Η ζωή και ευτυχία όλων μας βασίζεται σε μια σειρά ψευδαισθήσεων οι οποίες όσο δεν τίθενται στη βάσανο της δοκιμής τόσο πιο στέρεες μας φαίνονται. Κανένας πολιτικός χώρος δεν έχει μάθει να ζει μέσα στις ψευδαισθήσεις όσο η «Αριστερά» (και ο «καθρέπτης» της η «Άκρα-Δεξιά»). Ψευδαισθήσεις που ξεκινούν από την πίστη πως ΔΕΝ υπάρχει πλέον τίποτα να ειπωθεί (τα έχουν γράψει όλα οι Μάρξ-Ένγκελς και Λένιν). Η πίστη στα γραπτά τους είναι αντίστοιχη της θρησκευτικής πίστης στα «ιερά κείμενα» κάθε θρησκείας εξασφαλίζοντας πως κανείς «Αριστερός» δεν θα μπει στην διαδικασία όχι μόνο να τ’ αμφισβητήσει αλλά και να σκεφτεί ν’ ανακαλύψει σήμερα την ορθότητα τους από την αρχή.
Αφού, λοιπόν, ΟΛΑ έχουν ειπωθεί τότε κάθε πολιτική αποτυχία πρέπει να οφείλεται σε κακή εκτέλεση της «συνταγής» η οποία προκλήθηκε από ανεπάρκεια των στελεχών. Έτσι ο μεγαλύτερος φόβος ενός «Αριστερού» είναι το «κενό» που δημιουργείται από μια αποτυχία. Αυτό ακριβώς είναι που κάνει τον Βασίλη Κανέλλη να μη κοιμάται καλά τα βράδια. Τουλάχιστον απέφυγε την «αγιογραφία» του Αλέξη (βλέπε εδώ). Τώρα κατά πόσο πρέπει σώνει και καλά ένας κομματικός μηχανισμός που βρίσκεται σε αποδρομή να είναι το επίκεντρο της «Κεντρο-Αριστεράς» αυτό δεν μπορεί να το απαντήσει κανείς λογικά (έτσι είναι αν έτσι νομίζετε).
Τα δύο κείμενα που έδωσαν την αφορμή σ’ αυτό που διαβάζετε ανήκουν στον Λευτέρη Χαραλαμπόπουλο. Το πρώτο έχει τίτλο «Ώρες ευθύνης» (βλέπε εδώ). η ανάγνωση του μέχρι να φτάσουμε στο «υστερόγραφο» ΔΕΝ προσφέρει κάτι αφού είναι μια σειρά γενικόλογων λεκτικών διατυπώσεων συνηθισμένων στις περιπτώσεις αυτές που και ένας μαθητής Γυμνασίου είναι σε θέση να σκαρώσει. Όμως, το «υστερόγραφο» και κυρίως η πρώτη φράση μας αποζημιώνει. Εκεί ο Λευτέρης γράφει:
«ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Ο Τσίπρας έκρινε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ τώρα δεν είναι ιάσιμος. Ότι το κόμμα πρέπει να ενηλικιωθεί χωρίς αυτόν. Διότι με αυτόν θα είναι πάντα παιδιά. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούν να συναντηθούν εκ νέου με αυτόν αρχηγό ή σε ένα άλλο κόμμα της Αριστεράς.»
Τι έγινε ρε παιδιά; Δηλαδή, ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. αν κέρδιζε τις εκλογές θα ήταν υγιής και τώρα που τις έχασε (και μάλιστα δις) ΔΕΝ είναι «ιάσιμος»; Δεν θεραπεύεται, δηλαδή, η αρρώστια του; Ή μήπως και όταν ζητούσε την ψήφο μας για να ξαναγίνει Κυβέρνηση ΔΕΝ ήταν ιάσιμος αλλά μας το κρύβανε; Δηλαδή, μας εξαπατούσανε και μάλιστα σκόπιμα;
Από την άλλη η επόμενη φράση του περί ενηλικίωσης του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. χωρίς αυτόν έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον απ’ ότι νομίζετε. Γιατί αν μετρήσουμε την ηλικία του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. από τότε που τον ανέλαβε ο Αλέξης, τότε για να φτάσει στην ενηλικίωση πρέπει ακόμη να υφίσταται σε 3-4 χρόνια από σήμερα. Κάτι τέτοιο, όμως, κάθε άλλο παρά σίγουρο είναι. Γι’ αυτό, διστάζουν όσοι έχουν φιλοδοξίες να δηλώσουν υποψηφιότητα για αρχηγοί. Κρίνουν, φαίνεται, πως δεν έχει νόημα αφού το κόμμα δεν έχει ακόμα πολλά ψωμιά.
Το κρισιμότερο, όμως, στάδιο της ενηλικίωσης είναι η στιγμή που το παιδί θα έρθει σε ρήξη με την πατρική εξουσία. Είναι η στιγμή που θα «επαναστατήσει» και θα επιδιώξει να βγει στο φως βγαίνοντας από τη σκιά του πατέρα του. Πως θα το κάνει αυτό ο επόμενος αρχηγός του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. (αν καταφέρει να θητεύσει για παραπάνω από 4 χρόνια ώστε αυτός να ενηλικιωθεί) όταν ήδη ο Τσίπρας έχει αποκτήσει την δική του «βυζαντινού τύπου αγιογραφία» (βλέπε εδώ); Είναι ήδη από την αρχή καταδικασμένο το εγχείρημα.
Πάμε τώρα στο δεύτερο κείμενο του Λευτέρη με το οποίο δεν μας άφησε καμία απορία σχετικά με το πόσο απάτη ήταν και συνεχίζει να είναι ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Κάτω από τον πιασάρικο τίτλο «Αριστερά δεν σημαίνει Game of Thrones» (βλέπε εδώ) ο Λευτέρης καταλήγει στο συμπέρασμα πως στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ΔΕΝ υπάρχουν στελέχη που να είναι ικανά (να μπορούν) ν’ αναλάβουν την αρχηγία. Αυτή η παραδοχή είναι πολύ σοκαριστική.
Για όσους είχατε μια καλόπιστη (τρομάρα σας) αμφιβολία για το πόσο εννοεί τα προηγούμενα ο Λευτέρης, ευτυχώς, επανήλθε μ’ αυτό το κείμενο και ξεκαθάρισε τα πάντα. Ο (Τ)ΣΥ.ΡΙΖ.Α. του Αλέξη ΔΕΝ διαθέτει στελέχη που να μπορούν να μιλήσουν πολιτικά. Ωστόσο, επειδή κάθε «δημοσιογράφος» (και ειδικά UNFOLLOW) είναι εργαλείο το πιθανότερο είναι πως ο Λευτέρης εκτελεί «συμβόλαιο θανάτου» σε βάρος του (Τ)ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Τον αποδομεί σαν συντάκτης του www.protagon.gr για να ετοιμάσει την ψυχολογία εν’ όψη της ίδρυσης νέου κόμματος από τον αρχηγό του τον Αλέξη.
Για σκεφτείτε ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. αν κέρδιζε τις εκλογές να είχε στελέχη ικανά ν’ αναλάβουν υπουργικούς θώκους και να στελεχώσουν την Κρατική Μηχανή, αλλά τώρα που τις έχασε τα ίδια ικανά για την διακυβέρνηση στελέχη να κρίνονται ανίκανα να γίνουν αρχηγοί του. Αν αυτό δεν είναι ομολογία πολιτικής απάτης, τότε δεν ξέρω πως αλλιώς να το χαρακτηρίσω.
Από κει και πέρα το διπλό (τριπλό αν υπολογίσουμε και το 2019) εκλογικό στραπάτσο του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. είναι μιας πρώτης τάξεως (και μοναδική συν τοις άλλοις) ευκαιρία για να σκεφτούν πολύ σοβαρά όχι μόνο γιατί έχασαν, αλλά κυρίως τη σχέση τους με την πολιτική:
Είτε διαβάσουν τον Βαξεβάνη (βλέπε εδώ), είτε τον Πιέρρο Τζανετάκο (βλέπε εδώ) είτε και τους δύο κερδισμένοι θα είναι. Ωστόσο, όπως αποδεικνύει ένα νεότερο κείμενο του Κώστα Βαξεβάνη (βλέπε παρακάτω) οι στιγμές πνευματικής διαύγειας στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. μετρώνται στα δάχτυλα τους ενός χεριού. Το μόνο που πρέπει να σχολιαστεί από το κείμενο αυτό είναι η ξεκάρφωτη φράση του Βαξεβάνη στο τέλος σχετικά με την επάνοδο στην πολιτική σκηνή του Κωνσταντίνου Καραμανλή ως «εθνάρχη». Να θυμίσω στους παλιούς και να πω στους νεότερους πως κάθε φορά που ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έχανε τις εκλογές έφευγε στο εξωτερικό και άφηνε στην Αντιπολίτευση έναν «υπηρεσιακό» αρχηγό της Ε.Ρ.Ε. Η επάνοδος του ως «εθνάρχη» ήταν αποτέλεσμα μιας μεγάλης καταστροφικής με την απώλεια της Β. Κύπρου περιόδου και ενός παζαριού με τους «Απριλιανούς» που ήθελαν να γλυτώσουν το απόσπασμα. Τέτοια επάνοδο ονειρεύεται για τον Αλέξη ο Κώστας;
Επειδή δεν άντεξε ο Κώστας έγραψε έναν συγκινητικό πολιτικό επικήδειο χρησιμοποιώντας ως τίτλο αυτόν που είχε επιλέξει ο Τσε όταν τύπωσε τις αναμνήσεις του από το ταξίδι με μοτοσικλέτα στην Ν. Αμερική. Διαβάστε και ευφρανθείτε με τα κατά Τσίπρα «Ημερολόγια μοτοσικλέτας» (βλέπε εδώ) με υπογραφή Βαξεβάνη. Δεδομένου, ότι δεν πιστεύω στις αγιοποιήσεις δεν θα εκφέρω προσωπική γνώμη αν η επιλογή του τίτλου αποτελεί πράξη ιερόσυλη▪ αυτό -αν θέλετε- ας το κρίνετε εσείς.
Εκτός του πολιτικού ζητήματος υπάρχει και ένα ζήτημα συμπεριφοράς. Τόσο όσο αφορά την συμπεριφορά των υπολοίπων -κυρίως του Κυριάκου- μετά την ανακοίνωση αποχώρησης του Αλέξη. Προφανώς ο Κυριάκος μίλησε όπως μίλησε και εξαιτίας των επιθέσεων που δέχτηκε σε οικογενειακό επίπεδο από τον Αλέξη. Δικαίωμα του. Από κει και πέρα είναι άδικο κατά το «ο νεκρός δεδικαίωται» να σταματά η κριτική της δράσης ενός πολιτικού επειδή αυτός δηλώνει παραίτηση. Όχι, τίποτα άλλο αλλά έτσι αδικούν πολύ περισσότερο αυτόν που υποτίθεται ότι υπερασπίζουν. Αν δεν μπορούν ν’ ανεχτούν τέτοια κείμενα ή δηλώσεις όπως του Κυριάκου ας μην ασχολούνται με την πολιτική. Εκτός και αν είναι καλές πρακτικές όταν τις κάνουν αυτοί και κακές όταν τις υφίστανται. Έτσι, το καταλαβαίνω.
Η μικρότητα και το κόμπλεξ δεν περιορίζονται μόνο σ’ έναν πολιτικό χώρο. Ούτε καν περιορίζονται μόνο στα λιγότερο ευφυή άτομα όπως αποδεικνύει αυτό το κείμενο. Τέτοιες συμπεριφορές δεν αδικούν μόνο το άτομο και τον φορέα που αυτό εκπροσωπεί, αλλά πολύ περισσότερο μειώνουν την εμβέλεια του μηνύματος του περιορίζοντας το σ’ αυτούς που ήδη το θεωρούν έγκυρο καθιστώντας το ταυτόχρονα τοξικό απέναντι στους υπόλοιπους. Ένα τέτοιο μήνυμα αυτοεπιβεβαίωσης δεν έχει πραγματικό λόγο ύπαρξης. Δεν λέει κάτι καινούριο▪ απλά μας θυμίζει κάτι που ήδη θεωρούμε έγκυρο.
Αν ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. (γιατί το Κ.Κ.Ε. σκόπιμα έχει απαρνηθεί αυτό το καθήκον) καταφέρει ν’ ανακαλύψει ξανά την πολιτική, αν ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. καταφέρει να σκεφτεί από την αρχή και να επαναπροσδιοριστεί ιδεολογικά χωρίς να θεωρεί τίποτα δεδομένο ίσως και να βρει το «φάρμακο» στην αποχή (βλέπε εδώ). Για να το κάνει, όμως, πρέπει ν’ αντιληφθεί την διαφορά ανάμεσα στην τακτική (και τους τακτικισμούς) και τη στρατηγική. Αν τα καταφέρει θα καταλάβει (ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α.) πως η απλή αναλογική (η οποία σκόπευε να λειτουργήσει ως εκλογικός εκβιασμός στους όμορους χώρους μπας και βρεθεί ο νέος Καμένος) ήταν τόσο σημαντικό λάθος όσο η αποχή στα 1946. Το γεγονός ότι ο τακτικισμός του εκλογικού συστήματος απέτυχε αποδεικνύει πως σαν τέτοιος δεν ήταν ενταγμένος σε κάποια γενικότερη μακρόπνοη στρατηγική (εκτός της κατάληψης της Εξουσίας). Από την άλλη τέτοια μακρόπνοη στρατηγική ΔΕΝ θα μπορούσε να υπάρξει τόσο επειδή ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. δεν έχει σαφή πολιτική ταυτότητα όσο και επειδή από καιρό τώρα ΔΕΝ είναι ιάσιμος. Και αυτό ήταν το μόνο στο οποίο δεν είχε αυταπάτες ο Αλέξης.
Ακόμη χειρότερα με κάθε τους κείμενο αποδεικνύεται περίτρανα η παραμορφωτική εικόνα που έχουν για τις πολιτικές παρατάξεις και η επιφανειακή γνώση της Ιστορίας του τόπου μας. Κάνουν μεν λόγο για «Προοδευτική Παράταξη» στην οποία το πολιτικό περιεχόμενο θεωρούν ότι πρέπει να δίνει ο (Τ)ΣΥ.ΡΙΖ.Α. του 3% (βλέπε εδώ). Βλέπουν την πολιτική όχι ως σύνθεση, αλλά ως αποκλεισμό. Γι’ αυτούς το ζήτημα είναι να μην μπουν στην Βουλή οι «Φασίστες» (αποκλεισμός) και όχι ν’ αφήσουν τους ψηφοφόρους να βγάλουν τα συμπεράσματα τους μέσω των πολιτικών τους τοποθετήσεων στο Κοινοβούλιο. αυτό συμβαίνει επειδή για ένα «Αριστερό» κόμμα ο Λαός είναι απλά ένα κοπάδι πρόβατα τα οποία οφείλουν ν’ ακολουθούν τον μόνο καλό τσοπάνη (δηλαδή αυτούς). Έτσι, δεν έχουν κανένα ενδοιασμό να φορτώσουν στους ψηφοφόρους την δική τους ιδεολογική αποτυχία και μιζέρια.
Αδυνατούν να κατανοήσουν την πολιτική και κοινωνική διάσταση του «Κέντρου» γιατί ΔΕΝ είναι ικανοί να δουν πέρα και έξω από τις παρωπίδες τους (βλέπε εδώ). Γι’ αυτό και αντιλαμβάνονται την πολιτική ως μια «διχάλα» με αριστερό ή δεξιό προορισμό. Το γεγονός ότι το απόκομμα που υποστηρίζουν αδυνατεί να προσελκύσει «Κεντρώους» ψηφοφόρους (αφού δεν μιλά την γλώσσα τους) αυξάνει τον εκνευρισμό τους έτσι ώστε ο αγχωμένος Λευτέρης Χαραλαμπόπουλος να ονομάζει τους «Κεντρώους» «ισαποστάκηδες» (λες και εκ προοιμίου οφείλουν άκριτα να τους υποστηρίζουν σ’ ότι εκείνοι αποφασίσουν ότι είναι «προοδευτικό»).
Αν δεν ήταν οι παρωπίδες που παραμορφώνουν ακόμη και την επιφανειακή γνώση της Ελληνικής Ιστορίας που έχει ο UNFOLLOW θα καταλάβαινε πως το «Κέντρο» ΔΕΝ κρατά «ίσες αποστάσεις» από κανέναν. Είναι ο χώρος που κακόπαθε από την διαμάχη μεταξύ «Αριστεράς» και «Δεξιάς» από τον Δεκέμβρη του 1944 μέχρι και την Δικτατορία. Μοναδικός νικητής η «Δεξιά» με χαμένο το «Κέντρο», το οποίο ακόμα και όταν ανέβαινε στην Εξουσία είχε ν’ αντιπαλέψει και προς τις δύο κατευθύνσεις. Οι «Κεντρώοι» είναι οι μόνοι που όντως πιστεύουν στην Δημοκρατία γιατί μόνο μέσω αυτής μπορούν να κυβερνήσουν. Η «Αριστερά» κα η «Δεξιά» θεωρούν την Δημοκρατία ως μέσο προκειμένου να πάρουν την Εξουσία και στη συνέχεια να την καταργήσουν. Για τους «Κεντρώους» η κοινωνική πρόοδος έρχεται με μικρά και σίγουρα βήματα κατακτήσεων οι οποίες την επόμενη μέρα δεν θα κινδυνεύουν με ξήλωμα. Η μείωση των ανισοτήτων προκύπτει σταδιακά με μέτρα που αντέχουν στον χρόνο και που δεν ανατρέπουν τις βάσεις της οικονομικής δραστηριότητας. Γιατί εύκολα μπορείς να μοιράσεις τον πλούτο που έχει θησαυριστεί αλλά το ζήτημα είναι να έχεις να μοιράσεις και του χρόνου▪ και σ’ αυτό τον τομέα η «Αριστερά» παίρνει κάτω από την βάση.
Είναι τέτοια η απελπισία τους που αποδεικνύουν ότι δεν αντέχουν την δοκιμασία εκλογής νέου αρχηγού. Ενώ αποδέχονται πως η πολιτική προπαγάνδα γίνεται μέσω των Μ.Μ.Ε. θέλουν ταυτόχρονα αυτά να μην εκδηλώνουν προτιμήσεις και να παραμένουν «ουδέτερα». Φυσικά, αυτό δεν ισχύει για τα Μ.Μ.Ε. που θεωρούν ότι είναι οι «γνήσιοι εκφραστές» της ιδεολογίας του αποκόμματος τους. Έτσι, κάθε υποψήφιος που ξεφεύγει από το προφίλ που έχουν αυτά στο μυαλό τους είναι «της διαπλοκής» (βλέπε εδώ & εδώ). Μπορεί και να είναι. Το καλό με τους «υποψήφιους της διαπλοκής» είναι πως μπορείς να χρησιμοποιήσεις με μικρές αλλαγές το ίδιο κείμενο. Έτσι, μετά τον Σακελλαρίδη, σειρά είχε η Αχτσιόγλου. Προκειμένου να δικαιολογήσουν τους χαρακτηρισμούς τους αυτούς και την διπλή εκλογική ήττα δεν έχουν πρόβλημα να παρουσιάσουν τον Τσίπρα ως άβουλο ον που δεν πήρε χαμπάρι τι γινόταν και ήταν μαριονέτα μυστικών υπηρεσιών (βλέπε εδώ). Για γαρνιτούρα γράφουν ηλίθια και απολίτικα κείμενα όπως αυτό. Λες και η νίκη ή η ήττα στις εκλογές δεν έχει να κάνει με τα πεπραγμένα μιας Κυβέρνησης, αλλά μόνο με το ποιος διευθύνει τον εκλογικό αγώνα.
Με αναλύσεις σαν τις παραπάνω και με χολή από υποτίθεται γνώστες του παρασκηνίου πραγματικά ΔΕΝ υπάρχει καμία ελπίδα για το απόκομμα που άφησε ακυβέρνητο ο Αλέξης Τσίπρας.
22 Ιούλη 2023
«πουθενάς 1».
