Δεδομένου του κλίματος που έχει δημιουργηθεί τα τελευταία 3 χρόνια μεταξύ της Ευρωλίγκας από τη μια και της FIBA από την άλλη μετά την δημιουργία του CHAMPIONS LEAGUE η κόντρα αυτή έλαβε άλλη δυναμική. Πυροδότησε συζητήσεις σχετικά με την συμμετοχή του Παναθηναϊκού είτε στην μια είτε στην άλλη διοργάνωση. Άλλωστε τα πρόστιμα που η Ευρωλίγκα (διάβαζε Μπερτομέου) είχε επιβάλλει στον Δ. Γιαννακόπουλο ήταν πολλά και τσουχτερά. Εκτός, όμως, από αυτά τα χρήματα έπρεπε να πληρώσει (όπως και κάθε άλλη ομάδα με «κλειστό συμβόλαιο» στην Ευρωλίγκα) 10 εκ. ακόμη για να «απελευθερωθεί» από τα «δεσμά» της.
Ο τρόπος λειτουργίας της Ευρωλίγκα μαζί με τις επιπτώσεις του στο σύνολο των Ευρωπαϊκών Πρωταθλημάτων είναι παράγοντες πολύ σημαντικοί για να τους προσπεράσει με «ελαφρά τη καρδία» κάποιος. Είναι το κομβικό σημείο που κάποιος καλείται επί της ουσίας να κοστολογήσει πόσο αξίζουν η περηφάνεια, η ελευθερία και ο αυτοσεβασμός του. Στην περίπτωση του μπασκετικού Παναθηναϊκού γνωρίζουμε ήδη την απάντηση: 10 εκ. Ευρώ ρήτρα εκτός των προστίμων. Ξέρουμε, επίσης, και την απάντηση που ο Δ. Γιαννακόπουλος έδωσε στο πρόβλημα αυτό.
Έτσι, η Ευρωλίγκα συνεχίζει με τις ίδιες ομάδες όπως και πέρυσι. Δεν ξεκίνησε το ποθούμενο από πολλούς «ξήλωμα» της γιατί ούτε ο Δ. Γιαννακόπουλος ούτε η FIBA ήταν πρόθυμοι να «πληρώσουν το μάρμαρο». Αυτό, όμως, δεν σημαίνει πως όλα συνεχίζουν να είναι όπως έναν χρόνο πριν (πριν την εκδήλωση της κόντρας). Η ενότητα του συνεταιρισμού κάθε άλλο παρά αραγής είναι. Με αφορμή την στάση του Παναθηναϊκού πολλές ομάδες άρχισαν να σκέφτονται πως η Ευρωλίγκα δεν λειτουργεί όπως θα ήθελαν (και θα τους συνέφερε).
Το μέλλον της Ευρωλίγκα και του Ευρωπαϊκού μπάσκετ αυτή τη είναι άδηλο. Ειδικά, όσο οι Εθνικές Ομοσπονδίες δεν «σκληραίνουν» τη στάση τους απέναντι στις ομάδες της Ευρωλίγκα. Σε κάθε περίπτωση το άμεσο μέλλον εξαρτάται αποκλειστικά από την στάση του Μπερτομέου (αφού ο Δ. Γιαννακόπουλος εξαιτίας της ρήτρας των 10 εκ. αποδείχθηκε «τζάμπα μάγκας»). Από τα δικά του λάθη και τις δικές του ανεπάρκειες θα κριθεί το μέλλον τόσο του συνεταιρισμού όσο και των Ευρωπαϊκών Πρωταθλημάτων. Σε κάθε περίπτωση το ρήγμα που άνοιξε η περσυνή κόντρα όσο μικρό κι αν είναι τόσο σημαντικό είναι. Όπως στην άσφαλτο όσο δεν περνάνε αυτοκίνητα φυτρώνουν φυτά (οι σπόροι των οποίων μπαίνουν μέσα από τις μικρές ρωγμές της) έτσι και στην Ευρωλίγκα η ζημιά έχει ήδη γίνει. Το ζητούμενο για όλους είναι το αποτέλεσμα της διαχείρισης της.
Υ.Γ. Πάντως αν κάποιος θα ήθελε πράγματι να διαλύσει την Ευρωλίγκα υπάρχει τρόπος. Απλά πρέπει να προσφύγει στην Επιτροπή Ανταγωνισμού της Ε.Ε. Άλλωστε μετά την «Απόφαση Μποσμάν» στην πράξη έχει γίνει αποδεκτή η αρμοδιότητα της Ε.Ε. σε υποθέσεις εργασιακού περιεχομένου. Επιπλέον η Ευρωλίγκα αφορά ομάδες Χωρών-Μελών της Ε.Ε. και εδρεύει σε μια απ’ αυτές.
Το μόνο ζήτημα είναι ποιος και πότε θα προσφύγει.
14 Ιούλη 2018
παρατηρητήριο.
