχι ο φορέας και διαχειριστής της εξουσίας) χρειάζονται κάποιους πρόθυμους «λακέδες», «κλακαδόρους» οι οποίοι πρέπει να διακρίνονται από πίστη και όχι υπερβολική εξυπνάδα (σίγουρα να μην είναι περίεργοι, αφου η περιέργεια οδηγεί σε ερωτήσεις και έρευνα) για να παραμείνουν στη θέση τους. Η δουλειά αυτών των «λακέδων» είναι (πάντα μετά την τοποθέτηση του αρχηγού) ν’ αναμασούν τα ίδια με τον αρχηγό λόγια τα οποία πάντα έχουν να κάνουν με αναφορές στην «ομόνοια», «σύμπνοια», «συστράτευση», «κοινή προσπάθεια» διανθισμένα πάντα με την απαραίτητη δόση μυρωδικών (μαϊντανού) του τύπου «πάνω απ’ όλα το Σωματείο». Κοινή συνισταμένη όλων τους είναι το: «απαγορεύεται η κριτική και η διαφοροποίηση».

Στο σημείο αυτό κάποιοι (γενικώς ευαίσθητοι τύποι) την «πατάνε» και αρχίζουν τις δικαιολογίες/εξηγήσεις για την διαφοροποίηση τους σε σχέση με τη «γραμμή». Φυσικά αυτοί δεν απευθύνονται στους «λακέδες» των διοικούντων (ή των αφεντικών) αλλά πρώτα και κύρια στα υπόλοιπα μέλη του Σωματείου τα οποία και ενδεχομένως δεν παρακολουθούν από κοντά τα τεκταινόμενα ή έχουν αποστασιοποιηθεί (ιδιοτεύουν). Η κατάσταση μπερδεύεται όταν ο απολογούμενος/εξηγούμενος προσπαθεί να πατήσει σε δύο βάρκες ή έχει προϊστορία στον χώρο. Δυστυχώς σε τέτοιες καταστάσεις από την εμπειρία φαίνεται ότι τελικά ο απολογούμενος/εξηγούμενος δεν πείθει κανένα γιατί προσπαθώντας να μην θεωρηθεί ως «διασπαστής της (ψευδεπίγραφης και επιφανειακής) ενότητας» αποφεύγει να πάρει ξεκάθαρη στάση (παρά την αρχική του επιθυμία) την ίδια στιγμή που προσπαθεί να συμβιβάσει τ’ ασυμβίβαστα.

Επειδή πολύ αναλυτικά σας τα γράψαμε ως εδώ (μπας και καταλάβουν και οι στούρνοι ή όσοι κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν) και επειδή πρόθεση μας είναι να κλείσουμε τους λογαριασμούς (ξεκαθαρίσουμε τη θέση μας) μας σχετικά με το ζήτημα αυτό, θα σας το κάνουμε ακόμα πιό λιανά για να γίνει η ουσία του κομματούι αυτό πιό ευκολοχώνευτη.

Ξεκινάμε λοιπόν !

  • Η Α.Ε.Κ. δεν είναι ο δικέφαλος αετός σε κίτρινο φόντο ούτε οι φανέλες και τα σορτσάκια, αλλά είναι το σύνολο των ανθρώπων που τη στελεχώνουν (είτε ως εργαζόμενοι, είτε ως μέλη, είτε ως αθλητές).
  • Η Α.Ε.Κ. αν και έχει Καταστατικό, Α.Φ.Μ., Α.Μ.Ι.Κ.Α. δεν υφίσταται στην πραγματικότητα. Υπάρχει στον χώρο του «φαντασιακού» (που θα έλεγε και ο Καστοριάδης) και γι’ αυτό το «περιεχόμενο» της καθένας μας το αντιλαμβάνεται διαφορετικά, ανάλογα με τα βιώματα και το παρελθόν του.
  • Την εκπροσώπηση της Α.Ε.Κ. την αναλαμβάνει η εκάστοτε διοίκηση της η οποία είναι και υποχρεωμένη να περιφρουρεί τα συμέροντα της, αλλά και υποχρεωτικά να λογοδοτεί σε τακτά χρονικά διαστήματα.

Από τα παραπάνω δεν προκύπτει από πουθενά η ανάγκη «να είμαστε όλοι ίδιοι» μέσα στα πλαίσια του Σωματείου. Ίσα-ίσα η διαφορετικότητα και η ποικιλία είναι οι κινητήριες δυνάμεις της εξέλιξης σ’ οποιοδήποτε χώρο και επίπεδο. Τα προβοκατόρικα συνθήματα για «ομόνοια», «σύμπνοια», «συστράτευση», «κοινή προσπάθεια» με την μόνιμη επωδό «πάνω απ’ όλα η Α.Ε.Κ.» το μόνο που εξυπηρετούν είναι η κατάαπνιξη του διαλόγου. Υποτίθεται ότι αν υπάρχει ομόφωνη (άρα και ενιαία) γραμμή για ένα θέμα πως το διεκδικητικό πλαίσιο γίνεται αυτομάτως ισχυρότερο. Υποτίθεται επίσης ότι οι διοικούντες ήδη έχουν σκεφτεί τα πάντα και άρα δεν υπάρχει καμία ανάγκη συζήτησης για οτιδήποτε.

