Μια δυσωδία όπως αυτή που αναδύεται το τελευταίο διάστημα από τα μαγειρεία των δύο Γαύρων, οι οποίοι προσπαθούν να μας αποδείξουν ότι «οι άλλοι είναι χειρότεροι» απ’ αυτούς. Τις τελευταίες μέρες η «κόντρα του ξεφτιλόμετρου» έφτασε στο απόγειο της όταν η ναυαρχίδα των Μ.Μ.Ε. του Ιβάν έκανε απολογισμό της ξεφτίλας των «γνήσιων Γαύρων» εξ’ αιτίας της παγκόσμιας αναπαραγωγής της είδησης για τον απειλούμενο υποβιβασμό τους από την Επιτροπή Δεοντολογίας της Ε.Π.Ο.
Σε κάθε περίπτωση κόντρας μεταξύ επιχειρηματιών ισχύει εκτός του «Οφθαλμός αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος.» και το «Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλέτω.». Δεδομένου, ότι το μέτρο καθενός είναι υποκειμενικό η βαρύτητα των εκατέρωθεν αποκαλύψεων δεν είναι ούτε η ίδια ούτε και δεδομένη. Στο τέλος καθένας μας πείθεται απ’ αυτό που εκ προοιμίου είχε επιλέξει να πιστέψει. Επιπλέον η επιλογή από κάποιον «τρίτο» μιας από τις δύο πλευρές είναι αντίστοιχη της επιλογής ανάμεσα σε δύο νταβατζήδες (ανάμεσα σε δύο κακά).
Έτσι, για να μην ξεχνιόμαστε και επειδή ΔΕΝ χρωστάμε σε κανένα ας θυμηθούμε τους «σκελετούς» που κρύβει κάθε πλευρά στη ντουλάπα της.
Ξεκινώντας από τους «γνήσιους Γαύρους» του Πειραιά έχουμε και λέμε:
- Την «παράγκα» με τα παρακολουθήματα της (συμπεριλαμβάνεται και η εκκρεμούσα υπόθεση των «στημένων»).
- Την εκκρεμή υπόθεση του «NOOR 1».
Από την άλλη το όψιμο κακέκτυπο της ομάδας του Λιμανιού, η ομάδα του Ιβάν βαρύνεται επί των ημερών του (με βάση το ρεπορτάζ) με τα εξής:
- Το ανατιναγμένο αυτοκίνητο του πρώην προπονητή του Ρατβάν Λουτσέσκου όταν αυτός ήταν προπονητής της Ξάνθης.
- Την εν γένει συμπεριφορά της από τη στιγμή της άλωσης της Ε.Π.Ο. (με αποκορύφωμα την πολυ-ιδιοκτησία).
- Το λαθρεμπόριο τσιγάρων εκτός Ελλάδας (αλήθεια, τι έγινε με το «τσιγαράδικο» στην Κρήτη;).
Κάθε πλευρά ξιφουλκεί εναντίον της άλλης ανασύροντας αναλόγως των επικοινωνιακών αναγκών της κάποια από αυτές τις υποθέσεις. Προσπαθεί δε να την προβάλλει όσο περισσότερο μπορεί ακόμα και διεθνώς. Ειδικά, η διεθνής αναπαραγωγή των δημοσιευμάτων υποτίθεται ότι αποτελεί μια μορφή «δικαίωσης». Δεδομένου, ότι όλο αυτό το γαϊτανάκι το διαχειρίζονται «δημοσιογράφοι» δεν μπορείς εύκολα (εκτός αν είσαι ο Κούγιας) να τους κατηγορήσεις για «εκβίαση».
Στο κάτω-κάτω οι δημοσιογράφοι (με και χωρίς «») κάνουν «ερευνητική δημοσιογραφία». Θεμιτό να υποστηρίζουν κάτι τέτοιο, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως πίσω από την «ερευνητική δημοσιογραφία» δεν κρύβονται πονηρές σκοπιμότητες. Στο κάτω-κάτω η επιλογή της υπόθεσης στην οποία ασκείται «ερευνητική δημοσιογραφία» είναι τελείως υποκειμενική (όπως άλλωστε και ο χρόνος που γίνεται η επιλογή). Ακόμα περισσότερο όταν ο δημοσιογράφος αφήνει στην άκρη άλλες υποθέσεις που παρακολουθούσε σε προηγούμενο εργοδότη. Άσε που στις περιπτώσεις «ερευνητικής δημοσιογραφίας» το σημαντικότερο δεν είναι το ίδιο το δημοσίευμα (το οποίο σε περιπτώσεις που χρονίζουν απλά αναπαράγει όσα είναι ήδη γνωστά), αλλά η υπογραφή του δημοσιογράφου.
Όπως και η βαρύτητα των εκατέρωθεν καταγγελλομένων σκανδάλων έτσι και η διαφορά ανάμεσα στην «εκβίαση» και την «ερευνητική δημοσιογραφία» είναι καθαρά υποκειμενική. Αυτό, όμως, που είναι αντικειμενικό είναι πως και ο Ιβάν και ο Βαγγέλης είναι νταβατζήδες της καθημερινότητας μας. Συνεπώς, η επιλογή ενός από τους δύο όχι μόνο δεν λύνει το πρόβλημα του Ελληνικού Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου (και της Κοινωνίας μας) αλλά επί της ουσίας ΔΕΝ αποτελεί επιλογή. Αυτό πρέπει να το θυμούνται καλά όσοι βάζουν στην δική τους ζυγαριά (με τα δικά τους αντίβαρα) τα σκάνδαλα και των δύο για να επιλέξουν τελικά έναν από τους δύο.
Υ.Γ. Τις προάλλες ένας γνωστός (ο οποίος έχει επιλέξει τον Ιβάν) μου υπέδειξε ότι «Το μόνο πρόβλημα του Ιβάν είναι η αμερικάνικη Πρεσβεία.». Κατανοώ αυτή την άποψη, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι τη συμμερίζομαι. Γιατί αν την συμμεριζόμουν θα έπρεπε και πάλι να επιλέξω έναν από τους δύο πράκτορες συμφερόντων.
07 Μάη 2020
«πανταχού παρών 1».
