Ωστόσο, όπως πάντα γίνεται σε τέτοιες περιπτώσεις η Γη δεν σταματά να γυρίζει. Έτσι, παρά τον πόνο που τους προκάλεσε ο αποχωρισμός έπρεπε να ξεκινήσουν από τη μια τις διαδικασίες για εκλογή νέου αρχηγού και από την άλλη να ανασυγκροτηθούν. Στο στάδιο αυτό βίωναν την άρνηση ν’ αποδεχτούν ότι είχαν οριστικά χάσει τον Αλέξη. Έτσι, όταν εμφανίστηκε κάποιος να του μοιάζει (Κασσελάκης) και ταυτόχρονα ακουγόταν ότι αυτός ήταν ο «εκλεκτός» του δεν είχαν κανένα πρόβλημα να τον εκλέξουν. Όπως τραγουδά και ο Μαραβέγιας είχαν βρει έναν (μια) να του μοιάζει. Ο Μαραβέγιας ακόμη ψάχνει…
Προτού ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. βγει στην Κοινωνία (διάβαζε ψηφοφόρους) για να ζητήσει την ψήφο τους πρέπει να βρει την πολιτική/ιδεολογική του ταυτότητα. Για να γίνει αυτό πρέπει να περάσει το στάδιο της απομόνωσης όπου όλος ο κόσμος περιορίζεται στα στενά όρια του κόμματος. Το συγκεκριμένο στάδιο μπορεί να οδηγήσει είτε σε συγκλίσεις είτε σε ρήξεις. Σε κάθε περίπτωση το ακολουθεί το στάδιο του θυμού.
Θυμώνουμε όταν τα πράγματα δεν εξελίσσονται όπως θα τα θέλαμε. Επιπλέον θυμώνουμε όταν δεν μας καταλαβαίνουν. Στην περίπτωση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. τα στελέχη και οι ψηφοφόροι του θυμώνουν επειδή μετά την εκλογή του «Μεσσία» τα εκλογικά τους ποσοστά δεν ανεβαίνουν. Αντίθετα η Κοινωνία φαίνεται να περιμένει να δει αν ο νέος αρχηγός διώξει τα «βαρίδια» από το κόμμα όπως ο Χριστός τους εμπόρους και τους αργυραμοιβούς από τον Ναό ή αν θα συμβιβαστεί μαζί τους. Για την ώρα δεν έχουμε ακόμη μπει στο στάδιο του θυμού.
Όσο οι αρχικές προσδοκίες δεν θα επιβεβαιώνονται τόσο ο θυμός θα μετατρέπεται σε θλίψη, η οποία σε επίπεδο στελεχών θα προκαλεί εκνευρισμό και σε επίπεδο ψηφοφόρων απογοήτευση. Εξαιτίας της θλίψης θ’ αλλάζουν συνεχώς τακτικές μπας και καταφέρουν κάτι παραπάνω, ενώ ταυτόχρονα θα προσεύχονται για κυβερνητικές αποτυχίες προκειμένου να κερδίσουν κάτι από την φθορά της Κυβέρνησης.
Αν παρ’ όλη την προσπάθεια δεν καταφέρουν ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. «να σηκώσει κεφάλι» δεν έχουν άλλη επιλογή από το ν’ αρχίσουν να χωνεύουν αυτό που ζουν. Έτσι, ξεκινά η διαπραγμάτευση, μια διαδικασία που στο τέλος της βρίσκεται η αποδοχή.
Αποδοχή είναι όταν καταλαβαίνοντας πως έχεις φτάσει σε αδιέξοδο σταματάς πλέον την λανθασμένη πορεία σου και αποδεχόμενος την κατάσταση ως έχει προσπαθείς να συμφιλιωθείς μαζί της παίρνοντας ότι περισσότερο μπορείς μέχρι να ξεκινήσεις μια νέα προσπάθεια.
Η εκλογή του Κασσελάκη στη θέση του αρχηγού του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. έχει γίνει για τους λάθος λόγους. Υπογράφει τον θάνατο της («Αριστερής») πολιτικής/ιδεολογίας, αλλά αυτό δεν φαίνεται να νοιάζει τόσο τα στελέχη και τους ψηφοφόρους που τους λείπει η εξουσία. Ωστόσο, είναι το πιο κοντινό στον Αλέξη που έχασαν. Ίσως να ελπίζουν πως θα είναι δίπλα του για να τον διδάξει. Αν, όμως, ψάχνουν για μια επιλογή που θα νικήσει τον Μητσοτάκη τότε έχουν κάνει λάθος. Όπως δεν φτιάχνεις μια ομάδα για να κερδίσεις 2 ντέρμπι την σεζόν, έτσι δεν εκλέγεις έναν αρχηγό που στερείται πολιτικού οράματος για να κερδίσεις τον σημερινό Πρωθυπουργό.
Οι κυβερνήσεις πέφτουν εξαιτίας τόσο της φθοράς τους όσο και του εσωτερικού πολέμου μεταξύ των φατριών τους. Πολέμου που ξεκινά όταν καταλάβουν πως δεν πρόκειται να κερδίσουν τις επόμενες εκλογές. Ο Μητσοτάκης θα πέσει λόγω της φθοράς του και αφού εγκαταλείψουν την Ν.Δ. οι περισσότεροι κεντρώοι ψηφοφόροι της. Τον Κυριάκο θα τον κερδίσει (και θα γίνει Πρωθυπουργός) αυτός που θα εμπνεύσει τους ψηφοφόρους ως εναλλακτική λύση.
Αν αυτός θα είναι ο Κασσελάκης ή ο Ανδρουλάκης μένει να το δούμε προσεχώς. Ωστόσο, υπάρχει και το άλλο ενδεχόμενο▪ αυτό της παραίτησης του Κυριάκου ενόσω η Ν.Δ. είναι ακόμα στην Κυβέρνηση οπότε στην περίπτωση αυτή το πρώτο φαβορί θα είναι ο διάδοχος του (με δεδομένο ότι η Ν.Δ. διατηρεί υψηλή συσπείρωση).
Για την ώρα οι ΣΥΡΙΖΑίοι μπήκαν στο στάδιο της απομόνωσης το οποίο προηγείται αυτού του θυμού. Μένει να δούμε πόσο θα τους πάρει να ολοκληρώσουν και τα 7 και κυρίως πως το κόμμα θα εξέλθει από αυτά.
07 Οκτώβρη 2023
«πουθενάς 1».
