Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ – ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ. ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΤΟΥ ΛΑΪΚΙΣΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΥΠΟ ΔΙΑΛΥΣΗ ΗΝΩΜΕΝΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ & Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΠΟΡΝΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΜΟΛΔΑΒΙΑ

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ – ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ. ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΤΟΥ ΛΑΪΚΙΣΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΥΠΟ ΔΙΑΛΥΣΗ ΗΝΩΜΕΝΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ & Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΠΟΡΝΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΜΟΛΔΑΒΙΑ.

Επιδίωξη των κειμένων της σειράς αυτής ήταν να τοποθετούν τις οικονομικού ενδιαφέροντος ειδήσεις της επικαιρότητας στις πραγματικές τους διαστάσεις. Γιατί τις περισσότερες φορές η μεγάλη πλειοψηφία πιστεύει ακόμη και βλακείες αρκεί να μην χρειάζεται να σκεφτεί γι’ αυτές. Ακόμα καλύτερα αν αυτές είναι και ηθικοπλαστικού περιεχομένου. Τις περισσότερες φορές η μεγάλη πλειοψηφία μένει στην επιφάνεια αρνούμενη να σκεφτεί από μόνη της. Ίσως γιατί έχει εκχωρήσει και αυτή τη λειτουργία στους «καθοδηγητές της κοινής γνώμης» και τους έχοντες κοινωνική ευαισθησία χρήστες του διαδικτύου. Σήμερα επέλεξα (σκόπιμα εννοείται) δύο ιστορίες της επικαιρότητας τις οποίες η μεγάλη πλειοψηφία έχει αντιμετωπίσει τελείως επιδερμικά.

Για να είμαι ακριβής η πρώτη ιστορία μας είχε απασχολήσει πολύ περισσότερο στο παρελθόν, ωστόσο τώρα καθώς έρχεται η ώρα να εκδοθεί και να πληρωθεί ο «λογαριασμός» είναι διπλά επίκαιρη ακριβώς επειδή έφτασε η ώρα της αποτίμησης. Η δεύτερη απασχόλησε την μεγάλη πλειοψηφία μόνο και μόνο λόγω της ιδιότητας του παιδεραστή, αφήνοντας πολύ βολικά στην άκρη την ουσία της. Βέβαια, δεν θα μπορούσε να έχει γίνει διαφορετικά από την στιγμή που με ευθύνη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ο πολιτικός διάλογος και η αντιπαράθεση γίνονται από το 2011 με όρους γηπέδου.

Το κόστος του λαϊκισμού για το υπό διάλυση Ηνωμένο Βασίλειο.

Σ’ έναν κόσμο πλήρως πλέον τεχνολογικά ενοποιημένο (αλλά όχι ομογενοποιημένο) είναι εύκολο ο «μέσος πολίτης» να έχει λανθασμένες πεποιθήσεις. Ακόμη περισσότερο όταν είναι εκνευρισμένος και απογοητευμένος. Τότε δεν χρειάζεται τίποτα παραπάνω από κάποιον που θα εκμεταλλευτεί το «θολωμένο μυαλό» του και θα τον κατευθύνει να πάρει λάθος αποφάσεις. Το λάθος σ’ αυτές τις περιπτώσεις από την πλευρά του «μέσου πολίτη» είναι ότι αυτός θεωρεί αυτονόητο πως θα συνεχίσει ν’ απολαμβάνει αύριο όσα απολαμβάνει σήμερα. Ακόμη και αν είναι εξπέρ στις αντιπαραθέσεις στο καφενείο (πάμπ για τους Βρετανούς) δεν θέλει ή δεν μπορεί να κατανοήσει πως η αποχώρηση μιας χώρας από έναν οικονομικό συνασπισμό μετά από δεκαετίες συνύπαρξης είναι μια εγχείρηση πιο απαιτητική και από τον χωρισμό σιαμαίων σε μεγάλη ηλικία.

