Στο ενδέκατο παιχνίδι του Χιμένεθ και ένατο για το Πρωτάθλημα η Α.Ε.Κ. ανεξαρτήτως των ελλείψεων της εμφανίστηκε όπως κάθε άλλη φορά. Προσέχοντας πολύ την αμυντική της λειτουργία δεν έπαιξε ποδόσφαιρο κατοχής προσπαθώντας να βγει στην αντεπίθεση και έτσι να επιτύχει κάποιο τέρμα. Με τον τρόπο που έπαιζαν οι δύο ομάδες εμφανίζονταν ως ισοδύναμες και κάποιος τρίτος δεν θα μπορούσε να πει ποια από τις δύο ήταν καλύτερη της άλλης. Το γκολ του Άρη λίγο πριν το 30’ από τη μια ανέδειξε για άλλη μια φορά την αμυντική ανικανότητα της ομάδας, από την άλλη έδωσε στο παιχνίδι μια «άγρια ομορφιά». Για μια ακόμη φορά οι ελπίδες όλων των ΑΕΚτζήδων για κάτι καλό έπρεπε να περιμένουν το β’ ημίχρονο.
Μέχρι το 70’ βλέπαμε μια ομάδα που ήθελε μεν αλλά δεν μπορούσε. Μια ομάδα που ευτυχώς για εκείνη είχε απέναντι της έναν ανίκανο να τελειώσει το παιχνίδι αντίπαλο. Αυτό, ωστόσο, κάθε άλλο παρά έλυνε το πρόβλημα της στην ανάπτυξη και το σκοράρισμα. Μετά το 70’ όταν η Α.Ε.Κ και εξαιτίας της οπισθοχώρησης του Άρη έκανε αυτό που θα έπρεπε να είχε κάνει από την αρχή είχε εκτός της ατυχίας της (δοκάρι) και το άγχος να την δυσκολεύει. Το δεύτερο γκολ του Άρη στις καθυστερήσεις ήταν απλά η «χαριστική βολή». Δεδομένης της εικόνας των δύο ομάδων το τελικό αποτέλεσμα ήταν δίκαιο.
Συμπερασματικά, η Α.Ε.Κ. είναι από πολλές απόψεις μια «καμένη» ομάδα. Μια ομάδα η οποία χρειάζεται πρώτα και κύρια η ίδια ψυχολόγο και οι οπαδοί της ψυχίατρο. Α! να μη το ξεχάσω χρειάζεται και νέο ιδιοκτήτη που να μπορεί να της προσδώσει όραμα. Ο τωρινός ΔΕΝ μπορεί άλλο.
Υ.Γ. Στις πόσες ήττες θ' αναλάβει ο Κωστένογλου;
08 Φλεβάρη 2021
«πανταχού παρόντες».
