Την Ελπίδα δεν την χρειάζονται όσοι είναι σίγουροι για τον εαυτό τους. Αντιθέτως την έχουν απόλυτη ανάγκη οι απελπισμένοι (όπως οι Άνθρωποι μετά το άνοιγμα του πιθαριού από την Πανδώρα). Η απελπισία του ΑΕΚτζή έχει να κάνει με την αμυντική ανεπάρκεια της ομάδας του. Ανεπάρκεια, η οποία οφείλεται κυρίως στην ποιότητα των παικτών που (δεν) διαθέτει. Αυτή η απελπισία βρήκε την καλύτερη αποτύπωση της στο α’ ημίχρονο του χθεσινού αγώνα. Το 2-0 του πρώτου 45λέπτου ήταν απολύτως ενδεικτικό αυτών που έχει η Λέστερ και αυτών που δεν έχει η Α.Ε.Κ.
Ωστόσο, όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος όλος. Έτσι, το γρήγορο γκολ του Τάνκοβιτς έδειξε ότι η ομάδα είχε ακόμη σφυγμό. Το ζήτημα ήταν αν μπορούσε ν’ ανατρέψει το αποτέλεσμα παίρνοντας τουλάχιστον τον 1β. Δυστυχώς η «διαφορά ποιότητας» και λίγα εκατοστά στέρησαν από την Α.Ε.Κ. την εντός έδρας ισοπαλία εκμηδενίζοντας πρακτικά (εκτός σοβαρού απροόπτου) τις πιθανότητες πρόκρισης της. Πλέον η Α.Ε.Κ. παλεύει για μια «τιμητική» 3η θέση γιατί σε διαφορετική περίπτωση θα έχει μεγάλα Ζόρια.
Η διαφορά ποιότητας μεταξύ των δύο ομάδων δεν έγκειται απλά στα πρωταθλήματα στα οποία κάθε ομάδα συμμετέχει. Έγκειται σ’ όσα έγιναν και δεν έγιναν από την επάνοδο και μετά στην ομάδα. Ακριβώς για τον λόγο αυτό η αυτονόητη στο παρελθόν συμμετοχή κάθε χρόνο της ομάδας στους ομίλους του EUROPA βαπτίζεται (όταν επιτυγχάνεται) «υπέρβαση». Προσωπικά έχω βαρεθεί ν’ ακούω για τέτοιες «υπερβάσεις» οι οποίες προσβάλλουν τόσο την νοημοσύνη μου όσο και την ιστορική μνήμη της. Εσείς;
Σημείωση: Η φωτογραφία προέρχεται από την ιστοσελίδα www.onsports.gr μιας και η ιστοσελίδα της Π.Α.Ε. δεν είχε την ώρα που γραφόταν η ανάρτηση ανεβάσει κάτι σχετικό με το παιχνίδι.
30 Οκτώβρη 2020
«πανταχού παρών 1».
