Στην Ανατολή κείται η Ρωσία, η οποία από το 1918 μέχρι το 1989 ονομαζόταν Σ. Ένωση (έχοντας στην επιρροή της σχεδόν τη μισή Ευρώπη). Η Ρωσία, όπως και κάθε μεγάλο κράτος ανεξαρτήτως πολιτεύματος (τόπου διακυβέρνησης) έχει ανάγκη από «ζωτικό χώρο». Δηλαδή, από περιοχές τις οποίες να ελέγχει (ορίζει) και των οποίων να εκμεταλλεύεται τους πλουτοπαραγωγικούς πόρους και πληθυσμούς. Προφανώς, για να εξασφαλιστεί ο έλεγχος των περιοχών αυτές πρέπει είτε να προσαρτηθούν άμεσα στην επικράτεια του μεγάλου κράτους που τις έχει ανάγκη, είτε να κυβερνώνται από ελεγχόμενες ελίτ που όχι μόνο συμπαθούν αλλά και εξαρτώνται από το μεγάλο κράτος.
Αυτά είναι στην πράξη τα δεδομένα τα οποία η ανάγκη θέτει και δυστυχώς ή ευτυχώς επικρατούν στην πράξη των βαρύγδουπων εννοιών που περιλαμβάνουν τα εγχειρίδια της Πολιτικής Επιστήμης. Εννοιών όπως «αυτοδιάθεση» και «εθνική κυριαρχία». Δυστυχώς, όμως, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά όσο η παραβίαση στην πράξη κάποιων θεωρητικών αρχών. Είναι, όπως φαίνεται, ακόμη χειρότερα μιας και έχουν να κάνουν με την δημιουργία ενός έθνους από το μηδέν και την απελπισμένη προσπάθεια νομιμοποίησης του μέσω της παραχάραξης της Ιστορίας των άλλων και της δημιουργίας μιας νέας ψεύτικης που θα το ικανοποιεί.
Ο λαός που σήμερα εκφράζει ο Βλαδίμηρος Πούτιν ΔΕΝ έχει παρά ελάχιστα κοινά σημεία με τον λαό που κατοικεί παραδοσιακά στην Ουκρανία. Ο λαός που έχει ως ηγέτη του τον Πούτιν έλκει την καταγωγή του από Φινλανδικής καταγωγής φύλα. Ο όρος Μοσχοβία (από τον οποίο προέρχεται και τ’ όνομα της Ρωσικής πρωτεύουσας) βρίσκεται σε Μεσαιωνικούς χάρτες πάρα πολύ μακριά από εκεί που σήμερα βρίσκεται η Μόσχα και το «Πριγκηπάτο του Κιέβου» (βλέπε την εικόνα που συνοδεύει το κείμενο). Το «Πριγκηπάτο του Κιέβου» προϋπήρχε των σφετεριστών τουλάχιστον 3 αιώνες. Και σαν μια πλούσια και προηγμένη περιοχή δέχτηκε την επίθεση των βαρβάρων «Ρώσων» (γιατί τ’ όνομα «ανήκει» στους κατοίκους της Ουκρανίας) οι οποίοι όταν εδραίωσαν κάπως την εξουσία τους υποτάχτηκαν (και παρέμειναν υποτελείς) στους Τατάρους (τους απογόνους του Τζένκινς Χαν).
Αυτό που υποστηρίζουν οι Ουκρανοί είναι πως οι «μεγάλοι αδερφοί» τους, τούς έχουν βάλει από νωρίς «στόχο» και εκτελούν σε βάρος τους μια συνεχιζόμενη γενοκτονία. Το γεγονός ότι από τον Πέτρο Α’ μέχρι την Αικατερίνη την Μεγάλη οι Ρώσοι έγραφαν και ξαναέγραφαν την «Ιστορία» τους παραποιώντας χρονικά είναι δεδομένο και δεν επιδέχεται σοβαρής αμφισβήτησης (εκτός αν είσαι Ρώσος). Επιπλέον, η προσπάθεια από τον Μέγα Πέτρο αλλά και κυρίως την Αικατερίνη την Μεγάλη να οργανώσουν και να εκσυγχρονίσουν την Ρωσία «ταιριάζει γάντι» στην προσπάθεια βαρβάρων να φανούν «πολιτισμένοι» κερδίζοντας έτσι βαθμηδόν την αναγνώριση όσων μέχρι εκείνη τη στιγμή τους υπολόγιζαν (ή τους φοβόνταν) αλλά παράλληλα τους περιφρονούσαν ως άξεστους.