Δεν θα μπορούσε να υπάρξει μεγαλύτερο ψέμα από δαύτο. Η διεκδίκηση είναι ή δεν είναι ισχυρή όχι εξαιτίας της «ομόνοιας» και της «συστράτευσης» (πολλές φορές λίγοι έχουν κερδίσει πολλά) αλλά εξαιτίας του δικαιώματος το οποίο επικαλείται. Τότε για ποιό λόγο οι διοικούντες απαιτούν/διατάσσουν «σιγή ασυρμάτου»; Η απάντηση είναι «επειδή δεν θέλουν να γίνεται συζήτηση για τα σοβαρά ζητήματα γιατί υπάρχει πάντα ο κίνδυνος τα πράγματα να ξεφύγουν από τον έλεγχο και ν’ ανατραπούν σχεδιασμοί ετών.» Υπάρχει όμως και ένας άλλος λόγος κρυμμένος κάτω από την επιφάνεια και είναι η προσπάθεια να μας κάνουν όλους συνένοχους τους. Η μη διαφοροποίηση είναι έκφραση συναίνεσης και άρα συνενοχής, ενώ στην πορεία στερεί το δικαίωμα (απ’ όσους κράτησαν τη διαφωνία τους «μυστική») της ανατροπής όσων έχουν συμβεί σε βάρος τους από τη διοίκηση. Με τη «σιγή ασυρμάτου» απλά θέλουν να «μας κάνουν σαν τα μούτρα τους», νοιώθοντας καλύτερα και πιό ήσυχοι (αφού δεν θα υπάρχουν διαφορετικές γνώμες/απόψεις), πείθοντας έτσι τον εαυτό τους ότι «κάνουν το μόνο σωστό πράγμα».

Τέτοιες ώρες πρέπει καθένας μας ν’ αποφασίσει οριστικά «με ποιούς θα πάει και ποιούς θ’ αφήσει» καθώς «κανείς δεν μπορεί να υπηρετεί δύο αφεντάδες». Εφόσον η Α.Ε.Κ. και κάθε Σωματείο υπάρχει για τα μέλη της και όχι το αντίθετο, είναι προφανές ότι κανένα μέλος δεν υποχρεούται να «λοβοτομηθεί» οικειοθελώς και να σταματήσει να γράφει ή να λέει τη γνώμη του ή τους φόβους του. Αν αυτοί οι φόβοι ή η γνώμη κρίνονται αβάσιμοι/η από τη διοίκηση, τότε είναι υποχρέωση της τελευταίας με την αγάπη και τη φροντίδα που έχει ο γονιός για το παιδί του να συνδιαλλαγεί ήρεμα με το εν λόγω μέλος και το θέμα να σταματήσει (αν είναι δυνατόν) εκεί. Όλα τα υπόλοιπα μέσα και κόλπα που μετέρχονται συνήθως οι διοικήσεις είτε απευθείας (μέ απαξιωτικές δηλώσεις, διαγραφές) είτε μέσω των «λακέδων» τους είναι προφάσεις για να κρύψουν την αδυναμία επιβολής τους μέσω επιχειρημάτων.  

Η χαζομάρα ότι η Α.Ε.Κ. είναι «Ιδέα» (άτιμε Πλάτωνα τι ζημιά έχεις κάνει) καθιστά αυτομάτως την Α.Ε.Κ. «Ιδεολογία». Η συνέπεια της παραδοχής αυτής είναι ότι στα πλαίσια της Α.Ε.Κ. αποκλείονται όλες οι υπόλοιπες ιδεολογίες (άρα και οι πολιτικές-κοινωνικές). Άρα όποιος εκφράζεται όπως οι «Κοινωνιστές» ή οι «Κουμμουνιστές», αν θέλει να συνεχίσει να θεωρείται από τους άλλους ΑΕΚτζής πρέπει ν’ ανακαλέσει, να «υπογράψει δήλωση μετανοίας» και τρίς ν’ αναφωνήσει παρουσία και άλλων μελών (που λειτουργούν ως μάρτυρες) «Μόνο ΑΕΚ, ρεεεε».

Αδέρφια ΑΕΚτζήδες (με ή χωρίς εισαγωγικά) κάθε πλευράς, πρέπει να καταλάβετε επιτέλους ότι οι ιδεολογίες είναι εργαλεία ανάλυσης του κόσμου και πλαίσια ερμηνείας του. Είναι τα «γυαλιά μέσα από τα οποία βλέπουμε τον κόσμο». Ως εκ τούτου η εικόνα που έχουμε είναι αυτή που «περνά μέσα από τα φίλτρα τους». Όσο για τις αποφάσεις μας (τι πρέπει να κάνουμε), αφού έχουμε ερμηνεύσει τον κόσμο, αν έχουμε σαν κριτήριο τη λογική και την κριτική σκέψη μας, δεν γίνεται να λαθέψουμε. Αλλιώς αν νομίζουμε ότι «όλα όσα πρέπει να γίνουν είναι ήδη γραμμένα» (όπως οι «προφητείες»), δεν μιλάμε για ιδεολογίες αλλά για «ιδεοληψίες» και αυτό που θεωρούσαμε ιδεολογία μοιάζει όλο και περισσότερο με «θρησκεία».

Έτσι όμως φτάνουμε σ’ ένα νέο αδιέξοδο. Αν δεν μιλάμε πλέον για ιδεολογία αλλά για θρησκεία η «σύγκρουση» δεν γίνεται μεταξύ της οπαδικής με την ταξική μας καταγωγή/ταυτότητα, αλλά μεταξύ δύο «θρησκειών» (αφού και η Α.Ε.Κ. είναι «θρησκεία»). Και όπως όλοι μας γνωρίζουμε υπάρχουν πολλά που μπορει ν’ ανεχθούν όλες οι θρησκείες (αρκεί ο πιστός πάντα να επιστρέφει στο μαντρί), αλλά ποτέ δεν θα συγχωρήσουν να μοιράζονται δυό θρησκείες τον ίδιο πιστό. Οπότε βρισκόμαστε (αν και από άλλο δρόμο) στο ίδιο σημείο...    

 

Καταλήγοντας:

  • Είναι χαζομάρα αυτή η προσπάθεια να ταυτιστεί η αντίθετη γνώμη (ειδικά αν τυχαίνει να έχει και στοιχεία ιδεολογικής προσέγγισης) με την πολιτική ιδεολογία καθενός μας και έτσι να επιχειρηθεί ο εξοβελισμός της (αντίθετης γνώμης) από τη δημόσια συζήτηση με το επιχείρημα ότι «Η Α.Ε.Κ. δεν ταυτίζεται με ιδεολογίες, η Α.Ε.Κ. δεν ασχολείται με την πολιτική» ή κάτι παρόμοιο.
  • Είναι επίσης και επικίνδυνη αν συνεχιστεί, ειδικά στην περίπτωση που επανεμφανιστούν τα προβλήματα του παρελθόντος στο θέμα του γηπέδου, αφού στην περίπτωση αυτή ενδέχεται να στρέψει τον ένα ενάντια στον άλλο άτομα που βρίσκονται από οικονομικής κατάστασης στη ίδια θέση.
  • Είναι όμως και ηλίθια αφού ακόμη και αν δεχτούμε ότι στην Α.Ε.Κ. δεν συζητάμε για πολιτική και ακόμη ότι «AEKUBERALLES», με μιά απλή ματιά στις εξέδρες του γηπέδου καταλαβαίνουμε με μιάς τον απόλυτο ταξικό δλιαχωρισμό που επικρατεί σ’ αυτό. Στο «πέταλο» κάθονται οι πληβείοι, ή οι «προλετάριοι» αν προτιμάτε. Από το βιράζ ως το άλλο «πέταλο» τα μεσαία αστικά στρώματα, αναλόγως του εισσοδήματος τους (όσο πιό κεντρικά, τόσο μεγαλύτερο το εισόδημα τους). Απέναντι τους στο κέντρο η Άρχουσα Τάξη, οι «επίσημοι», «επώνυμοι», δηλαδή οι λεφτάδες. Αφού λοιπόν όλοι αυτοί είναι μόνο Α.Ε.Κ. (και εκτός γηπέδου την χρησιμοποιούν για να κάνουν τις δουλειές τους ευκολότερα) θα ήθελα να μου εξηγήσει το «χουλιγκάνι στο πέταλο» τι κοινό μοιράζεται με αυτούς και γιατί θα πρέπει αυτός ν’ αγωνίζεται για «να περάσει ο σχεδιασμός του αφεντικού» ακριβώς όπως το «αφεντικό» θέλει. Δυστυχώς οι μόνες απαντήσεις είναι ότι είτε είναι «αφελής», είτε έχει κάποιου είδους «κέρδος» από αυτή του τη στάση.

Τελικά μήπως να δοκιμάσουμε για μιά φορά να βάλουμε την ταξική πάνω και πρώτα από την οπαδική μας ταυτότητα; Θα εκπλαγούν κάποιοι από το πόσο ποιό εύκολα θα συνεννοηθούμε επιτέλους...

 

Υ.Γ.(Για «κολλημένους» και χαζούς): Το παρόν κείμενο ΔΕΝ έγραψε ούτε ο Ν. Αγγελίδης, ούτε ο Π. Αλιατάς.

 

 

14 Ιούλη 2014.
παρατηρητήριο.

 

 

Διαβάστηκε 5733 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Κείμενα Παρατηρητηρίου Η ΑΕΚ ΚΑΙ Η ΤΑΞΙΚΗ/ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΩΝ ΑΕΚΤΖΗΔΩΝ (ΣΑ ΝΑ ‘ΧΕΤΕ ΧΑΣΕΙ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΑΔΕΡΦΙΑ)