Γιατί για να γίνουν έργα, να υπάρξουν δουλειές για τους πολίτες, να βιοποριστούν οι κυβερνήτες πρέπει να ξοδευτούν λεφτά. Λεφτά που θα προέλθουν από το Δημόσιο Ταμείο, αλλά και από ιδιώτες («επιχειρηματίες»). Επιχειρηματίες, οι οποίοι έχουν κάθε λόγο να χρησιμοποιούν την οικονομική τους ισχύ για να πραγματοποιούν ότι επιθυμούν. Για να λειτουργήσει όμως αυτό το σχήμα χρειάζεται μεγάλο μέρος των πολιτών (υπηκόων/κυβερνωμένων/λαού) να είναι τουλάχιστον ανεκτικό στην τέτοια συμπεριφορά των επιχειρηματιών.
Η ζωή των οποίων (επιχειρηματιών) έχει αντικαταστήσει στα μάτια μεγάλου μέρους του λαού αυτή των βασιλιάδων τους. Η οικονομική ισχύς αντικατέστησε το δοσμένο από τον Θεό δικαίωμα της διακυβέρνησης. Έτσι κι αλλιώς είναι διαφορετικό ν’ ασχολείσαι με τα δικά σου προβλήματα σε σχέση μ’ αυτά των πλούσιων και ισχυρών. Τα δικά σου φαίνονται μικρά και ανάξια λόγου ειδικά αν ο πλούσιος κατατρύχεται από κάποια «κατάρα».
Δεδομένης της ταύτισης μεγάλου μέρους του λαού με κάποιον (ή κάποιους) από τους επιχειρηματίες φαίνεται αυτονόητο ότι οι κυβερνώντες θα κάνουν ότι μπορούν να τους εξυπηρετήσουν. Αρκεί να εξυπηρετούν τον «δικό τους» (οπότε και θεωρείται από τους υποστηρικτές του «μάγκας») και όχι τους «άλλους». Τότε και μόνο τότε όλα είναι «καλώς καμωμένα». Σε κάθε άλλη περίπτωση ξεσηκώνονται οι μεν εναντίον των δε για λογαριασμό των «επιχειρηματιών» (που καθένας τους έχει -στην καλύτερη περίπτωση- στις πλάτες του μια σειρά οικονομικών εγκλημάτων).
Σ’ αυτή την διελκυστίνδα ισχύος μεταξύ επιχειρηματιών και κυβερνώντων οι επιχειρηματίες μπορούν εκτός της υποστήριξης μέρους του λαού (γι’ αυτό άλλωστε και ασχολούνται με τις ομάδες) να υπολογίζουν και στον φόβο (τον οποίο και εντέχνως καλλιεργούν) ότι θ’ αποχωρήσουν από τις ομάδες και τις επιχειρήσεις τους φέρνοντας την «καταστροφή». Μπροστά σ’ ένα τέτοιο ενδεχόμενο η καταστρατήγηση της νομοθεσίας είναι απλά το τίμημα που πρέπει να πληρωθεί. Μπροστά στη διατήρηση της «κοινωνικής ειρήνης» το Κράτος (κυβερνώντες) είναι «αναγκασμένο» ν’ αναλάβει τις ευθύνες του (διάβαζε «πρωτοβουλία») και να πράξει ότι είναι αναγκαίο για την περίσταση.
Άλλωστε αυτός δεν είναι ο ρόλος του ως «ουδέτερου» μηχανισμού; Όλα τα υπόλοιπα είναι για να ‘χουμε να λέμε.
30 Γενάρη 2020
«πανταχού παρόντες».