Εκτός, όμως, από την Ιστορική παράμετρο (η οποία δεν είναι διόλου αμελητέα καθώς νομιμοποιεί και δικαιολογεί τυχοδιωκτικού τύπου πολιτικές και στρατιωτικές εκστρατείες υπάρχει και η γεω-πολιτική. Εκεί είναι πιο απλά τα πράγματα:
- Η Ουκρανία είναι εύφορη έτσι ώστε είναι απαραίτητη για την τροφοδοσία της Ρωσίας.
- Στην Ουκρανία βρίσκεται μια μεγάλη Ρώσικη ναυτική βάση η οποία είναι απαραίτητη προκειμένου η Ρωσία από την Μαύρη Θάλασσα να έχει πρόσβαση μέσω των Στενών στην Άσπρη (Αιγαίο), αφού δεν κατάφερε ποτέ να βάλει χέρι στην Ελληνική Μακεδονία (έτσι ώστε να έχει πρόσβαση στο Αιγαίο).
- Η Ουκρανία λόγω της θέσης της βρίσκεται στο «μαλακό υπογάστριο της Ρωσίας.
Αν στα παραπάνω αντικειμενικά δεδομένα προσθέσουμε και τον προπαγανδιστικό και πλαστογραφημένο ιστορικά λόγο ότι από εκεί (και συγκεκριμένα το «Πριγκηπάτο του Κιέβου) κατάγονται οι «Μοσχοβίτες», τότε καταλαβαίνουμε για ποιο λόγο ο Πούτιν ΔΕΝ μπορεί να κάνει πίσω. Κατανοούμε για ποιο λόγο ζητά «εγγυήσεις» για την ασφάλεια της Ρωσίας. Μόνο που στο σημείο αυτό γεννάται το εξής πρακτικό πρόβλημα:
- Τι είδους «εγγυήσεις» είναι αρκετές για να εξασφαλιστεί η ακεραιότητα της Ρωσίας;
- Ποιο είναι το κόστος των «εγγυήσεων» αυτών και
- τέλος ποιος νομιμοποιείται να τις παράσχει;
Για να πάρουμε μια ιδέα αρκεί να επιστρέψουμε στο 1939 λίγο πριν την διπλή (από Γερμανία και Σ. Ένωση) εισβολή στην Πολωνία. Τότε και ενώ η εισβολή της Γερμανίας στην Πολωνία ήταν επικείμενη οι Αγγλο-Γάλλοι παζάρευαν με τον Στάλιν τους όρους με τους οποίους εκείνος θα βοηθούσε την Πολωνία. Ο Ιωσήφ ζητούσε η Ρωσία να καταλάβει μέρος της Πολωνίας για να μπορέσει να την «προστατέψει» από τους Γερμανούς. Οι Πολωνοί που μέχρι τότε είχαν δει την πατρίδα τους να διαμελίζεται 3 φορές αρνήθηκαν. Οι Αγγλο-Γάλλοι ΔΕΝ μπορούσαν να επιβάλουν στους Πολωνούς την αποδοχή των όρων του Στάλιν και έτσι η Πολωνία απέμεινε μοναχή της.
Η συνέχεια είναι γνωστή: Ο Ιωσήφ έκανε το ίδιο παζάρι με τον Χίτλερ. Η τελική «συμφωνία μη επίθεσης» (ευφημισμός καθώς Γερμανία και Σ. Ένωση ΔΕΝ είχαν κοινά σύνορα ώστε η μία να επιτεθεί στην άλλη) ήταν ο τέταρτος διαμελισμός της Πολωνίας, η άδεια του Χίτλερ για εισβολή στην Φινλανδία και η αναγνώριση «ζωτικού χώρου» για τους Ρώσους στις Βαλτικές Χώρες εξαιρουμένης της Λιθουανίας και στη Ρουμανία. Φυσικά, το «Σύμφωνο Μολότωφ-Ρίμεντροπ» είχε και την οικονομική του όψη: Η Γερμανοί χρειάζονταν πετρέλαιο και μεταλλεύματα και έδιναν για αντάλλαγμα στους Σοβιετικούς όπλα (σαν κι αυτά που χρησιμοποιήθηκαν στο Κατίν). Πόσο αδύναμοι αισθάνθηκαν οι Αγγλο-Γάλλοι το θυμούνται ακόμη πολύ καλά. Επιπλέον ΔΕΝ υπάρχει κανένας λόγος να μη διδαχθούν από το παρελθόν και να επαναλάβουν τα ίδια λάθη.
Πάμε τώρα στο πρακτικό πρόβλημα και τα ερωτήματα που τίθενται:
- Αν οι «εγγυήσεις» αφορούν την δημιουργία μιας «ουδέτερης ζώνης», τότε πόσα τετραγωνικά χιλιόμετρα είναι αρκετά για να νιώθουν οι Ρώσοι ασφαλείς;
- Ποιες χώρες και για πόσο χρονικό διάστημα θα πρέπει να αναστείλουν την Εθνική Κυριαρχία τους για να ικανοποιούνται οι «εγγυήσεις ασφάλειας» που ζητούν οι Ρώσοι; Τι σημαίνει για τους λαούς αυτών των χωρών όσον αφορά τον τρόπο ανάδειξης των κυβερνήσεων τους μια τέτοια συμφωνία; Θα πρέπει ν’ αναδεικνύουν Ρωσόφιλους κυβερνήτες ή απλά ΔΕΝ θα πρέπει να επιθυμούν στενότερες εμπορικές σχέσεις με την Δύση; Θα πρέπει να αισθάνονται ασφαλείς από την πλευρά της Ρωσίας (δεδομένου ότι υπάρξει μια τέτοια συμφωνία) έτσι ώστε να μην επιζητούν την είσοδο στο Ν.Α.Τ.Ο. (μη τυχόν και προκληθεί η Ρωσία); Θα πρέπει, τέλος, να υποταχθούν στις απαιτήσεις της Ρωσίας και στην επιλογή συμφέροντος των Δυτικών ν’ αποφύγουν μια ένοπλη αναμέτρηση αποδεχόμενοι να παίξουν τον ρόλο του ομήρου που εξασφαλίζει την ασφάλεια του εγκληματία από τον οποίο στο παρελθόν έχουν κακοποιηθεί;
- Ποιος νομιμοποιείται να δώσει τέτοιου είδους «εγγυήσεις ασφαλείας» στη Ρωσία ειδικά όταν αυτές εφαρμοζόμενες στην πράξη επιβάλλουν υποχρεώσεις σε μια σειρά χωρών και τους λαούς τους; Το Ν.Α.Τ.Ο. θα παράσχει αυτές τις «εγγυήσεις»; Γιατί μέλη της «Ατλαντικής Συμμαχίας» είναι οι Η.Π.Α. και ο Καναδάς που δεν έχουν σχέση με την Ευρώπη. Αλήθεια τι νόημα έχει οι Η.Π.Α. να εγγυηθούν την ασφάλεια της Ρωσίας αφήνοντας την Ουκρανία εκτός Ν.Α.Τ.Ο. όταν μπορούν άνετα να πλήξουν την Ρωσία από μακριά;
Υπάρχει, όμως, και ένα πιο αμείλικτο και γι’ αυτό βασανιστικό ερώτημα:
Ποιος εγγυάται ότι μετά από λίγο η Ρωσία δεν θα θέλει και άλλες «εγγυήσεις ασφαλείας» αναθεωρώντας την αρχική συμφωνία; Ποιος μας εγγυάται ότι θεωρώντας πως αφού οι «Δυτικοί» υποχώρησαν την πρώτη φορά δεν θα υποχωρήσουν ξανά προκειμένου ν’ αποφύγουν εκ νέου την πολεμική αναμέτρηση; Και τότε τι θα πρέπει να κάνουν οι «Δυτικοί»; Να υποχωρήσουν ξανά στις Ρωσικές απαιτήσεις ή να καταγγείλουν την αρχική συμφωνία και να οδηγήσουν τα πράγματα στα άκρα;
Όπως και στον Β’ Π.Π. έτσι και στην «Ουκρανική Κρίση» όλοι οι εμπλεκόμενοι λειτουργούν ιμπεριαλιστικά. Η διαφορά ανάμεσα στους Ρώσους και τους «Δυτικούς» είναι πως οι τελευταίοι είναι πολύ καλύτεροι των πρώτων στον «Οικονομικό Ιμπεριαλισμό». Τα καθρεφτάκια και οι χάντρες κάνουν πολύ καλύτερη δουλειά από την ωμή βία των βάρβαρων Μπολσεβίκων. Γι’ αυτό χάνουν στις δημόσιες σχέσεις και αφού ΔΕΝ μπορούν να κάνουν φίλους ποντάρουν μόνο στον στυγνό εκβιασμό.
12 Φλεβάρη 2022
«πουθενάς 1».
