Σίγουρα έχετε ακούσει τον όρο «πολιτικό πολιτισμό». Αυτοί που τον χρησιμοποιούν εννοούν πως υπάρχει (ή σωστότερα θα έπρεπε να υπάρχει) ένα ελάχιστο επίπεδο «πολιτισμένης συμπεριφοράς» μεταξύ των πολιτικών αντιπάλων. Το κακό είναι ότι χρησιμοποιούν λανθασμένα τη λέξη «πολιτισμό», αφού στην ουσία αυτό στο οποίο αναφέρονται είναι ο «καθωσπρεπισμός». Σίγουρα, έχει μικρότερη ακτινοβολία ως λέξη (γι’ αυτό προτιμούν τον «πολιτισμό») αλλά είναι η μόνη ακριβής για την περίπτωση.
Ακόμη κι έτσι ο «καθωσπρεπισμός» δεν είναι ούτε αυτονόητος, μήτε μικρό πράγμα για να τον προσπερνάμε έτσι εύκολα. Είναι το πρώτο βήμα (ή σκαλί αν προτιμάτε) για μια αναγκαία συνεννόηση ακόμη και ανάμεσα σε δύο εχθρούς που μισιούνται παράφορα. Κάνει δυνατή την απαραίτητη συνδιαλλαγή όπως π.χ. την παράδοση ενός Στρατού σε άλλον έτσι ώστε να λήξει μια πολεμική σύγκρουση. Αν δεν μπορείς να δεχτείς αυτού του είδους τον «καθωσπρεπισμό» (ή να βρεις κάποιον να το κάνει στη θέση σου) τότε καλύτερα να μη συμμετέχεις σε πολέμους και στην πολιτική. Εκτός αν η συμμετοχή σου στοχεύει στον μεν πόλεμο στην αναζήτηση της προσωπικής δόξας, στη δε πολιτική στα λεφτά που αποφέρει η κρατική χρηματοδότηση και ο βουλευτικός μισθός.
Στον βαθμό που πράγματι δεν αποδέχεσαι τον αντίπαλο του οποίου το παιχνίδι δεν θες να παίξεις, απλά τον σκοτώνεις. Από τη στιγμή, όμως, που αποδέχεσαι να βρεθείς στο ίδιο πεδίο αντιπαράθεσης οφείλεις να μπορείς να συνεννοηθείς μαζί του αν και όταν το επιβάλλουν οι περιστάσεις και συνεπώς πρέπει ν’ αποδεχθείς ένα ελάχιστο επίπεδο καθωσπρεπισμού.
Βέβαια, καθώς η πολιτική αντιπαράθεση έχει σε πολύ μεγάλο βαθμό θεατρικά στοιχεία περιστατικά όπως αυτά στην περιοδεία Μητσοτάκη στη Φωκίωνος Νέγρη έχουν τη δική τους εσωκομματική σημασία. Βοηθούν στην ανύψωση του κομματικού ηθικού και ίσως και να κερδίσουν μερικά ψηφουλάκια. Σίγουρα δίνουν τη δυνατότητα σε κάποια υποψήφια να κάνει 1-2 αναρτήσεις στα «κοινωνικά δίκτυα» μπας και καταφέρει να πλασαριστεί σε εκλόγιμη θέση (αν και εφόσον το κόμμα της ξεπεράσει το εκλογικό μέτρο). Όταν, δε, εκ των υστέρων ο αρχηγός του κόμματος με δήλωση του επικυρώσει τη στάση της υποψήφιας βουλευτή του τότε εκείνη μπορεί να επαίρεται ότι «έδωσε γραμμή» στον αρχηγό.
Προφανώς και μια χειραψία ΔΕΝ επικυρώνει τα πεπραγμένα αυτού με τον οποίο την ανταλλάσσουμε. Κανονικά η πολιτική συζήτηση δεν θα έπρεπε να γίνεται με όρους εντυπωσιασμού, αλλά θα έπρεπε ν’ αφορά την ουσία. Και σε επίπεδο ουσίας πολλά μπορούν να ειπωθούν για πολλούς σε βαθμό που οι ανταλλασσόμενες χειραψίες θα μειώνονταν δραματικά. Αν, δε, εκτός του παρόντος (και του κοντινού παρελθόντος) επεκταθούμε και στην τελευταία 100ετία (στα πρώτα χρόνια του Κ.Κ.Ε.) τότε όχι μόνο δεν θα υπάρχει ανάγκη για χειραψίες αλλά αντίθετα θα μαζεύουμε πτώματα. Δυστυχώς ή ευτυχώς όπως έχουν τα πράγματα σήμερα η συζήτηση περί «συλλογικής ευθύνης» δεν έχει νόημα.