Η περίπτωση του BREXIT -για την οποία γράψαμε και τον Ιούνη του 2016 (βλέπε εδώ & εδώ)- είναι η πλέον ενδεικτική «πολιτικής απάτης». Μια «πολιτική απάτη» η οποία δεν θα μπορούσε να έχει επιτύχει αν δεν υπήρχε θυμός στους ψηφοφόρους και αν δεν έριχναν (σκόπιμα εννοείται) όλες τις ευθύνες για την κατάσταση τους στους «Ευρωπαίους». Αυτά τα δύο σε συνάρτηση με το Αυτοκρατορικό-αποικιακό παρελθόν της οδήγησε κατά πλειοψηφία τους Βρετανούς στην πλέον λανθασμένη απόφαση.

Για κάποιους η Μεγάλη Βρετανία δεν θ’ αντιμετώπιζε σοβαρό πρόβλημα αφού θ’ αντικαθιστούσε την Ε.Ε. με την Κοινοπολιτεία. Το χειρότερο για όσους ψήφισαν υπέρ της εξόδου της Μεγάλης Βρετανίας από την Ε.Ε. είναι πως κανείς ούτε η Κυβέρνηση αλλά ούτε και οι επιχειρήσεις τους δεν έκαναν καμία προετοιμασία από την ημέρα που βγήκαν τ’ αποτελέσματα ίσα με σήμερα. Ίσως να νόμιζαν πως η Ε.Ε. θα τους παρακαλούσε για μια «προνομιακή σχέση» με βάση την οποία θα είχαν όλα τα οφέλη της ανεξαρτησίας τους χωρίς ιδιαίτερο κόστος (οικονομικό και πολιτικό).

Προφανώς διαψεύστηκαν οικτρά. Γιατί από τη στιγμή που «γύρισαν την πλάτη στην Ηπειρωτική Ευρώπη» και αυτή με τη σειρά της «δεν θέλει να τους ξέρει». Άλλωστςε η Μεγάλη Βρετανία μπήκε στην Ε.Ε. (τότε Ε.Ο.Κ.) με την τρίτη προσπάθεια επειδή το ήθελαν οι Αμερικανοί και μόνον όταν έφυγε ο Ντε Γκωλ από την Προεδρία της Γαλλίας (ο οποίος δύο φορές είχε ασκήσει βέτο στην ένταξη τους). Όσο επικίνδυνο είναι να διαχωρίζεις σιαμαίους σε μεγάλη ηλικία, άλλο τόσο επικίνδυνο είναι να προσπαθείς να διαχωρίσεις οικονομικά συμφέροντα. Αυτό αποδεικνύει και η πρόχειρη και περιληπτική καταγραφή των επιπτώσεων ενός BREXIT χωρίς συμφωνία (βλέπε εδώ).

Σύμφωνα με το έγγραφο το οποίο αποτελεί απάντηση της Βρετανικής Κυβέρνησης σε Βουλευτή το κόστος ενός BREXIT χωρίς συμφωνία συνίσταται σε:

  • Σημαντική και για μήνες μείωση της διακίνησης μέσω του λιμανιού του Ντόβερ τροφίμων και αγαθών.
  • Πιθανή (μάλλον σίγουρη) αύξηση των τιμών των τροφίμων.
  • Προβλήματα στη λειτουργία μεσαίων και μικρών επιχειρήσεων της βιομηχανίας τροφίμων, οι οποίες είναι ανέτοιμες ν’ αντιμετωπίσουν το ενδεχόμενο μιας μη συμφωνίας με την Ε.Ε.
  • Οι επιπλέον τελωνειακοί έλεγχοι θα επιβαρύνουν σ’ ετήσια βάση τις επιχειρήσεις με 13 δις Λίρες, χωρίς την ίδια στιγμή να μπορούν να υπολογιστούν οι επιπτώσεις από τους δασμούς.
  • Οι επιχειρήσεις στην Β. Ιρλανδία πολύ πιθανότατα θα χρεοκοπήσουν ή θα μετεγκατασταθούν αυξάνοντας την ανεργία και πλήττοντας την οικονομία της. Αυτό θα συμβεί τόσο εξ’ αιτίας προβλημάτων στην αλυσίδα τροφοδοσίας όσο της αύξησης του κόστους.
  • Στην αδυναμία συνέχισης κάποιων εμπορικών συμφωνιών με την Ε.Ε.
  • Στους ελέγχους που προβλέπει η Συνθήκη Σέγκεν για τους Βρετανούς που ταξιδεύουν στην Ε.Ε.

