Στην αρχή του Β’ Π.Π. (Μεγάλου Πολέμου) το πολεμικό ναυτικό της Μεγάλης Βρετανίας αιφνιδιάστηκε και αιφνιδίασε με την αναποτελεσματικότητα του η οποία στοίχισε την απώλεια κάποιων πλοίων από το Γερμανικό πολεμικό ναυτικό. Αυτό συνέβη γιατί για παράδειγμα το μεγαλύτερο και ισχυρότερο μέχρι τότε πλοίο του στόλου της το HOOD χρησιμοποιούνταν αποκλειστικά από την Μ. Βρετανία για να θαμπώνει τους ξένους με το μέγεθος και την δύναμη πυρός του. Οι Βρετανοί αισθάνονταν τόσο ισχυροί που σκέφτονταν περισσότερο το βάψιμο των κανονιών μετά από μια άσκηση βολής παρά την εκπαίδευση των πυροβολητών. Θεωρούσαν πως από μόνη της η επίδειξη του πλοίου αρκούσε για να μην μπει κάποιος σε σκέψεις να τους προκαλέσει και έτσι να χρειαστεί να χρησιμοποιήσουν τα κανόνια του.
Υπάρχουν, όμως, περιπτώσεις που ο εκφοβισμός (όπως και ο εκβιασμός) δεν αρκούν. Είναι τότε που από τα λόγια και τις εικόνες πρέπει να περάσουμε στις πράξεις. Είναι η ώρα που όλα όσα εμφανίζονται στις παρελάσεις πρέπει ν’ αποδείξουν την αξία τους στο πεδίο της μάχης. Είναι η ώρα που κληρωτοί και επαγγελματίες επιδεικνύουν το ηθικό τους και αποδεικνύουν την αξία τους. προφανώς, υπάρχουν και άλλες παράμετροι που επηρεάζουν την έκβαση μιας σύρραξης όπως το αν πολεμάς για να υπερασπιστείς τα πάτρια εδάφη ή για να επεκτείνουν κάποιοι τη «σφαίρα επιρροής» τους. Σε μεγάλο βαθμό η έκβαση της σύρραξης εξαρτάται και από το πολιτικό σύστημα των εμπολέμων. Οι πολίτες-στρατιώτες ενός «Δημοκρατικού» καθεστώτος στο οποίο έχουν ακόμη και αδύναμη φωνή πολεμούν καλύτερα και λιποτακτούν λιγότερο απ’ αυτούς ενός μόνο τύποις «Δημοκρατικού» που χρησιμοποιείται απλά ως κάλυμμα από την «Άρχουσα Τάξη» προκειμένου να έχει τον απόλυτο έλεγχο. Η χαρακτηριστικότερη διαφορά τους είναι πως στο δεύτερο ο «Πρόεδρος» είναι πρακτικά ισόβιος.
Η σημερινή Ρωσία εμφανίζεται ως διάδοχος (μόνο στα δικαιώματα και την «νίκη ενάντια του Φασισμού») της Σοβιετικής Ένωσης, η οποία διαδέχτηκε την Τσαρική Ρωσία της οποίας προσπάθησε από τη μια να διατηρήσει τα εδάφη και από την άλλη να τα επεκτείνει. Η σημερινή Ρωσία ποντάρει στο πυρηνικό οπλοστάσιο που κληρονόμησε από την Σ. Ένωση και τη στρατιωτική τεχνολογία που ήδη είχε αναπτύξει τότε και βελτίωσε έκτοτε. Ωστόσο, μαζί μ’ αυτά έχει κληρονομήσει και όλες τις ανεπάρκειες της προκατόχου του έτσι ώστε πρακτικά να μην έχει βελτιωθεί σε τίποτα από τότε.
Συνεχίζει να παραμένει ανασφαλής πράγμα που σημαίνει πως βλέπει παντού εχθρούς. Όποιος δεν είναι μαζί της είναι κατ’ ανάγκη εναντίον της. Ακόμη χειρότερα όσο από δημογραφική άποψη θα μειώνεται η δυνατότητα της να υπερασπίζεται τα εκτεταμένα σύνορα της, τόσο απαραίτητη θα καθίσταται η κατοχή συγκεκριμένων περιοχών οι οποίες εκτός της σημασίας τους για την άμυνα της κυρίως Ρωσίας έχουν και οικονομικό ενδιαφέρον όπως η Ουκρανία (βλέπε εδώ & εδώ).
