Καλύτερα είναι μια «πλατφόρμα», η οποία ως τέτοια ΔΕΝ έχει συγκεκριμένο περιεχόμενο. Παίρνει το περιεχόμενο της ιδεολογίας που επικρατεί εκείνη την περίοδο. Έτσι υπάρχει περίοδος που επικρατεί η «Δεξιά» πολιτική και άλλες που επικρατεί η «Αριστερή».
Ως πλατφόρμα (τρόπος διακυβέρνησης) η «Δημοκρατία» οφείλει να εξασφαλίζει κάποια ελάχιστα δικαιώματα στους πολίτες της. Δικαιώματα τα οποία εκείνοι χρησιμοποιούν ακόμη και για να την καταλύσουν. Είναι τότε που οι συνωμότες διαμαρτύρονται για την καταπάτηση των «Δημοκρατικών δικαιωμάτων» τους. Επειδή, κάθε μερίδα (ιδεολογία) θέλει να κυβερνήσει όσο το δυνατόν περισσότερο προσπαθεί με ψέματα, μισές αλήθειες, κηρύγματα μίσους, προπαγάνδα και υποσχέσεις να διαμορφώσει το ευνοϊκότερο γι’ αυτή περιβάλλον αποκλείοντας όλους τους άλλους.
Το κακό με την εκλογική διαδικασία είναι πως ΔΕΝ επιλέγεις ποιος θα σε ψηφίσει. Μπορεί να δηλώνεις «Αριστερός» και αντί-Φασίστας αλλά ταυτόχρονα μπορείς να «κλείνεις το μάτι» στους Ακρο-Δεξιούς ειδικά όταν αυτοί είναι κομματικά άστεγοι∙ αρκεί να εμφανίζεσαι περισσότερο αντι-συστημικός από τον αντίπαλο σου. Τώρα, πόσο αντι-συστημικό μπορεί να είναι ένα κόμμα που θέλει να κυβερνήσει αυτό είναι θέμα ψυχανάλυσης. Ίσως, να εννοούν ότι δεν τους εκφράζει το συγκεκριμένο σύστημα και γι’ αυτό θ’ αγωνιστούν να φτιάξουν ένα άλλο δικό τους να βολευτούν.
Προφανώς, η διακίνηση των ιδεών (ακόμη και των ψεμάτων) είναι ελεύθερη (μέχρι τη στιγμή που θα κινηθεί κάποιος νομικά). Προφανώς, το δημόσιο κάλεσμα σε δράση προς μια κατεύθυνση να είναι μέσα στα όρια δράσης ενός προπαγανδιστή. Ωστόσο, τα προβλήματα ξεκινάνε εκεί που τελειώνουν οι παραλογισμοί. Η προσπάθεια εκλογικού αποκλεισμού της Ακρο-Δεξιάς είναι ένα τέτοιο παράδειγμα.
Αρχικά ο προπαγανδιστής μας επιχειρεί να γελοιοποιήσει και να αποδομήσει ηθικά τον αντίπαλο του (βλέπε εδώ). Για τον προπαγανδιστή μας δικαίωμα ύπαρξης (και έκφρασης) έχει ΜΟΝΟΝ όποιος συμφωνεί μαζί του. Αυτό ακριβώς είναι που ζητά από τους αναγνώστες του να υποστηρίξουν και τους ζητά να εργαστούν προς αυτή την κατεύθυνση. Μέχρι εδώ καλά. Ακόμα και το αδιάκριτο τσουβάλιασμα και η επιθυμία ΟΛΟΙ να υποστηρίζουν τα δικά του πιστεύω κινείται μέσα στα ανεκτά όρια.
Το πρόβλημα ξεκινά όταν αρχίζουν οι χαζομάρες, οι οποίες πάντα εκφράζονται με (και υποστηρίζονται από) αριθμούς. Για παράδειγμα ο γνωστός μας αρθρογράφος ασχολείται με την πιθανή εκλογική αποτύπωση της Ακρο-Δεξιάς και τι μπορεί να γίνει για ν’ αποτραπεί (βλέπε εδώ). Από αυτό το σημείο αρχίζουν τα προβλήματα. Προβλήματα που έχουν σχέση με την ερμηνεία των αριθμών, αλλά και τον τρόπο δράσης για να μην εκλέξει η Ακρο-Δεξιά βουλευτές. Χειρότερο όλων το ηθικού τύπου επιχείρημα γιατί δεν πρέπει να ψηφιστεί η Ακρο-Δεξιά.