Περιοριζόμενοι στο πρόσφατο παρελθόν άνετα θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι:
- ο Αλέξης Τσίπρας όχι μόνο δεν εκπλήρωσε τις βασικές του υποσχέσεις, αλλά στην πράξη έκανε ότι ακριβώς ήθελαν οι δανειστές (στην περίπτωση που παραμέναμε στο Ευρώ). Επιπρόσθετα προσπάθησε ν’ αλώσει το Κράτος προκειμένου να πράξει για δικό του όφελος (και του κύκλου του) ότι μέχρι εκείνη τη στιγμή κατήγγειλε. Άρα, ούτε και με τον Αλέξη πρέπει να κάνει κάποιος χειραψία.
- Ο Γιάν(ν)ης Βαρουφάκης συμπλέοντας με τον Γερμανό Υπουργό Οικονομικών Σόιμπλε και σε συνεννόηση με τους Αμερικανούς (μέσω του Τζέιμς Γκαλμπρέιθ) επεδίωκε την έξοδο από το Ευρώ, την δημιουργία κρίσης στην Ε.Ε. και το Ευρώ με κέρδος την δυνατότητα να μετατρέψει την Ελλάδα σ’ ένα πείραμα στο οποίο θα δοκίμαζε τις θεωρίες του. Η επιτυχία του πειράματος θα ήταν η ίδια με την επιτυχία της οικονομικής πολιτικής του Ερντογάν την τελευταία 3ετία. Ευτυχώς δεν τα κατάφερε. Ωστόσο, αυτή του η αποτυχία δεν μείωσε το γόητρο του στους «χρήσιμους (γι’ αυτόν που τον ψηφίζουν και του παρέχουν την βουλευτική αποζημίωση του) ηλίθιους» που τον ακολουθούν και οι οποίοι ελπίζουν ακόμη σε μια διαφορετική («Αριστερή») οικονομική πολιτική).
Έτσι, λοιπόν, μαζί με τον Κυριάκο με τον οποίο τους λόγους που ανέφερε η υποψήφια βουλευτής ΔΕΝ θέλουν χειραψία, όλοι οι υπόλοιποι ΔΕΝ θα έπρεπε να θέλουν να κάνουν χειραψία ούτε με τον Αλέξη, μήτε και με τον Γιάν(ν)η. Όμως, η ανάρτηση της υποψήφιας του ΜέΡΑ 25 είναι ενδιαφέρουσα σχετικά με τα όσα καταμαρτυρεί στον Κυριάκο. Τον κατηγορεί, λοιπόν, για την φτώχεια, τον αυταρχισμό και τις υποκλοπές. Κάνει, δηλαδή, λόγο για την ουσία της πολιτικής αντιπαράθεσης. Ας τα δούμε ένα-ένα ξεκινώντας ανάποδα:
- Οι υποκλοπές είναι ένδειξη κάκιστης λειτουργίας του πολιτικού συστήματος και ένδειξη καθεστωτικής λογικής. Όλες οι κυβερνήσεις μπαίνουν στον πειρασμό να χρησιμοποιήσουν τα μέσα που διαθέτουν για να παρακολουθούν τους αντιπάλους τους. Το έκανε και ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ο οποίος για να φυλάξει τα νώτα του τις τελευταίες μέρες της θητείας του άλλαξε τον Π.Κ. μετατρέποντας τις παρακολουθήσεις από κακούργημα σε πλημμέλημα (έτσι η παραγραφή από 10 μειώθηκε στα 5 χρόνια).
- Ο αυταρχισμός είναι το μέσο που χρησιμοποιούν όλες οι κυβερνήσεις για να κρατούν την κοινωνική δυσαρέσκεια σε κάποιο έλεγχο προκειμένου να μη χρειαστεί να βγάλουν στους δρόμους τον στρατό πληρώνοντας έτσι το «πολιτικό κόστος». Δυστυχώς, όμως, ο όρος «αυταρχισμός» λαμβάνει κάθε φορά το περιεχόμενο του από την πολιτική τοποθέτηση αυτού που τον χρησιμοποιεί. Έτσι, «αυταρχισμός» είναι κάτι διαφορετικό για έναν «Δεξιό», «Κεντρώο» και «Αριστερό». Επιπρόσθετα ο «αυταρχισμός» νοηματοδοτείται από το πως εννοούμε την «ελευθερία». Για κάποιους η «ελευθερία» ταυτίζεται με την «ασυδοσία» οπότε και ο «αυταρχισμός» αποκτά ανάλογο περιεχόμενο.
- Η φτώχεια είναι αποτέλεσμα τόσο της διεθνούς οικονομικής συγκυρίας και της αντίστοιχης θέσης της Ελλάδας στον παγκόσμιο ανταγωνισμό όσο και στις εσωτερικές συνθήκες (δομικές αδυναμίες, ανθρώπινο δυναμικό, παραγωγικές δυνατότητες). Από την Παγκόσμια Οικονομική Κρίση του 2008 και τη μετέπειτα Ύφεση ΟΛΕΣ οι οικονομίες βγήκαν πληγωμένες. Η πανδημία και τώρα ο «Πόλεμος της Ουκρανίας» εξανέμισαν την αναιμική ανάπτυξη (μετά την έξοδο από την Ύφεση). Το γεγονός ότι η Χώρα ΔΕΝ είναι σε ακόμα χειρότερη κατάσταση οφείλεται στο ότι παραμείναμε στο Ευρώ (οπότε και δεν χρειάζεται να δανειζόμαστε σε συνάλλαγμα και να υποστηρίζουμε μια ανεκτή για εμάς ισοτιμία με την Δραχμή) κάτι που πολέμησε (και συνεχίζει να το κάνει) με σθένος ο αρχηγός της. Δυστυχώς για την υποψήφια μας (όπως και για πολλούς άλλους) ο Γιάν(ν)ης δεν τους έχει εξηγήσει πως η μείωση των έμμεσων φόρων ΔΕΝ θα μειώσει οπωσδήποτε τις τιμές στο ράφι. Αυτό θα συμβεί γιατί όσο περισσότερο μειωθούν οι έμμεσοι φόροι τόσο περισσότερο θ’ αυξήσουν τις τιμές οι βιομηχανίες, οι εισαγωγείς και οι λιανέμποροι μέχρι του σημείου που κρίνουν πως θα σταματήσει ν’ αγοράζει ο καταναλωτής. Επιπλέον, οι έμμεσοι φόροι μπαίνουν όχι μόνο για να φέρνουν στο Κράτος Έσοδα, αλλά και για να χρησιμοποιείται κάθε προϊόν/υπηρεσία τόσο όσο είναι απαραίτητο και όχι περισσότερο. Για παράδειγμα μείωση της τιμής της βενζίνης (μέσω μείωσης του Ε.Φ.Κ.) στα 1,40 Ευρώ θα επέφερε αύξηση της κυκλοφορίας (με ότι αυτό συνεπάγεται) μιας και οι βόλτες με αυτοκίνητο θα ήταν αρκετά φθηνότερες. Το ζήτημα, τελικά, δεν είναι τόσο το ύψος των έμμεσων φόρων αλλά η διάθεση των Εσόδων τους.
Ευτυχώς, για τους υποψήφιους του ΜέΡΑ 25 και τον Γιάν(ν)η μετά τ’ αποτελέσματα της πρώτης κάλπης πάρα πολύ δύσκολα θα μπουν στην Βουλή και έτσι δεν θα χρειαστεί να μπουν στον πειρασμό της χειραψίας με τον Κυριάκο. Δυστυχώς, για τον Αλέξη τον περιμένει ακόμη μια ήττα στις 25 Ιούνη απέναντι στον Κυριάκο (από τον οποίο έχει μόνο ήττες).
Ακόμη χειρότερα ο τρόπος με τον οποίο προσέγγισε και αυτός και ο υπόλοιπος μηχανισμός του κινηματο-κόμματος το αποτέλεσμα είναι τόσο κομπλεξικός και μυωπικός όσο και του Αλαφούζου για το χαμένο Πρωτάθλημα. Σίγουρα η ομοιότητα δεν είναι τυχαία καθότι και οι δύο είναι Παναθηναϊκοί (ο Τσίπρας σίγουρα). Το γεγονός ότι είχε τόσο καιρό στη διάθεση του να μετατρέψει τον συρφετό σε κόμμα και δεν τον εκμεταλλεύτηκε θα έπρεπε να τα λέει όλα. Ο (Τ)ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ίσως είναι το μοναδικό κόμμα που ο «μέσος ψηφοφόρος» του γνωρίζει περισσότερα από τον Αρχηγό πίσω από τον οποίο στοιχίζεται.
Από κει και πέρα οι εκλογές είναι για όλους ένα μεγάλο στοίχημα. Ένα στοίχημα που κάποιοι το έχασαν και μάλιστα χοντρά. Για παράδειγμα κάποιοι θεωρούσαν πως με μεγαλοστομίες του συρμού (οι οποίες όμως παραμένουν επίκαιρες) θα μπορούσαν να επηρεάσουν (έστω και λίγο) το αποτέλεσμα (βλέπε εδώ). Πιθανότατα η εκλογική επιρροή των οπαδών του «Γαύρου του Βορρά» να είναι μηδαμινή▪ εκτός αν δεν κατάλαβαν την «γραμμή». Μια «γραμμή» που προφανώς απέτυχαν να πάρουν και οι «γνήσιοι Γαύροι» τους οποίους ο Βαγγέλας κάλεσε να ψηφίσουν για να φύγει η παρούσα Κυβέρνηση προκειμένου ν’ αλλάξει η κατάσταση στο Επαγγελματικό Ποδόσφαιρο.
Αν, όμως, είναι δύσκολο να δώσεις «γραμμή» για να καταψηφιστεί η Κυβέρνηση μήπως είναι ευκολότερο να περάσεις «γραμμή» κατά ενός υποψηφίου (βλέπε εδώ); Και τι σημαίνει αν τελικά αποτύχεις σ’ όλες τις προσπάθειες σου; Τουλάχιστον θα πεις στο αφεντικό σου πως έκανες ότι μπορούσες.
Τελικά ποια είναι η πιο χρήσιμη ανάλυση για έναν Αρχηγό ο οποίος καταποντίστηκε στην κάλπη αδυνατώντας να καταλάβει τι ήθελαν οι πολίτες απ’ αυτόν; Του Γιώργου Μαλούχου (βλέπε εδώ), της Τζίνας Μοσχολιού (βλέπε εδώ) ή του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου (βλέπε εδώ) που θέλει ακόμα να παρουσιάζει τον Τσίπρα ως εναλλακτική; Προσπαθεί δε με κάθε δύναμη(;) που διαθέτει να τον κρατήσει στην καρέκλα του (βλέπε εδώ). Ακόμη κι αν το καταφέρει το μόνο απολύτως σίγουρο είναι πως αν τον ακούσει ο Αλέξης ο δρόμος για το 2,5% είναι ορθάνοιχτος.
Το χειρότερο για τον (Τ)ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ΔΕΝ είναι ότι ΔΕΝ διαθέτει επί της ουσίας κυβερνητικό πρόγραμμα. Ούτε η ποιότητα των στελεχών του (ειδικά των γηγενών). Ούτε ακόμα ότι αρνείται να επιλέξει πολιτικό προσανατολισμό νομίζοντας πως είναι «Αριστερό» κόμμα. Το χειρότερο είναι πως το δυνατότερο σημείο του είναι η «βιτρίνα» του (front man στα συγκροτήματα) χωρίς τον οποίο ΚΑΝΕΙΣ τους δεν έχει ελπίδα να δει κυβερνητική θέση. Χωρίς τον Αλέξη ΔΕΝ είναι τίποτα. Μπορεί ο Αλέξης να έχει μεγαλύτερη πέραση από τον Κωνσταντόπουλο, αλλά σε σχέση μ’ αυτόν ΔΕΝ έχει καμία συγκρότηση. Ούτε καν πολιτικό λόγο.
Αυτή την πραγματικότητα αναγνωρίζουν ΟΛΟΙ τους γι’ αυτό και κανείς δεν θέλει να σηκωθεί να φύγει. Κάθε τάση θέλει να τον «κλαδέψει» αλλά όχι να τον πελεκήσει. Δυστυχώς γι’ αυτούς τα παιδιά του είναι ακόμη μικρά ν’ αναλάβουν και ο Κυριάκος μ’ αυτόν αντίπαλο άλλη μια (3η) τετραετία μπροστά του. στον Αλέξη χρωστά ο Κυριάκος τη μετατροπή της Ν.Δ. από ένα «Καραμανλικό» σ’ ένα «Μητσοτακικό» κόμμα. Μεγαλύτερη υπηρεσία δεν θα μπορούσε να του προσφέρει ο Αλέξης. Απομένει να δούμε πόσο άσχημο θα είναι για τον (Τ)ΣΥ.ΡΙΖ.Α. το αποτέλεσμα της κάλπης του Ιούνη.
Αντί επιλόγου και για να μην ψάχνεστε γιατί ο Κυριάκος κέρδισε τις εκλογές να σας δώσω πρόχειρα τρείς λόγους:
- Καμία εκλογική αναμέτρηση στο παρελθόν δεν κρίθηκε μόνο από τα σκάνδαλα.
- Ο (Τ)ΣΥ.ΡΙΖ.Α. έπεσε θύμα της ίδιας του της προπαγάνδας στα «Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης». Καθώς οι προπαγανδιστές του επιβεβαιώνονταν αναμεταξύ τους ξέχασαν πως υπάρχουν ηλικίες και επαγγέλματα που ΔΕΝ είναι όλη μέρα πάνω από ένα πληκτρολόγιο. Έτσι, όπως έλεγαν για τις δημοσκοπήσεις και το κόμμα τους υποεκτίμησαν την πραγματικότητα.
- Εκτός του πατρός Μητσοτάκη ΟΛΟΙ όσοι εκλέχτηκαν Πρωθυπουργοί είχαν 2η συνεχόμενη θητεία. Οι ψηφοφόροι ΠΑΝΤΑ δίνουν «2η ευκαιρία». Ήταν παράλογο ο Αλέξης να ζητά 3η θητεία την ώρα που ο Κυριάκος ολοκλήρωνε την 1η.
Ο κυριότερος, όμως, λόγος της αποτυχίας του (Τ)ΣΥ.ΡΙΖ.Α. είναι ότι ΔΕΝ παράγει πολιτική. Η συγκεκριμένη αδυναμία είναι χαρακτηριστική της «Αρστεράς». Νομίζουν πως όλα έχουν ειπωθεί από τον Μάρξ (άντε και τον Λένιν) και γι’ αυτό αναλώνονται σε συνθήματα-τσιτάτα που αναμεταξύ τους αναγνωρίζουν ως έγκυρα. Είναι άσοι στο να περιγράφουν την κατάσταση και να βλέπουν που πάνε τα πράγματα, αλλά ΔΕΝ θέλουν ν’ αναλάβουν την ευθύνη της διακυβέρνησης (η οποία σε συγκεκριμένους τομείς γίνεται με συγκεκριμένο τρόπο).
Οι όποιες πιθανότητες ανασύνταξης και ανάκαμψης στην Εξουσία του (Τ)ΣΥ.ΡΙΖ.Α. έχουν να κάνουν με το αν ο Τσίπρας και το επιτελείο του κατανοήσουν πως τόσο καιρό «στραβά αρμενίζανε» και δεν ήταν «στραβός ο γιαλός).
Υ.Γ. Όταν όλοι τους κατανοήσουν πως οι ύβρεις και η προσπάθεια γελοιοποίησης του πολιτικού αντίπαλου το μόνο που κάνει είναι να ευχαριστεί τους εμπνευστές της όλα θα είναι καλύτερα. Η γελοιοποίηση του Σημίτη για τα σαρδάμ του, του Κώστα Καρμανλή για τη συνολική παρουσία του δεν απέτρεψε την επανεκλογή τους. Μακάρι (αν και αμφιβάλλω σοβαρά) κάποιοι να έβαλαν μυαλό.
27 Μάη 2023
«πουθενάς 1».