Το γεγονός ότι η Ρωσία αποδεικνύεται μια «αδύναμη υπερδύναμη» δεν έχει καμία σημασία στην ιδέα που έχει (ή καλύτερα είχαν μέχρι τώρα) η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της. Βέβαια, σημαντικό ρόλο στην επικράτηση μιας συγκεκριμένης άποψης έχει ο εκάστοτε ηγέτης ειδικά όταν δεν θέλει ν’ ακούει κάτι διαφορετικό απ’ αυτό που ο ίδιος πιστεύει (και που θα ήθελε στην πραγματικότητα να ισχύει). Αυτό, όμως, κάθε άλλο παρά σημαίνει ως δεν υπάρχουν άνθρωποι που γνωρίζουν την πραγματικότητα και οι οποίοι κάποια στιγμή θα κληθούν ν’ αναλάβουν τις ευθύνες τους και να προσπαθήσουν «να σώσουν οτιδήποτε αν σώζεται».
Ενώ, πριν αρχίσουν να βάλλουν τα κανόνια η προπαγάνδα μπορεί να φέρει αποτελέσματα (ειδικά αν μπορεί να βασιστεί και σε σχετικά πρόσφατες επιτυχίες ή στην διαφημιζόμενη αριθμητική και τεχνολογική υπεροχή) όταν πέσει η πρώτη κανονιά η σημασία της μειώνεται δραστικά. Γιατί μπορεί κάποιος να ελέγχει τη ροή της πληροφόρησης, αλλά ΔΕΝ μπορεί να επηρεάσει θετικά το ηθικό ενός λαού όταν αυτός βιώνει ελλείψεις, επιστράτευση και βλέπει την «ειδική επιχείρηση» να διαρκεί ακόμη μια μέρα και ύστερα κι άλλη χωρίς να δίνει απτά αποτελέσματα. Τα πολιτικά και κοινωνικά συστήματα που σκόπιμα καλλιεργούν την απάθεια του πολίτη (όχι ότι κάτι τέτοιο δεν επιδιώκεται και στις «Δημοκρατίες») ΔΕΝ μπορούν να υποστηρίζουν στην ενεργό συμβολή τους όταν θα τεθεί σε κίνδυνο η ίδια τους η ύπαρξη.
Η Ρωσία πριν την εισβολή στην Ουκρανία μπορούσε να υποκρίνεται την υπερδύναμη. Μετά το τέλος της τυχοδιωκτικής αυτής εισβολής η Ρωσία στην καλύτερη περίπτωση θα είναι μια πιο αδύναμη και ακόμα περισσότερο προβληματική «υπερδύναμη». Θα βρίσκεται στην ίδια κατάσταση με την Μεγάλη Βρετανία μετά το τέλος του Β’ Π.Π. Ακόμη και ν’ αναδειχτεί «νικήτρια» θα είναι βαρύτατα χρεωμένη (αν όχι χρεοκοπημένη). Ακόμη χειρότερα κανείς από τους γείτονες της δεν θα την φοβάται και πολύ περισσότερο ΔΕΝ θα την σέβεται.
Το χειρότερο είναι πως ακόμη και να πάρει όλα όσα θα επιθυμούσε με την εισβολή της στην Ουκρανία και πάλι θα είναι χαμένη στην πράξη. Γιατί τ’ αποτελέσματα μιας τέτοιας «νίκης» πολύ σύντομα εξανεμίζονται μόλις φύγει από το προσκήνιο ο «αρχιτέκτονας» της (Πούτιν)▪ ειδικά αν συνεχιστεί ο οικονομικός αποκλεισμός από την «Δύση». Στο σημερινό κόσμο η κυριαρχία μιας «υπερδύναμης» εδράζεται στις και πηγάζει από τις οικονομικές σχέσεις. Το εμπόριο (μέρος του οποίου είναι και οι εξοπλισμοί) και όχι η στρατιωτική ισχύς και η κατοχή εδαφών είναι το «κλειδί» της κυριαρχίας σήμερα. Μόνο κάποιος κολλημένος στο ψυχροπολεμικό παρελθόν δεν καταλαβαίνει πως μέχρι την Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία το Ν.Α.Τ.Ο. ήταν πολύ περισσότερο μια έκθεση όπλων (στα πλαίσια της οποίας κλείνονταν συμβόλαια αγορών) και λιγότερο ένας στρατιωτικός συνασπισμός. Εξαιτίας του Βλαδίμηρου (Πούτιν και όχι Λένιν) ξαναβρήκε τον στρατιωτικό προσανατολισμό του.
Η επόμενη μέρα για την Ρωσία (με ή χωρίς τον Πούτιν) ΔΕΝ μπορεί να είναι καλύτερη απ’ αυτή της Μεγάλης Βρετανίας μετά τον Β’ Π.Π. Γιατί, ακόμη και αν κερδίσει στην Ουκρανία όλοι οι υπόλοιποι γείτονες της αισθανόμενοι την από μέρους τους απειλή την επόμενη φορά θα δράσουν όλοι μαζί από κοινού όπως η Σερβία, η Βουλγαρία, το Μαυροβούνιο και η Ελλάδα στον Α’ Βαλκανικό Πόλεμο. Ακόμα χειρότερα αν η Ρωσία βγει από αυτή την περιπέτεια με μια τραυματισμένη οικονομία δεν θα είναι σε θέση ούτε με την οικονομική της ισχύ να προσεταιριστεί τους γείτονες της και τελικά να τους «φέρει με τα νερά της». Μπορεί η Ρωσία να έχει περίσσεια πετρελαίου και φυσικού αερίου αλλά αυτά είναι άχρηστα αν δεν έχεις πελάτες να τα πουλήσεις.
Θα μπορούσε -θεωρητικά τουλάχιστον- στο μέλλον η Ρωσία του Πούτιν να καταστεί μια οικονομική υπερδύναμη, αλλά αυτό προϋποθέτει προσπάθεια πολλών δεκαετιών κατά την διάρκεια των οποίων οι Ρώσοι ολιγάρχες και η πολιτικο-στρατιωτική ηγεσία θα πρέπει να εγκαταλείψουν την λεηλασία του Εθνικού τους Πλούτου και να στραφούν στην δημιουργία και ανάπτυξη μιας εύρωστης εσωτερικής αγοράς. Για να γίνει, όμως, όλο αυτό πρέπει αφενός να βελτιωθεί σημαντικά η οικονομική θέση του «μέσου Ρώσου πολίτη» και αφετέρου να «εκδημοκρατιστεί» η πολιτική και κοινωνική λειτουργία.
Μέχρι τότε το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να προπαγανδίζουν και να εξαγοράζουν κόμματα και πολιτικούς στο εξωτερικό. Όπως αυτή που κάνουν όσοι υποστηρίζουν τον Πούτιν προτάσσοντας ως θετικά του την «αντι-Δυτικότητα» του και την ορθοδοξία του. Αυτού του τύπου η χαζή προπαγάνδα το μόνο που καταφέρνει εκτός από την αυτο-γελοιοποίηση είναι να φέρει κοντά τα δύο υποτιθέμενα ιδεολογικά άκρα. Πολύ απλά ο εχθρός του εχθρού μου δεν είναι πάντα φίλος μου. Παρά την προπαγάνδα αυτή (ίσως και εξαιτίας της) -όπως και στην περίπτωση της μεταπολεμικής Μεγάλης Βρετανίας και παρά το πυρηνικό της οπλοστάσιο- όλοι θα γνωρίζουν πως η Βασίλισσα (Ρωσία) δεν είναι μόνο γυμνή, αλλά και τουρτουρίζει. Ακόμη περισσότερο που τα εγκλήματα πολέμου των Η.Π.Α.-Ν.Α.Τ.Ο. ΔΕΝ της δίνουν το δικαίωμα να κάνει τα ίδια χωρίς συμμάχους που να στέκονται ξεκάθαρα στο πλευρό της και να είναι έτοιμοι να την συνδράμουν ανοικτά. Εκτός αν η Ρωσία θέλει με τις πράξεις της να μοιάσει τόσο στην προκάτοχο της Σ. Ένωση όσο και στη μητέρα της Τσαρική Ρωσία και να καταραφεί στην Ιστορία σαν ακόμη μια ιμπεριαλιστική δύναμη.
26 Μάρτη 2022
«πουθενάς 1».
