Η μέγιστη αρετή (και αξίωση) ενός σκεπτικού είναι η σαφήνεια του η οποία πρέπει να συνοδεύεται από την τεκμηρίωση. Στη συγκεκριμένη υπόθεση ο αθλητικός δικαστής έπρεπε ν’ απαντήσει στα παρακάτω κρίσιμα ζητήματα (βλέπε εδώ για περισσότερα):
- Αρμοδιότητας
- Διαδικασίας
- Εφαρμοστέων διατάξεων.
Για το πρώτο ζήτημα (της «αρμοδιότητας») ο αθλητικός δικαστής έκρινε ότι το Πρωτοβάθμιο Πειθαρχικό της SUPER LEAGUE ΔΕΝ είναι «Δικαστήριο» κατά την έννοια του Συντάγματος, αλλά ούτε και «Διαιτητικό Δικαστήριο». Αντλεί δε την δικαιοδοσία του αποκλειστικά από την παρ. 12 του άρθρου 69 του Ν. 2725/1999.
Για το δεύτερο ζήτημα (της «διαδικασίας») ο αθλητικός δικαστής έκρινε ότι επειδή ο Κανονισμός και ο Πειθαρχικός Κώδικας της Ε.Π.Ο. δεν προβλέπουν (πλέον) οτιδήποτε για την πολυ-ιδιοκτησία πρέπει να περιοριστεί στα όσα προβλέπει ο Ν. 2725/1999. Εκεί και συγκεκριμένα στο άρθρο 69 ΔΕΝ προβλέπεται επανέλεγχος της απόφασης-πορίσματος-έκθεσης-γνωμοδότησης της Ε.Ε.Α. Συνεπώς το Πρωτοβάθμιο Πειθαρχικό της SUPER LEAGUE δεσμεύεται να διεκπεραιώσει την διαδικασία επιβάλλοντας μόνο τις προβλεπόμενες ποινές.
Για το τρίτο ζήτημα ο αθλητικός δικαστής ΔΕΝ μπορούσε παρά να εφαρμόσει το άρθρο 69 του Ν. 2725/1999 όπως ισχύει μετά την τελευταία του τροποποίηση. Ο αθλητικός δικαστής παρέκαμψε το Παράρτημα Α’ του Πειθαρχικού Κώδικα της Ε.Π.Ο. κρίνοντας πως αυτό ΔΕΝ εφαρμόζεται αφού η περίπτωση που εκδίκαζε δεν αφορά ούτε την μη έκδοση, ούτε την ανάκληση του πιστοποιητικού συμμετοχής.
Ειδικότερα για την Ξάνθη ο αθλητικός δικαστής έκρινε πως όσο την αφορά η παράβαση της νομοθεσίας δεν εμπίπτει στο «δημόσιο συμφέρον» όπως αυτό περιγράφεται στο άρθρο 69, αλλά αφορά την νόθευση του ανταγωνισμού μεταξύ των Α.Α.Ε. γι’ αυτό και επέβαλλε σ’ αυτή αναλογικά την ποινή αφαίρεσης βαθμών (μετά την πρόσφατη τροποποίηση του νόμου).
Στη συγκεκριμένη υπόθεση και παρά τα όσα επιχειρηματολογεί ο Κυριάκος Θωμαΐδης (βλέπε εδώ & εδώ) ο αθλητικός δικαστής δεν δίκασε εκ νέου την υπόθεση γιατί κάτι τέτοιο ΔΕΝ προβλέπεται από τον Ν. 2725/1999 ο οποίος ΔΕΣΜΕΥΕΙ και την Ε.Π.Ο. ως νομικό πρόσωπο. Ακόμη, όμως, και να έμπαινε στην ουσία θα είχε κάποιο νόημα; Άλλωστε, όπως είδαμε στην αρχή ο αθλητικός δικαστής έκρινε πως ΔΕΝ είναι «Δικαστήριο» κατά το Σύνταγμα αλλά ούτε και «Διαιτητικό Δικαστήριο». Οπότε προς τι όλη αυτή η συζήτηση; Μήπως, όμως, ισχύουν τα ίδια (και χειρότερα) και για την «Επιτροπή Εφέσεων» της Ε.Π.Ο.;
Αντί επιλόγου θα σχολιάσουμε μια πρόταση του δικηγόρου Ν. Λαγαρία στον ραδιοσταθμό Metropolis (βλέπε εδώ). Εκεί ο κος Λαγαρίας πρότεινε την «συναρμοδιότητα της Εθνικής Αρχής Διαφάνειας για την καταπολέμηση της διαφθοράς στο ποδόσφαιρο».
Η πρόταση αυτή είναι λογική μεν, αλλά ΔΕΝ προβλέπεται από τον νόμο (καθ’ ότι υποτίθεται ότι υπάρχει «αυτοδιοίκητο»). Ποιος, όμως, θα μπορούσε να πει «ΟΧΙ» στην εμπλοκή μιας Κρατικής Ανεξάρτητης Αρχής όταν υπάρχει σχετικό πρόβλημα; Προφανώς, οι ίδιοι που με το επιχείρημα ότι δεν προβλέπεται από τον Ν. 2725/1999 λένε «ΟΧΙ» στην εκδίκαση της υπόθεσης πολυ-ιδιοκτησίας από την Ανεξάρτητη Αρχή που ακούει στ’ όνομα Επιτροπή Ανταγωνισμού. Λες και οι Π.Α.Ε. ΔΕΝ είναι Α.Ε. για να εμπίπτουν στην αρμοδιότητα της.
Επιπλέον η μη αποδοχή της αρμοδιότητας της Επιτροπής Ανταγωνισμού είναι και αντι-Συνταγματική. Αλλά αυτό άλλη φορά.
Κατά την γνώμη μας η χθεσινή πρωτόδικη απόφαση ήταν έτσι όπως έχει διαμορφωθεί το νομικό πλαίσιο η αποθέωση της «κοινής λογικής», η οποία όπως είδαμε και σε προηγούμενο κείμενο μας είναι μια από τις πηγές του Δικαίου.
06 Μάρτη 2020
«πανταχού παρόντες».
