Δεν είναι, όμως, εύκολο εκεί που είχες συνηθίσει τον ψηφοφόρο στο συναίσθημα μετά να του ζητάς να σκεφτεί «λογικά». Δεν είναι εύκολο ενώ πριν του απευθυνόσουν με κραυγές και συνθήματα, τώρα να του ζητάς να διακρίνει «λεπτές διαφορές» μεταξύ λέξεων και εννοιών. Δεν είναι, τέλος, εύκολο να ζητάς από κάποιον που βαριέται να σκεφτεί (και σκέφτεται κατά μέσο όριο 10’-15’ κάθε φορά που πάει να ψηφίσει) να δώσει βάση στα προσεκτικά διατυπωμένα λόγια και τους νεολογισμούς σου. Ειδικά σε χρονίζοντα και φορτισμένα ψυχολογικά ζητήματα όπως το «Σκοπιανό», η επίλυση των οποίων απαιτεί λεκτικές και λογικές σχοινοβασίες τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Γιατί εκτός του να πείσει τους πολίτες/ψηφοφόρους της Χώρας του ο πολιτικός πρέπει να πείσει και την «άλλη πλευρά». Επιπλέον δυσκολίες μπορεί να προκληθούν αναλόγως της ισορροπίας των πολιτικών δυνάμεων, ειδικά αν η κοινοβουλευτική πλειοψηφία δεν είναι ούτε μεγάλη ούτε ομοιογενής.
Η αποτυχία της παρούσας συγκυβέρνησης στο συγκεκριμένο ζήτημα είναι και δεδομένη και παταγώδης. Αυτό οφείλεται στον πολιτικό λόγο που για χρόνια άρθρωναν οι ΑΝ.ΕΛ. για το «Σκοπιανό». Τώρα που ήρθε η ώρα ν’ αποδείξουν ότι εννοούν όσα έχουν πει στο παρελθόν απέτυχαν να πείσουν ακόμη και τα μέλη και στελέχη του κόμματος τους. Γιατί ο «απλός ψηφοφόρος» αδυνατεί να εννοήσει πως είναι δυνατόν την παραμονή της υπογραφής της συμφωνίας να δίνουν οι ΑΝ.ΕΛ. (όλοι πλην ενός) «ψήφο εμπιστοσύνης» στον κυβερνητικό τους εταίρο και την ίδια στιγμή να ζητούν όταν έρθει η συμφωνία για κύρωση στην Βουλή να περάσει με 180 ψήφους, δηλώνοντας πως οι ίδιοι θα την καταψηφίσουν!
Προφανώς ΔΕΝ έχουν διαβάσει τα άρθρα 27 και 28 που ορίζουν ότι μεταβολή στα όρια της Επικράτειας, διέλευση & «φιλοξενία» ξένης στρατιωτικής δύναμης και περιορισμός άσκησης της Εθνικής Κυριαρχίας μας απαιτούν πλειοψηφία μόνο 151 Βουλευτών («απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των Βουλευτών»). Ή μπορεί να τα έχουν διαβάσει και να ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΝΟΙΑΖΕΙ. Όπως, προφανώς, δεν τους νοιάζει αν είναι ακόμη στην συγκυβέρνηση όταν έρθει για κύρωση η συμφωνία στην Βουλή. Μπορεί να μην τους νοιάζει ο διεθνής εξευτελισμός της Χώρας που συγκυβερνούν αν το Κοινοβούλιο της απορρίψει μια συμφωνία που υπέγραψε η Κυβέρνηση (και για την οποία μάλιστα πανηγύριζε) και με βάση την οποία η «άλλη πλευρά» προέβη σε αλλαγές στο σύνταγμα της. Γιατί, όμως, να τους νοιάζει κάτι τέτοιο αφού είναι εξ επαγγέλματος «πατριώτες». Ίσως, πάλι να υπολογίζουν ότι θα βρεθούν καμιά 15 «χρήσιμοι ηλίθιοι» της αντιπολίτευσης να ψηφίσουν «ΝΑΙ» στην θέση τους. Απ’ αυτούς που θα ήθελαν -έστω και για λίγο- να είναι στην θέση τους ως «κυβερνητικοί εταίροι» του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.
Από την άλλη ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. υπέγραψε μια συμφωνία με την οποία πρακτικά ΔΕΝ λύνει κανένα υφιστάμενο ζήτημα (ειδικά για την συμφωνία προσεχώς). Το μόνο που κάνει είναι να εφοδιάζει το μόρφωμα των Σκοπίων μ’ ένα διεθνές όνομα πολύ κοντά σ’ αυτό που τόσα χρόνια διεκδικούν και ταυτόχρονα τους παρέχει μια εθνική υπόσταση και μια εθνική γλώσσα. Η συγκεκριμένη συμφωνία μπορεί ν’ αποτελεί «εκδίκηση» από την πλευρά του για όσα δεν κατάφεραν κάποιοι στο παρελθόν, αλλά ενώ ΔΕΝ «σταθεροποιεί» την περιοχή (η οποία ΔΕΝ ήταν «αποσταθεροποιημένη») λειτουργεί αποσταθεροποιητικά για το παρόν και το μέλλον των Βαλκανίων. Επιπρόσθετα ερεθίζει την μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου, η οποία θεωρεί πως η Κυβέρνηση του προέβη σε περισσότερες από το επιτρεπτό παρ6αχωρήσεις.
Το χειρότερο, όμως, είναι πως η επίλυση του «Σκοπιανού» δόθηκε ως «αντιπαροχή» για την μείωση του Χρέους. Μια «μείωση» η οποία πρακτικά ΔΕΝ έγινε. Κάθε άλλο μάλιστα. Δυστυχώς, οι κυβερνώντες μας ενώ εκπορνεύτηκαν το έκαναν χωρίς να έχουν καν την «κοινή λογική». Γιατί αν την είχαν εκτός από τις λεκτικές ακροβασίες θα είχαν πάρει πρώτα την ουσιαστική μείωση (η οποία έτσι κι αλλιώς δεν μπορεί αυτή την στιγμή να γίνει) και μετά θα τους «κάθονταν». Έκαναν ακριβώς το αντίθετο απ’ αυτό που κάνουν οι πουτάνες και οι πόρνοι και γι’ αυτό σε λίγο αυτοί που τους έκαναν κυβέρνηση θα «τους πάρουν με τις πέτρες» οικογενειακώς. Γιατί ο θυμωμένος και εξαπατημένος/κοροϊδεμένος λαός γίνεται «όχλος». Και όπως ξέρουμε ο όχλος δεν μπορεί να κάνει «λεπτές» (δύσκολες) διακρίσεις.
Ο καιρός θα δείξει πως θα εξελιχθούν τα πράγματα. Το μόνο σίγουρο είναι πως: «Όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο Θεός γελά.»
Υ.Γ. ΔΕΝ υπάρχει τίποτα ποιο γελοίο και επικίνδυνο συνάμα από έναν επαγγελματία πολιτικό είτε αυτός δηλώνει «Αριστερός», «Δεξιός», «Πατριώτης», «Διεθνιστής», «Εκσυγχρονιστής/Φιλελεύθερος» και ταυτόχρονα θεωρεί ότι η επίκληση της ταμπέλας του είναι από μόνης της αρκετή. Έτσι για έναν επαγγελματία «Αριστερό» όπως ο Κοντονής είναι αυτονόητο ότι όποιος τον γιουχάρει και τον γιαουρτώνει (δηλαδή, τον αποδοκιμάζει έμπρακτα) είναι κατ’ ανάγκη «Φασίστας» και «Ακροδεξιός». Όταν, όμως, είσαι ο ίδιος «Ακροδεξιός/Πατριώτης» και όπως φαίνεται στους ομοϊδεάτες σου «ξεπουλάς τα όσια και τα ιερά» το πολύ που μπορείς να πεις είναι πως όσοι σε προπηλακίζουν είναι βαλτοί από κάποιο «συγγενικό» και ανταγωνιστικό σε ψήφους κόμμα. Ανάλογα ισχύουν για κάθε άλλη ταμπέλα.
Σχετικά μ’ όσα ζούμε από το 2010 και μετά οι τέτοιου τύπου αντιδράσεις ξεχειλίζουν από υποκρισία. Όχι μόνον επειδή οι εταίροι της σημερινής συγκυβέρνησης ευνόησαν και κατηύθυναν τέτοιες πρακτικές σε βάρος των τότε κυβερνώντων, αλλά κυρίως επειδή θεωρούν ότι οι ίδιοι είναι οι «αυθεντικοί» και μόνοι «Αριστεροί» και «Ακροδεξιοί/Πατριώτες» και άρα ΔΕΝ θα έπρεπε να υφίστανται αυτά που κάποτε έκαναν.
Περαστικά τους…
(Σημείωση: Η φωτογραφία του κειμένου προέρχεται από την ιστιοσελίδα hellasjournal.com).
23 Ιούνη 2018
παρατηρητήριο.