Αν σ’ όλα τα παραπάνω προσθέσετε και την σίγουρη πλέον απόσχιση από το Βρετανικό Στέμμα της Σκωτίας τότε έχετε την πλήρη(;) εικόνα του λογαριασμού για ένα BREXIT χωρίς συμφωνία. Βέβαια στην περίπτωση της Σκωτίας, μιας περιοχής που ζει αποκλειστικά από το εμπόριο ακόμα και η επίτευξη μιας συμφωνίας δεν λύνει τα δικά της προβλήματα εξ’ αιτίας του BREXIT. Οπότε το ξήλωμα του Ηνωμένου Βασιλείου είναι απλά θέμα χρόνου. Γιατί, όσο η συνύπαρξη στα πλαίσια του ίδιου κράτους τους παρείχε σημαντικά εμπορικά προνόμια, αυτοί «κατάπιναν» την Εθνική τους υπερηφάνεια. Τώρα, όμως, θυμήθηκαν ότι είναι αφ’ ενός Σκωτσέζοι και αφ’ ετέρου έμποροι και ζητούν την ανεξαρτησία τους για να μπουν ως Κράτος στην Ε.Ε.  

Για επίλογο στην πρώτη μας ιστορία πρέπει να σημειώσω πως μέσω της συμφωνίας για το BREXIT η Ιρλανδία εκδικείται την Αγγλία για ότι κακό της έχει κάνει. Γιατί δεν είναι ότι δεν υπάρχει καθόλου συμφωνία για το BREXIT. Το πρόβλημα είναι ότι η επιτευχθείσα συμφωνία ΔΕΝ αρέσει στους Βρετανούς, οι οποίοι θέλουν μια άλλη. Την ίδια στιγμή η Ε.Ε. ΔΕΝ είναι διατεθειμένη να τους προσφέρει μια καλύτερη. Το «αγκάθι» βρίσκεται σε όσα αφορούν την σχέση της Ιρλανδίας με την Μεγάλη Βρετανία. Καθώς η Ιρλανδία είναι μέλος της Ε.Ε. η γειτνίαση της με την Βρετανική επαρχία της Β. Ιρλανδίας οδηγεί στην δημιουργία μιας περίεργης πολιτικής και οικονομικής σχέσης σε βάρος της Προτεσταντικής Β. Ιρλανδίας (και άρα της Μεγάλης Βρετανίας). Τελικά το BREXIT δεν θα είναι μόνο η αρχή της ανεξαρτησίας της Μεγάλης Βρετανίας από την Ε.Ε., αλλά και η αρχή του ξηλώματος του Ηνωμένου Βασιλείου.

Η οικονομία της πορνείας στην Μολδαβία.

Η υπόθεση παιδεραστίας του στελέχους της Ν.Δ. Νίκου Γεωργιάδη αποτέλεσε μια πολύ βολική αφορμή για όλους τους κοινωνικά ευαίσθητους να ξιφουλκήσουν κατά ενός άρρωστου ψυχικά ανθρώπου, το ίδιο άρρωστου μ’ όσους πάνε για «σεξοτουρισμό» σε μέρη ανά την υφήλιο. Τόσο άρρωστου όσο κάποιος που ενώ γεννήθηκε είτε ως αγόρι, είτε ως κορίτσι προσδιορίζεται άφυλος. Τόσο άρρωστου όσο οι οπαδοί που κλείνουν «ραντεβού» για να πλακωθούν με τους αλλόθρησκους μήπως και εκτονωθούν μαχαιρώνοντας κανέναν τους.

Όμως οι «κοινωνικά ευαίσθητοι» στην πολύ μεγάλη πλειοψηφία τους ΔΕΝ ενδιαφέρθηκαν για τον «σεξοτουρισμό» γιατί τότε θα έπρεπε να πάνε πέρα από την συγκεκριμένη περίπτωση και αυτό ΔΕΝ τους ενδιέφερε. Γιατί αν το έκαναν θα έπρεπε να γράψουν κάτι για τις οικονομικές συνθήκες εξαθλίωσης και τους υπεύθυνους γι’ αυτές. Τους ενδιέφερε μόνο να κανιβαλίσουν. Αυτό ένιωσαν (και νοιώθουν σε κάθε ανάλογη περίπτωση ως «καθήκον» τους).

Πιθανόν να ήταν τόσο θυμωμένοι με τον Νίκο Γεωργιάδη που να μην σκέφτηκαν ότι οι «σεξοτουρίστες» εκμεταλλεύονται την οικονομική κατάσταση των οικογενειών οι οποίες εκδίδουν οι ίδιες τα παιδιά τους. Ίσως να μην έχουν δει (ή να μη θυμούνται όσοι το έχουν δει) τον «Καιρό των Τσιγγάνων». Είναι, προφανώς, οι ίδιοι οι οποίοι θεωρούν «έγκλημα» την παιδική εργασία και μάχονται να την σταματήσουν, νομίζοντας ότι τα παιδιά που έτσι «σώζουν» ΔΕΝ γυρίζουν σε μια ανέμελη «παιδική» ζωή όπως τα παιδιά τού «Δυτικού Κόσμου». ΔΕΝ σκέφτονται καν πως οι οικογένειες τους αντικαθιστούν το εισόδημα που χάνουν επειδή έκλεισε το υφαντήριο χαλιών ή το εργοστάσιο κατασκευής μπαλών ποδοσφαίρου. ΔΕΝ τους νοιάζει αν τα στείλουν να κάνουν άλλες χειρότερες και ανηθικότερες δουλειές αφού τα έχουν «σώσει» από την «παιδική εργασία». Στο κάτω-κάτω από οικονομικής και μόνο άποψης το παγκόσμιο Α.Ε.Π. μεγεθύνεται περισσότερο από τον «σεξοτουρισμό» (αεροπορικά εισιτήρια, διαμονή και λεφτά για τις ερωτικές τους απολαύσεις) από την κατασκευή μπαλών ποδοσφαίρου από ανήλικους που πληρώνονται για τα δικά μας δεδομένα λίγα μεν λεφτά, αλλά τα οποία είναι πολύτιμος πόρος για τις οικογένειες τους. Άλλωστε, όπως μας λένε ότι είναι καλό για την Οικονομία είναι κατ’ ανάγκη και για την Κοινωνία. Έτσι δεν είναι;

Μέχρι, λοιπόν, όλοι αυτοί οι «κοινωνικά ευαίσθητοι» (κάποιοι από τους οποίους κυβερνούν κιόλας) να καταλάβουν ότι αν πριν ΔΕΝ έχουν αλλάξει οι οικονομικές συνθήκες σε μια περιοχή κάθε δράση που σκέφτονται θα έχει πιθανότατα το αντίθετο από το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα καλά θα κάνουν να διαβάσουν το κείμενο που ακολουθεί (βλέπε εδώ). Ίσως να τους δώσει το ερέθισμα να σκεφτούν όχι μόνο πάνω στα οικονομικά δεδομένα που αναφέρονται σ’ αυτό, αλλά και γιατί για 200 χρόνια η Μολδαβία αποτελεί κόμβο της παράνομης διακίνησης ανθρώπων για όλες τις χρήσεις. Γιατί αν δεν ήταν αυτό που είναι η Μολδαβία ΔΕΝ θα πήγαινε εκεί ο Νίκος Γεωργιάδης και οι όμοιοι του.

Μέχρι, λοιπόν, ν’ αποφασίσουμε αν θα φυλακίζουμε, εκτελούμε ή στειρώνουμε χημικά τους παιδόφιλους και τους παιδεραστές ας κοιτάξουμε λίγο πως μπορούμε να εξαλείψουμε τις οικονομικές συνθήκες που προκαλούν την «προσφορά» μιας και όσο υπάρχει «προσφορά» θα υπάρχει και «ζήτηση».

16 Μάρτη 2019
«πανταχού παρών 1».

Διαβάστηκε 262 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Κείμενα Παρατηρητηρίου ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ – ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ. ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΤΟΥ ΛΑΪΚΙΣΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΥΠΟ ΔΙΑΛΥΣΗ ΗΝΩΜΕΝΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ & Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΠΟΡΝΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΜΟΛΔΑΒΙΑ