Η δοξασία αυτή προέρχεται από την ταύτιση του Εωσφόρου (αυτού που φέρνει το φως της Αυγής) με τον Σατανά. Έτσι, το Κακό έρχεται πάντα από την Ανατολή. Στην οποία Ανατολή πολύ βολικά βρίσκονται η Ρωσία, η Κίνα και το Ιράν. Ο «Άξονας του Κακού» κατά τους Αμερικανούς. Ανεξάρτητα, όμως, από το πόσο πιστεύουμε τις Αμερικανικές αιτιάσεις δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε τα κοινά σημεία των τριών αυτών χωρών. Κοινά σημεία που δεν είναι πάντα εμφανή.
Ρωσία.
Η σημερινή Ρωσία θεωρεί ότι έχει την ίδια δύναμη και τα ίδια δικαιώματα με την Αυτοκρατορική των Ρωμανόφ. Θεωρεί ότι δικαιούται τον ίδιο «ζωτικό χώρο» με εκείνη. Για τον Πούτιν και τους Ρώσους εθνικιστές ο χρόνος έχει σταματήσει στο 1812 και την ίδρυση της Ιερής Συμμαχίας (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία, Αυστρο-Ουγγαρία) η οποία είχε σαν «ιερή» αποστολή της την διαφύλαξη της ησυχίας των «ελέω Θεού» απόλυτων Μοναρχών. Μόνο τους μέλημα ήταν η κατάπνιξη κάθε κινήματος και η πρόληψη του ενδεχομένου να εμφανιστεί ένας ακόμα Ναπολέοντας.
Δυστυχώς για εμάς σήμερα ο Ρούσβελτ αναγνώρισε στη Σοβιετική Ένωση περισσότερο «ζωτικό χώρο» απ’ ότι θα έπρεπε (και δικαιούταν) καθιστώντας τη μια μόνιμη απειλή για την υπόλοιπη Ευρώπη. Γιατί οι Ρώσοι δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια φιλοπόλεμη φυλή που επιζεί μέσω των επεκτατικών πολέμων και της καταπίεσης των διαφορετικής καταγωγής εθνοτήτων που αποτελούν την «Αυτοκρατορία» τους. Ίσως πάλι αυτή η επιλογή του Ρούσβελτ (παρά τις προειδοποιήσεις του Τσώρτσιλ) να ήταν σκόπιμη μιας και έτσι οι Η.Π.Α. ήταν αναγκασμένες να έχουν στρατό στην Ευρώπη μέχρι εκείνη να δυναμώσει στρατιωτικά αρκετά για να μπορεί να υπερασπιστεί μόνη της τα εδάφη της από του Ρώσους και τους υποτελείς τους.
Η ειρωνεία της Ιστορίας είναι πως η Σοβιετική Ένωση οφείλει πάρα πολλά στο στρατιωτικό υλικό (και τις κονσέρβες) που της έστειλαν Αγγλία και Η.Π.Α. Το «ωραίο» αυτής της υπόθεσης είναι πως η Ρωσία ανέκαθεν έπαιρνε «άριστα» στην προπαγάνδα (στα ψέματα, δηλαδή). Είχε πείσει πολύ κόσμο ότι ήταν παντοδύναμη και γι’ αυτό μόνο κάποιος με αυτοκτονικές τάσεις θα τα έβαζε μαζί της. Η Σοβιετική Ένωση είχε δημιουργήσει μια σειρά από μύθους όπως αυτός της μεγάλης παραγωγικότητας. Έτσι, η διαπίστωση πως Αγγλία και Η.Π.Α. διαθέτοντας μικρότερο ανθρώπινο δυναμικό παρήγαγαν περισσότερο στρατιωτικό εξοπλισμό από εκείνη είναι απλά μια «ενοχλητική αλήθεια».
Χωρίς το πυρηνικό της οπλοστάσιο όπως αποδεικνύει και ο πόλεμος στην Ουκρανία η Ρωσία είναι ένα Κράτος-παρίας. Τίποτα περισσότερο παρά τις πλούσιες πλουτοπαραγωγικές πηγές που διαθέτει.
Κίνα.
Η Κίνα, όπως άλλωστε και η Ρωσία, ζει με το άγχος της Ιστορίας της. Δεν είναι μακριά η εποχή που μαστιζόταν από σιτοδείες που στοίχιζαν εκατομμύρια θανάτους. Η ανασφάλεια της ότι θα μπορούσε να συμβεί ξανά και η ψευδαίσθηση πως ο άνθρωπος μέσω των μηχανών και της επέμβασης στο περιβάλλον μπορεί να πετύχει τα πάντα οδήγησαν στη σημερινή μεταμόρφωση της «κομμουνιστικής» Κίνας.
Όπως και στην περίπτωση της Σοβιετικής Ένωσης έτσι και η Κίνα έκανε και συνεχίζει να κάνει μια σειρά από λάθη οι επιπτώσεις των οποίων αρχίζουν να φαίνονται και να παίρνουν την εκδίκηση τους. Από την «πολιτική του ενός παιδιού» που δημιούργησε εκατομμύρια ανδρών χωρίς γυναίκες (γιατί οι χωρικοί σκότωναν τα κορίτσια γιατί προτιμούσαν τα αγόρια) ως τους τρόπους με τους οποίους προσπάθησε από το 2008 να τονώσει την οικονομία της, η σημερινή Κίνα βρίσκεται αντιμέτωπη με μια σειρά προκλήσεων τις οποίες θα πρέπει ν’ αντιμετωπίσει όλες μαζί.
Πιθανότατα η αντιμετώπιση των προκλήσεων αυτών να ήταν ευκολότερη αν η Κίνα δεν μαστιζόταν από ξηρασία, η οποία οδήγησε ήδη στο κλείσιμο βιομηχανιών και στη καταστροφή καλλιεργειών. Δυστυχώς για την Κίνα η συνολική ημερήσια κατανάλωση νερού είναι 700 φορές εκείνη του πετρελαίου. Ωστόσο, ακόμη και έτσι κάτι θα μπορούσε να γίνει αν δεν έπρεπε τα πάντα να υποστηρίζουν την προσπάθεια της Κίνας να γίνει «υπερδύναμη». Γι’ αυτό, άλλωστε, έχει «βάλει χέρι» σε μια σειρά κράτη της Αφρικής και της Ασίας αναλαμβάνοντας μεγάλα έργα υποδομών τα οποία είτε θα της τα ξεπληρώσουν οι κυβερνήσεις των κρατών αυτών είτε θα τα χρησιμοποιεί εκείνη για 99 χρόνια.
Ιράν.
Το Ιράν είναι μια αξιοθαύμαστη περίπτωση του τρόπου με τον οποίο μια γη που «γέννησε» τέσσερις αυτοκρατορίες μέχρι να πέσει στα χέρια των Μουσουλμάνων (βλέπε εδώ). Από γεωγραφικής άποψης το Ιράν είναι καλά προφυλαγμένο και μόνο από τον Νότο κινδυνεύει από εισβολή. Ωστόσο, η θύμηση του αλλοτινού μεγαλείου σε συνδυασμό με τον χαρακτήρα τω Αράβων οδήγησε σε μια ιστορική στροφή. Μια στροφή η οποία φαινομενικά είχε να κάνει με θρησκευτικά ζητήματα.
Ο Ισλαμικός κόσμος αμέσως μετά τον θάνατο του Μωάμεθ χωρίστηκε στα δύο. Ο λόγος ήταν ότι ο Προφήτης τους δεν άφησε αρσενικό διάδοχο (είχε κόρη) και δεν όρισε κάποιον. Έτσι, η οικογένεια του χωρίστηκε στα δύο. Αυτοί που επικράτησαν στην διαμάχη (Σουνίτες) υποστήριζαν πως διάδοχος του Μωάμεθ ήταν ο πεθερός του. Οι ηττημένοι (και μειοψηφούντες) Σιίτες υποστήριζαν πως ο γαμπρός του (που ήταν και ξάδερφος του) έπρεπε να τον διαδεχτεί (βλέπε εδώ).
Το Ιράν ανήκε μέχρι το 1501 στη πλειοψηφία των Σουνιτών. Έτσι, όμως, δυσκολευόταν να προωθήσει τις περιφερειακές του φιλοδοξίες. Τότε έλαβε χώρα μια καλά μελετημένη από πολιτική σκοπιά κίνηση: η μεταστροφή στον Σιισμό. Από τότε το Ιράν ως Σιιτική χώρα μπορεί να «προστατεύει» τις Σιιτικές μειοψηφίες σε Συρία, Λίβανο αλλά και οπουδήποτε αλλού το συνέφερε πολιτικά. Δυστυχώς για εκείνο οι περιοχές αυτές είναι σημαντικές και για τους Αμερικανούς.
Ένας κοινός εχθρός.
Και τα τρία κράτη θεωρούν ότι είναι στη γειτονιά τους «υπερδυνάμεις». Πιστεύουν, δηλαδή, πως είναι από τη Μοίρα προορισμένα να διαφεντεύουν κατά την κρίση τους τις τύχες των γειτονικών τους κρατών και λαών. Δυστυχώς για εκείνα το ίδιο πιστεύουν και οι Η.Π.Α., οι οποίες για την ώρα είναι σε θέση ν’ αντιτάξουν περισσότερη στρατιωτική και οικονομική ισχύ απ’ ότι καθένα τους χωριστά. Έτσι, για την Ρωσία, την Κίνα και το Ιράν οι Η.Π.Α. είναι ένας «κοινός εχθρός» (όχι ότι ειδικά η Ρωσία δεν είναι εχθρός της Κίνας, αλλά τώρα προέχουν και για τις δύο οι Η.Π.Α.).
Όμως, η οικονομική και στρατιωτική ισχύς των Η.Π.Α. δεν βασίζεται καθόλου στο Δολλάριο όπως οι περισσότεροι νομίζετε. Η ισχύς της βασίζεται στην «Κοινωνία των Πολιτών», δηλαδή το σύνολο των ατομικών δικαιωμάτων (ακόμη και κουτσουρεμένων) που απολαμβάνουν οι πολίτες σε μια Δημοκρατία (με ή χωρίς «»). Είναι τα «ατομικά δικαιώματα» που κινητοποιούν τους πολίτες να δημιουργήσουν και να παράξουν πλούτο τόσο για τους ίδιους όσο και για το Κράτος. Είναι αυτά που θα τους καταστήσουν πρόθυμους να υπερασπιστούν το Κράτος τους, ή με άλλα λόγια «τον τρόπο ζωής τους».
Είναι αυτό ακριβώς που διαφοροποιεί τις Η.Π.Α. από τις τρείς απολυταρχίες που από ειρωνεία της Μοίρας βρίσκονται και οι τρεις στην ίδια κατάσταση. Γι’ αυτό και η μια κρατά το χέρι της άλλης περιδινιζόμενες σ’ έναν γεωπολιτικό «χορό του Ζαλόγγου». Αν το καλοσκεφτούμε και οι τρεις είναι από καιρό δεμένες μεταξύ τους. Το Ιράν βρίσκεται στη σκιά της Ρωσίας μιας και από γεωγραφική άποψη είναι στη «γειτονιά» της. Μη ξεχνάμε πως μια από τις Διασκέψεις των «3 Μεγάλων» στον Β’ Π.Π. η Ρωσία τη φιλοξένησε στη Τεχεράνη. Από την άλλη η Κίνα του Μάο είχε στα πρώτα της χρόνια στραφεί για βοήθεια στη Σ. Ένωση του Στάλιν από την οποία στη συνέχεια θεώρησε ότι προδόθηκε.
Συνεπώς, όταν πέσει (για οποιουσδήποτε λόγους) η απολυταρχία της μιάς θ’ ακολουθήσουν και οι άλλες δύο:
- Για τη Ρωσία η αφορμή θα είναι ο αποτυχημένος πόλεμος στην Ουκρανία σε συνδυασμό με την κακομεταχείριση των μειονοτήτων της οι οποίες ανέλαβαν να σηκώσουν το βάρος της επιστράτευσης.
- Για την Κίνα οι οικονομικές επιπτώσεις τόσο των οικονομικών επιλογών της κυβέρνησης τα προηγούμενα χρόνια όσο και των κομπινών απατεώνων που έκλεψαν καταθέσεις των Κινέζων πολιτών.
- Για το Ιράν ο θάνατος μιας γυναίκας που δεν φορούσε τη μαντίλα σωστά.
Ωστόσο, η αιτία και για τις τρείς (θα) είναι η ίδια. Είναι ο λόγος (αιτία) για τον οποίο οι Η.Π.Α. κυριαρχούν παγκοσμίως και στη βάση του βρίσκεται η οικονομική επιτυχία. Όμως, η οικονομική επιτυχία με τη σειρά της βασίζεται στην «Κοινωνία των Πολιτών». Και όπως βλέπουμε γύρω μας ΔΕΝ μπορεί να υπάρξει «Κοινωνία των Πολιτών» χωρίς την κατοχύρωση των ατομικών δικαιωμάτων. Δεν γίνεται να υπάρξει το αναγκαίο οικονομικό κλίμα χωρίς την ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι, χωρίς την ελευθερία στην απεργία, χωρίς την ελευθερία λόγου από την οποία εκπορεύεται η κριτική προς της Κυβέρνηση.
Και τα τρία καταπιεστικά καθεστώτα προσπαθούν με συνεχή έλεγχο (που στην περίπτωση της Κίνας έχει φτάσει σε άλλο επίπεδο), και ψέματα να έχουν και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο. Ωστόσο, αυτό δεν γίνεται γιατί για να είναι μια χώρα πλήρως ενταγμένη στην παγκόσμια οικονομία σημαίνει πως οι υπήκοοι σου είναι εκτεθειμένοι στις επιδράσεις του υπόλοιπου κόσμου. Βλέπουν πως ζουν οι άλλοι και συγκρίνουν και τότε ξυπνά το μυαλό τους.
Φυσικά, η «Κοινωνία των Πολιτών» είναι δίκοπο μαχαίρι και μπορεί να πληγώσει και αυτόν που το εμπνεύστηκε. Έτσι, εκτός από «όπλο» των Η.Π.Α. μπορεί να μετατραπεί στην «Αχίλλειο πτέρνα» τους. Το «ωραίο» και σ’ αυτή την περίπτωση είναι πως εγκαίρως είχε προειδοποιήσει για όλα αυτά ο Ησίοδος. Ναι! Είναι αλήθεια πως (και) γι’ αυτό ένας Έλληνας είχε γράψει σχετικά. Ειδικότερα ο Ησίοδος στο έργο του «Έργα και Ημέραι» δίνει συμβουλές για μια σειρά από ζητήματα, μεταξύ των οποίων και για τις παρενέργειες του εμπορίου στον «παραδοσιακό τρόπο» οργάνωσης της κοινωνικής ζωής. Προφανώς, όμως, δεν τον διάβασαν. Ακόμη και να τον διάβαζαν μπορεί να θεωρούσαν πως ήξεραν καλύτερα από τον Αρχαίο πρόγονο μας ή και πως είχαν τόσο γερή λαβή στους υπηκόους τους που δεν θα τους ξέφευγε ποτέ ο έλεγχος τους.
Σε κάθε περίπτωση η ειρωνεία είναι πως Ρωσία και Κίνα είναι το δεύτερο και τέταρτο γράμμα του ακρωνυμίου BRICS, της οικονομικής ένωσης που υποσχόταν κάτι διαφορετικό για τον αναπτυσσόμενο και υπανάπτυκτο πλανήτη. Οπότε η πτώση τους θα σημάνει και το τέλος ενός μεγαλεπήβολου σχεδίου που καθεμιά από τις χώρες-μέλη ήθελε να ελέγξει.
17 Δεκέμβρη 2022
«πουθενάς 1».
