Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΑΚΟΜΑ ΘΑ ΣΟΚΑΡΙΣΤΟΥΜΕ; (Η ΘΑΤΣΕΡ ΔΕΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ, ΤΟ ΕΚΡΥΨΕ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΧΑΛΙ)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΑΚΟΜΑ ΘΑ ΣΟΚΑΡΙΣΤΟΥΜΕ;
(Η ΘΑΤΣΕΡ ΔΕΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ, ΤΟ ΕΚΡΥΨΕ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΧΑΛΙ)

Άλλη μια φορά «σοκαριστήκαμε». Άλλη μια φορά επιχειρηματολογούμε σχετικά με τον τρόπο «θεραπείας». Ωστόσο, για άλλη μια φορά ΔΕΝ θα κάνουμε κάτι που να μετρά ουσιαστικά. Η καταδρομική επιδρομή στη Ν. Φιλαδέλφεια το βράδυ της Δευτέρας δεν είναι μόνο μια ιστορία αστυνομικής αποτυχίας. Είναι κάτι πολύ περισσότερο: μια επαναλαμβανόμενη ιστορία κοινωνικής παρακμής▪ μια ιστορία που έρχεται από πολύ παλιά και πάει μακριά στο μέλλον.

Οι Κροάτες φασίστες χούλιγκαν της Ντιναμό ήταν το μέσον, αν θέλετε το «όργανο». Χωρίς τους ντόπιους συνεργάτες τους που τους βοήθησαν να φτάσουν μέχρι εδώ ΔΕΝ θα μπορούσαν να σκοτώσουν. Χωρίς, τη συνεργασία κάποιων στην Αστυνομία οι ντόπιοι συνεργάτες τους (οπαδοί του Π.Α.Ο.) θα ήταν ανίκανοι να κάνουν τόσο κακό και θα έπρεπε να το κάνουν με τα ίδια τους τα χέρια.

Η βία δεν διακρίνεται σε «αστυνομική», «γηπεδική» ή οποιασδήποτε άλλης μορφής θεωρούμε ότι έχει. Η «γηπεδική βία» έχει μεν κοινωνικά αίτια, αλλά τροφοδοτείται και απ’ όσα συμβαίνουν στις «επαγγελματικές ομάδες» που υποστηρίζουμε. Το αίσθημα της διαφορετικότητας (και οι αιτίες της) κάθε ομάδας, οι σε βάρος της αδικίες (τις οποίες τεκμηριώνουν οι ρεπόρτερ της) δημιουργούν συστράτευση πίσω από τον ιδιοκτήτη. Οι «σύνδεσμοι οργανωμένων» είναι οι «θεματοφύλακες» των «ιερών και οσίων» της αγαπημένης μας ομάδας. Είναι αυτοί που λένε σ’ όλους τους άλλους γιατί είμαστε διαφορετικοί και πως οφείλουμε να παραμείνουμε τέτοιοι.

Τον Μιχάλη το βράδυ της Δευτέρας ουσιαστικά τον σκότωσαν οι Έλληνες συνεργάτες των Κροατών. Στη συγκεκριμένη περίπτωση ήταν Παναθηναϊκοί. Για όποιους λόγους και να το έκαναν είχαν αποφασίσει ότι άξιζε. Τώρα το ζήτημα είναι -αν θέλουμε να σταματήσει αυτό το «πανηγύρι»- να το πληρώσουν τόσο ακριβά που να τους «κοπεί ο βήχας». Ειλικρινά εν ξέρω ποιες είναι οι προβλεπόμενες ποινές και δεν μ’ ενδιαφέρει άλλωστε.

Ξέρω, όμως, ότι θα ήθελα όλοι οι συλληφθέντες ανεξαρτήτως εθνικότητας να μείνουν ΟΛΗ τη ζωή τους και να πεθάνουν μέσα στη φυλακή. Θα ήθελα να μη μπορέσουν να δουν ξανά την οικογένεια και τους φίλους τους. Να είναι, δηλαδή, «ζωντανοί-νεκροί» έτσι ώστε να λειτουργήσουν ως παράδειγμα. Γι’ αυτό το «τρελό» όνειρο μου υπάρχουν κάποια τεχνικά ζητηματάκια, όπως ότι κάθε τόσο θα πρέπει να τους φορτώνουμε και από κάποιο μικρό αδίκημα προκειμένου να τους κρατάμε συνεχώς μέσα. Ωστόσο, από τη στιγμή που τους θέλουμε για παραδειγματισμό δεν πειράζει. Έτσι, δεν είναι;

Εκτός από τους «βάζελους» που τους βοήθησαν σημαντικά με τα οργανωτικά (και οι οποίοι είχαν ανθρώπους εντός της ΕΛ.ΑΣ.) το αίμα του Μιχάλη (και όχι μόνο) έχουν πάνω τους και οι ρεπόρτερ του Π.Α.Ο. (όπως πριν του «Γαύρου του Βορρά» οι οποίοι έριξαν το λάδι τους στην οπαδική φωτιά αφού τους ήταν ευκολότερο ν’ αποδώσουν την απώλεια του Τίτλου στο παρασκήνιο και όχι στη μη έγκαιρη ενίσχυση της ομάδας τους (τα «εξαπτέρυγα» του Ιβάν όταν χρειάστηκε υποστήριζαν τον «πιστολέρο» ιδιοκτήτη της ομάδας τους, ο οποίος δεν έκανε κάτι διαφορετικό από το να επιδεικνύει τον ανδρισμό του). ΟΛΟΙ οι ρεπόρτερ (με καμια-δυό εξαιρέσεις) έχουν ευθύνη, γι’ αυτό καλά θα κάνουν να βγάλουν τον σκασμό.

Τη μεγαλύτερη ευθύνη, φυσικά, έχουν οι ιδιοκτήτες των ομάδων που για να κάνουν την δουλειά τους εκμεταλλεύονται στο έπακρο το αίσθημα διαφορετικότητας των οπαδών της ομάδας τους. Βέβαια, δεν πιάνει μ’ όλους αλλά βρίσκουν να κάνουν την δουλειά τους. Οι ιδιοκτήτες των ομάδων δεν έχουν πρόβλημα είτε να κάνουν ότι κάνουν οι ίδιοι, είτε να βάζουν τα «εξαπτέρυγα» τους να το κάνουν για λογαριασμό τους. Άλλωστε, ακόμα και να φτάσει η υπόθεση του στο ακροατήριο του δικαστηρίου θα τη γλυτώσουν.

Επειδή, όσοι έχουν την ουσιαστική ευθύνη είναι απλησίαστοι η λύση για να σταματήσει αυτό το «πανηγύρι» είναι να πληρώσουν (πολύ παραπάνω απ’ όσο τους αναλογεί) τα «όργανα». Αυτοί που εξαιτίας της αγάπης τους για την ομάδα τους (και του μίσους τους για τους άλλους) δεν θα έχουν πρόβλημα να δώσουν την υπέρτατη απόδειξη λατρείας: να περάσουν ΟΛΗ τη ζωή τους στη φυλακή αποκομμένοι απ’ όλους όσοι τους αγαπάνε.

Τέλος, η σκλήρυνση «αλά Θάτσερ» της στάσης του Κράτους (με τη συνεργασία ή όχι των ιδιοκτητών) δεν λύνει το πρόβλημα (όπως δεν το έλυσε η Θάτσερ τότε)▪ απλά το μεταφέρει στους δρόμους και όχι μέσα στο γήπεδο. Άλλωστε αυτό δείχνουν να το πετυχαίνουν και μόνοι τους οι ιδιοκτήτες αυξάνοντας τις τιμές των εισιτηρίων. Για άλλη μια φορά σημειώνω πως η Θάτσερ «έλυσε» το πρόβλημα της οπαδικής βίας μόνο όσο αφορούσε την «βιτρίνα». Τα αίτια της βίας δεν τ’ αντιμετώπισε, κυρίως γιατί οι οικονομικές της επιλογές τα προκάλεσαν ή τα ενίσχυσαν. Το μόνο που μπορεί(;) και πρέπει(;) να κάνει το Κράτος είναι να καταργήσει τους «συνδέσμους οργανωμένων» η λειτουργία των οποίων προκαλεί περισσότερα προβλήματα απ’ όσα λύνει.

Το αίμα του Μιχάλη ζητά είτε δικαίωση είτε εκδίκηση. Δικαίωση θα ήταν να μην γίνουν ξανά τέτοια γεγονότα. Δικαίωση θα ήταν να μείνουν για ΟΛΗ τους τη ζωή στη φυλακή οι εμπλεκόμενοι στην καταδρομική μακριά από τις οικογένειες τους και τις αγαπημένες τους ομάδες. Αν το αίμα του Μιχάλη δεν δικαιωθεί, τότε θ’ αποζητά εκδίκηση. Και όλοι μας καταλαβαίνουμε τι σημαίνει αυτό…

09 Αυγούστου 2023
«πουθενάς 1».

Διαβάστηκε 776 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Κείμενα Παρατηρητηρίου ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΑΚΟΜΑ ΘΑ ΣΟΚΑΡΙΣΤΟΥΜΕ; (Η ΘΑΤΣΕΡ ΔΕΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ, ΤΟ ΕΚΡΥΨΕ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΧΑΛΙ)