Και αν μεν για την ομάδα του Λιμανιού επρόκειτο για την επιστροφή σε Final Four μετά από εκείνο του 2017, για την Μονακό ήταν η μοναδική ευκαιρία να βρεθεί στο πρώτο δικό της. Το γεγονός ότι δεν τα κατάφερε απέναντι στους Γαύρους ή ότι βρέθηκε στη θέση αυτή εξαιτίας της αποβολής των Ρωσικών ομάδων μικρή μόνο σημασία έχει. Το ζήτημα είναι πως οι Γαύροι εξέλαβαν την Μονακό ως «απειλή» και γι’ αυτό επαναφέρουν(;) την πρόταση τους για Salary Cup στην Ευρωλίγκα (βλέπε εδώ).
Εδώ, βέβαια, ξεκινούν τα προβλήματα▪ προβλήματα τα οποία ένας επιχειρηματίας σαν τους Αφους Αγγελόπουλους θα έπρεπε ευκολότατα να κατανοεί. Φαίνεται, όμως, πως οι επιθυμίες είναι πολύ ισχυρότερες τόσο της εμπειρίας όσο και της λογικής. Ίσως, πάλι, να θέλουν να μείνουν στην Ιστορία ως καινοτόμοι.
Το σύστημα του Salary Cup μπορεί να λειτουργεί στις Η.Π.Α., ωστόσο είναι ακατάλληλο (ή δεν θα έχει την ίδια επιτυχία, που είναι το ίδιο πράγμα) για την Ευρωλίγκα. Και είναι ακατάλληλο γιατί ΔΕΝ πρόκειται για ένα ενιαίο Κράτος, αλλά για πολλά Κράτη με διαφορετικό επίπεδο οικονομικής ολοκλήρωσης. Για να δώσω ένα παράδειγμα το ισοδύναμο του Salary Cup είναι το Ευρώ. Το γεγονός ότι μια σειρά από χώρες το έχουν ως νόμισμα ΔΕΝ αίρει σε καμία περίπτωση τις μεταξύ τους ανισότητες. Έτσι, ένας Γερμανός εργαζόμενος χρειάζεται να δουλέψει λιγότερο χρόνο από έναν Έλληνα για να κερδίσει τα χρήματα που κοστίζει ένα χάμπουργκερ.
Οι Αγγελόπουλοι (όπως και κάθε άλλος ιδιοκτήτης άλλωστε) ΔΕΝ θέλουν ένα σύστημα που θα κάνει γενικά καλό στην διοργάνωση. Θέλουν ένα σύστημα που θα τους έδινε περισσότερες ελπίδες ν’ ανταγωνιστούν τους «μεγάλους» και ταυτόχρονα θα κράταγε μακριά τους τους λιλιπούτειους ανταγωνιστές τους. Προφανώς, ένα τέτοιο «σύστημα ακορντεόν» είναι αδύνατο να υπάρξει πρώτα απ’ όλα γιατί πρέπει να δίνει (έστω και θεωρητικά) ελπίδες στους μικρότερους ότι μπορεί κάποια στιγμή να μεγαλώσουν αρκετά για να διεκδικήσουν την κορυφή.
Ακόμα και με την καθιέρωση του Salary Cup δεν θ’ αλλάξουν δραματικά τα πράγματα. Συνεπώς, το μόνο που τους απομένει να κάνουν είναι να κακίζουν με τους Μονεγάσκους (μόνο μ’ αυτούς μπορούν) οι οποίοι (υποτίθεται ότι) αντλούν το πλεονέκτημα τους από το γεγονός ότι στο Πριγκιπάτο ισχύει ειδικό φορολογικό καθεστώς (αυτό ενός «φορολογικού παραδείσου).
Είναι προφανές πως πολύ περισσότερο από την καθιέρωση και εφαρμογή ενός δικαιότερου οικονομικού περιβάλλοντος που θα ενισχύει τον ανταγωνισμό μεταξύ των ομάδων, αυτό που εκνεύρισε τους Γαύρους ήταν το γεγονός πως η Μονακό τους κοίταξε κατάματα (και δεν στραβώθηκε). Μπορεί η συμμετοχή του άλλοτε «πράσινου» Τζέιμς να δίνει μια εξήγηση για την επιτυχία της, αλλά όπως και να το κάνουμε η Μονακό έχει ταπεινή καταγωγή και ακόμη μικρότερη ιστορία.
Δεν είναι μόνο ότι σαν ομάδα δεν έχει κόσμο και μετρά λίγα χρόνια ιστορίας (από την επανασύσταση της). Είναι πολύ περισσότερο ότι προέρχεται από το «εχθρικό» BCL στον Τελικό της περιόδου 2017-2018 που έγινε στην Αθήνα έχασε από την Α.Ε.Κ. με 6 πόντους πριν μετακομίσει στο EUROCUP της Ευρωλίγκα το οποίο και κατέκτησε το 2021 κερδίζοντας το δικαίωμα να συμμετάσχει στην Ευρωλίγκα.
Το αμέσως προσεχές διάστημα το νέο αφεντικό της Ευρωλίγκας θα δείξει προς τα που (θα) πάει το πράγμα. Πάντως, ακόμη και να υιοθετηθεί το Salary Cup ή οποιοδήποτε ανάλογο σύστημα αυτό ΔΕΝ Θα γίνει με κανένα τρόπο σε βάρος των ήδη μεγάλων. Ενδέχεται, δε, να λειτουργήσει και ως παγίδα για όλους τους υπόλοιπους καθώς στη μεταβατική του περίοδο θα προσπαθήσουν να πλασαριστούν όσο καλύτερα γίνεται για τη συνέχεια.
07 Ιούνη 2022
«πουθενάς 1».
