Το Παγκόσμιο Κύπελλο του Κατάρ που ολοκληρώθηκε χθες ήταν το τελευταίο για μια σειρά παικτών. Απ’ αυτούς δύο ήταν οι πιο διαφημισμένοι: ο Πορτογάλος Ρονάλντο και ο Αργεντίνος Μέσι. Η συνύπαρξη τους τόσα χρόνια στο Ισπανικό Πρωτάθλημα ήταν η κινητήρια δύναμη τόσο για την εμπορική επιτυχία του συγκεκριμένου Πρωταθλήματος όσο και του CHAMPIONS LEAGUE. Όπως ανέφερα και παραπάνω το κακό με τον επαγγελματικό αθλητισμό είναι πως δεν μπορείς να τους βολέψεις όλους.
Στον άτυπο αυτό διαγωνισμό ο Μέσι είχε το πλεονέκτημα έναντι του Ρονάλντο. Στο κάτω-κάτω κατάγεται από την Αργεντινή, η οποία όπως και να το κάνουμε είναι μεγαλύτερη ποδοσφαιρική δύναμη από την Πορτογαλία. Επιπλέον, μη ξεχνάμε και την κόντρα μεταξύ των δύο «άσπονδων» εχθρών της Ισπανίας και της Πορτογαλίας. Για την ώρα η Ισπανία (και οι αποικίες της) έχουν το «πάνω χέρι».
Από άποψη χρονισμού (timing) και σκηνοθεσίας η FIFA δεν θα μπορούσε να ελπίζει σε καλύτερο τελικό. Αποστολή εξετελέσθη: ο Μέσι δεν έμεινε χωρίς Π.Κ. για την τροπαιοθήκη του. Επιπλέον, έλαβε τη θέση του στο πάνθεο των ηρώων της Αργεντινής σβήνοντας ταυτόχρονα τη ρετσινιά του άχρηστου που δεν είχε καταφέρει να κάνει κάτι σημαντικό με την Εθνική Ομάδα της χώρας του.
Ωστόσο, ο Μέσι πολύ λίγα κοινά έχει με τους συμπατριώτες του. ζει μακριά από την Αργεντινή και αυτόν δεν τον επηρεάζει ο πληθωρισμός του 100%. Τους έδωσε λόγο να χαίρονται και να γιορτάζουν για λίγες μέρες, να αισθάνονται κάθε τόσο περήφανοι για τα επόμενα 4 χρόνια, αλλά είναι ανίκανος να τους λύσει το βιοτικό τους πρόβλημα. Δεν συμμερίζεται τα προβλήματα και τη Μοίρα τους (βλέπε εδώ). Και να ήθελε δεν θα μπορούσε να βοηθήσει την άμυνα της χώρας του (βλέπε εδώ).
Ο Μέσι λόγω της δημοφιλίας του (που τώρα εκτινάχθηκε στα ουράνια) σε συνδυασμό με την καταγωγή του έχει όλα τα προσόντα κάποια στιγμή να γίνει Πρόεδρος μιας αποτυχημένης θεσμικά χώρας που κάθε τόσο αλλάζει όνομα στο νόμισμα της προσθέτοντας ή αφαιρώντας κατά περίπτωση μηδενικά. Μιας χώρας που ότι και αν έχει προσπαθήσει χρεοκοπεί συνέχεια. Μιας χώρας που αν δεν ήταν το ποδόσφαιρο (και κάποτε το μπάσκετ) ελάχιστοι θα την ήξεραν. Μις χώρας την οποία οι ΣΥ.ΡΙΖ.Αίοι προσπαθούσαν να μας την πλασάρουν σαν οικονομικό πρότυπο.
Το ποδόσφαιρο και τα συναισθήματα που αυτό προκαλεί είναι για τους Αργεντίνους μια παρηγοριά ενώ την ίδια στιγμή αντιπροσωπεύει τη μοναδική επαγγελματική διέξοδο για τους λίγους και τυχερούς που θα βρουν επαγγελματικό συμβόλαιο στο εξωτερικό. Το ποδόσφαιρο και οι άνθρωποι του είναι ανίκανοι να προσφέρουν οποιαδήποτε χρήσιμη (και χειροπιαστή) υπηρεσία στον λαό της Αργεντινής. Μπορεί να λειτουργεί ως παυσίπονο, αλλά ΔΕΝ μπορεί να γεμίσει το τσουκάλι που ολοένα και πιο άδειο μπαίνει στη φωτιά.
Εν κατακλείδι, αν και το ποδόσφαιρο μπορεί κάποιες φορές να ρίξει κυβερνήσεις, ωστόσο ποτέ δεν θα ξεκινήσει εξαιτίας του η ανατροπή των κοινωνικών και οικονομικών θεσμών που από την ίδρυση της κιόλας οδήγησαν (και κρατούν) την Αργεντινή σε χρεοκοπία. Στο κάτω-κάτω το ποδόσφαιρο είναι «καθρέπτης» της Κοινωνίας και οι καθρέπτες απλά αναπαράγουν αντεστραμμένα αυτά που καθρεπτίζουν.
Πάντως, όπως και να το κάνουμε το 3ο Π.Κ. της Αργεντινής ήταν το μόνο «καθαρό». Για το 1ο χρειάστηκε ένα στημένο από την αρχή ως το τέλος σύστημα διεξαγωγής για να καταφέρει η Χούντα της να πανηγυρίσει μια διάκριση. Για το 2ο ας είναι καλά διαιτητής, επόπτης και αντηλιά. Ήταν και η ξεφτίλα του Πολέμου των Φώκλαντς (Μαλβίνων στα Αργεντίνικα) που τους έκανε πιο συμπαθείς τουλάχιστον έναντι των Άγγλων. Αν «το ποδόσφαιρο είναι το όπιο του λαού» αυτό σημαίνει πως οι Αργεντίνοι από σήμερα και για την επόμενη 4ετια θα παραμείνουν νηστικοί, αλλά θα είναι τουλάχιστον μαστουρωμένοι. Μπορεί να ξέρουν βαθιά μέσα τους ότι ελάχιστα πράγματα θ’ αλλάξουν στην σκληρή καθημερινότητα τους, αλλά τουλάχιστον θα μπορούν να ελπίζουν. Κάτι δεν είναι κι αυτό;
19 Δεκέμβρη 2022
«πουθενάς 1».