Ας τα πάρουμε, όμως με τη σειρά:
Έστω ότι το «Κόμμα Κασιδιάρη» πάρει 5%. Δεδομένου ότι υπερβαίνει το όριο του 3% εκλέγει βουλευτές. Τι συμπεραίνει ο αρθρογράφος μας; Γι’ αυτόν είναι μια «μαύρη μέρα» και βάζει πλερέζες να θρηνήσει. Ωστόσο είναι έτσι; Θεωρώντας για λίγο ότι ζούμε σ’ ένα ιδεώδη κόσμο, ας πούμε πως ο ψηφοφόρος ψηφίζει θετικά και όχι τιμωριτικά (ακόμη όμως και τιμωριτικά να ψηφίζει δεν αλλάζει το συμπέρασμα μας). Το 5% του «Κόμματος Κασιδιάρη» σημαίνει πως το 95% είναι αντι-Φασίστες. Ομοίως ισχύει και για το 5% του Κ.Κ.Ε. (ή οποιουδήποτε άλλου ποσοστού) και για οποιοδήποτε κόμμα. Άρα το οποιοδήποτε ποσοστό (εκτός αν είναι πάνω από 10%) του «Κόμματος Κασιδιάρη» ΔΕΝ είναι πρόβλημα για την Δημοκρατία.
Έστω ότι οι «Δημοκράτες» θέλουμε και πρέπει να κάνουμε κάτι για να εμποδίσουμε το «Κόμμα Κασιδιάρη» να μπει στην Βουλή. Μπορούμε; Πρακτικά όχι ΔΕΝ μπορούμε να κάνουμε κάτι. Γιατί για να πιάσει το μπλόκο στο «Κόμμα Κασιδιάρη» θα πρέπει αυτοί που το ψήφισαν στις προηγούμενες εκλογές και αυτοί που σκοπεύουν να το ψηφίσουν στις επερχόμενες να μην το κάνουν. Πόσο πιθανό είναι αυτό; Ή μάλλον να το θέσω καλύτερα υπάρχει τρόπος να πειστούν ότι ΔΕΝ πρέπει να το κάνουν και αντιθέτως να ψηφίσουν π.χ. τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α.; Φτάνουμε, έτσι στο ηθικού τύπου επιχείρημα γιατί ΔΕΝ πρέπει να ψηφιστεί το «Κόμμα Κασιδιάρη».
Το ηθικού τύπου επιχείρημα είναι πως η Ελλάδα κακόπαθε πολύ από τους Φασίστες οπότε η ψήφος στο «Κόμμα Κασιδιάρη» είναι ένα κακόγουστο αστείο. Προφανώς τα ίδια (και χειρότερα) ισχύουν για τους Νέο-Ναζιστές της Ρωσίας (της χώρας που νίκησε μόνη της όπως λέει η προπαγάνδα της τον Φασισμό). Δυστυχώς ή ευτυχώς γνωρίζουμε πως οι ιδέες (ακόμα και οι χαζές) είναι αήττητες (ο Αϊνστάιν το είχε πει πιο άκομψα). Τα Κομμουνιστικά Κόμματα δεν εξαφανίστηκαν από προσώπου γης με την διάλυση της μάνας τους Σ. Ένωσης. Ούτε ο Φασισμός αποτέλεσε παρελθόν μετά την ήττα της Γερμανίας. Στην περίπτωση όμως της Χώρας μας υπάρχει και κάτι άλλο.
Αυτό το κάτι άλλο είναι το πολιτικό μας παρελθόν. Ο «καθρέπτης» του Κομμουνιστή είναι ο Φασίστας (και τανάπαλιν). Οπότε η σημερινή πολιτική τοποθέτηση εδράζεται σε σημαντικό βαθμό στο παρελθόν. Για παράδειγμα η αδικαιολόγητη εκκαθαριστική επιχείρηση στο Μελιγαλά έχει διαμορφώσει ένα μπετόν αρμέ αντι-Κομμουνιστικό μπλοκ το οποίο νοιώθει άνετα μόνο στο «Κόμμα Κασιδιάρη». Ωστόσο, ο αρθρογράφος μας δεν τα παρατά. Κάνει λόγο για την λειτουργία της «Δημοκρατίας».
Θεωρεί ότι ένας από τους λόγους ύπαρξης της Ακρο-Δεξιάς είναι η περιθωριοποίηση τμημάτων του πληθυσμού. Κακώς. Γιατί δεν ενοχλείται ότι εξαιτίας της περιθωριοποίησης τους άλλα τμήματα πηγαίνουν στην Άκρα-Αριστερά; Μήπως το πρώτο είναι τάχα κακό και το δεύτερο καλό για την «Δημοκρατία»; Αυτή η εξήγηση ενώ θέτει σοβαρά ερωτήματα αποτυγχάνει να δώσει πειστικές απαντήσεις γιατί πολύ απλά δεν συμπεριλαμβάνει την ιστορική διάσταση που ανέφερα παραπάνω. Μια ιστορική διάσταση που είναι πανταχού παρούσα στη Χώρα μας και διαμορφώνει τις στάσεις και απόψεις μας.
Το μόνο σίγουρο είναι πως η «Δημοκρατία» ως πλατφόρμα διακυβέρνησης χωλαίνει εδώ και καιρό. Χωλαίνει γιατί δεν αποφασίζει εξαιτίας του «πολιτικού κόστους» να συγκρουστεί αποφασιστικά με την αυθαιρεσία και την ασυδοσία των «υπερασπιστών της Δημοκρατίας» οι οποίοι ξέρουν μόνο από δικαιώματα και ΔΕΝ γνωρίζουν από υποχρεώσεις. Όμως, το πραγματικά τραγικό είναι ο τρόπος με τον οποίοι οι αυτόκλητοι «υπερασπιστές της Δημοκρατίας» την υπερασπίζονται.
Το κάνουν με τον ακριβώς αντίθετο τρόπο από αυτόν που υποδεικνύει η αποδιδόμενη στον Βολταίρο φράση: «Διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες». Ο δικός τους τρόπος «υπεράσπισης της Δημοκρατίας» είναι η ειρωνεία και η προσωπική επίθεση. Οι περιπτώσεις των Λατινοπούλου, Τσάρτα και Ψαριανού είναι απολύτως ενδεικτικές. Νομίζουν ότι μέσω της «δολοφονίας των χαρακτήρων» τους (ποιος αλήθεια σκέφτηκε αυτό τον όρο;) πως θα καταφέρουν κάτι. Το μόνο που καταφέρνουν είναι να δείξουν σε όλους τους άλλους πόσο μικρόψυχοι (κάποιοι θα έλεγαν «σκατόψυχοι») είναι. Αποδεικνύουν ότι είναι απολύτως άχρηστοι να διαχειριστούν με ήθος την διαφορετική άποψη. Αυτοί που παλεύουν για ν’ ακούγονται «όσοι δεν έχουν φωνή». Δεν υπάρχει τίποτα πιο δυσφημιστικό για την «Δημοκρατία» από την κατά περίπτωση (ala cart) υπεράσπιση δικαιωμάτων και εκπλήρωση υποχρεώσεων.
Κείμενα όπως αυτό δείχνουν πόσο βαθύ είναι το κόμπλεξ των «υπερασπιστών της Δημοκρατίας». Με τέτοια κείμενα αρνούνται σ’ όσους δεν συμφωνούν απόλυτα μαζί τους το δικαίωμα της διαφωνίας μαζί τους ακόμα και αν το κάνουν άκομψα. Επιπλέον, ο τίτλος είναι σκόπιμα δυσφημιστικός λες και θα κερδίσουν κάτι αν δεν κατέβει υποψήφιος στις εκλογές. Ο τίτλος θα μπορούσε να έχει λόγο ύπαρξης αν αφορούσε τον διορισμό του Ψαριανού σε μια δημόσια θέση ή αν οι εκλογές γίνονταν με λίστα και ήταν σε εκλόγιμη θέση. Τίποτα απ’ αυτά δεν συμβαίνει. Απλά ο δεύτερος γνωστός μας αρθρογράφος (γνωστός και ως UNFOLLOW) ήθελε να ξεσπάσει την κακία του.
Αντί επιλόγου παραφράζω τον τίτλο από το τραγούδι τον Bon Jovi του 1986 «You give love a bad name» σε «You give Democracy a bad name».
22 Απρίλη 2023
«πουθενάς 1».
