Η τελευταία του απόφαση -η απόλυση του Ιβάν Γιοβάνοβιτς- έχει ξεσηκώσει το μεγαλύτερο σούσουρο από κάθε προηγούμενη. Ο λόγος είναι πως ο Παναθηναϊκός ήταν τόσο χάλια πριν τον Σέρβο, ώστε (σχεδόν) όλοι τον θεωρούν ως «σωτήρα» της και την απόλυση του άδικη, λάθος και αχάριστη. Τα δύο επόμενα κείμενα των Κώστα Μανωλιουδάκη: «Δεν του άξιζε τέτοιο τέλος, ο ορισμός της αχαριστίας» και Τάσου Νικολογιάννη: «Άδικο και πολλά ευχαριστώ για τον τεράστιο Ιβάν, ο Τερίμ είναι υποχρεωμένος να πάρει πρωτάθλημα!» είναι απολύτως ενδεικτικά για το αντι-Αλαφουζικό κλίμα που επικρατεί στις τάξεις των ρεπόρτερ της ομάδας και το οποίο περιόριζε/ήλεγχε η παρουσία του Γιοβάνοβιτς στον πάγκο της ομάδας τους.
Δεν ξέρω αν ο Γιάννης ένιωθε ότι ο Ιβάν τον επισκίαζε όπως αφήνει να εννοηθεί ο Κώστας ούτε αν η απόφαση του είναι άδικη και φανερώνει αχαριστία. Όσον αφορά την αδικία σ’ αυτό συμφωνεί και ο Τάσος ο οποίος σημειώνει πως πλέον ο διάδοχος τους (ο Τούρκος Φατίχ Τερίμ) είναι υποχρεωμένος να φέρει το Πρωτάθλημα στο «Απόστολος Νικολαΐδης». Κοινή συνισταμένη και των δύο είναι τόσο ο τρόπος όσο και ο χρόνος λήψης της απόφασης. Άλλωστε οι «πράσινοι» απέχουν μόλις 1β. από τον «Γαύρο του Βορρά» και είναι μπροστά 2β. από τον «αιώνιο» και την Α.Ε.Κ., οπότε είναι «εντός στόχων». Ωστόσο, στην επιχειρηματολογία αυτή υπάρχει και αντίλογος.
Ο Νίκος Σάρρος στο: «Τι πραγματικά συνέβη στην υπόθεση Γιοβάνοβιτς» κάθε άλλο παρά διαφωνεί με τον Κώστα και τον Τάσο σχετικά με την αδικία σε βάρος του Γιοβάνοβιτς. Θέτει, όμως, δύο σημαντικές παραμέτρους τις οποίες οι άλλοι δύο άφησαν (σκόπιμα;) εκτός των κειμένων τους. Σύμφωνα, με τον Νίκο ο Γιάννης προχώρησε σ’ αυτή την unfair απόλυση για να «ξυπνήσει τους παίκτες» οι οποίοι δεν θα μπορούν πλέον να κρύψουν τις δικές τους ευθύνες πίσω από τον Ιβάν. Η δεύτερη παράμετρος που θέτει είναι πως ο Ιβάν έβαζε πρώτα το αποτέλεσμα και μετά το όμορφο και θελκτικό για τον οπαδό/θεατή. Συνεπώς, αφού για τον Ιβάν πρωταρχική σημασία είχε η «διαχείριση» του αγώνα (ειδικά από τη στιγμή που ήταν μπροστά στο σκορ) ο Γιάννης δεν είχε άλλη επιλογή από το να τον απολύσει μετά τις αποτυχίες με Ατρόμητο, Μακάμπι Χάιφα και Άρη αλλά και την εικόνα που εμφάνιζε η ομάδα.
Ο Γεράσιμος Μανωλίδης στο SPORTIME είναι ο μόνος από τους τέσσερις που βάζει τη «σωστή» παράμετρο (αυτή που μετρά περισσότερο για τον ιδιοκτήτη). Στο κείμενο του (βλέπε εδώ) αναφέρεται στους Μπρινιόλι, Βέρμπιτς, Τσέριν και Σπόραρ και πόσο η απόδοση καθενός τους βάρυνε στην απόφαση του Αλαφούζου. Ειδικά οι Βέρμπιτς, Τσέριν και Σπόραρ εκπροσωπούνατι από τον ίδιο μάνατζερ (Αμίρ Ρούσνιτς) με τον οποίο κάνει συνεχώς δουλειές ο Ιβάν.
Προσωπικά δεν ξέρω αν η απόφαση του Αλαφούζου ήταν άδικη και αχάριστη. Επίσης δεν θα διαφωνήσω με το άκαρο της μιας και ακόμη ο Π.Α.Ο. είναι «εντός στόχων». Από την άλλη αφού δεν τον άλλαξε το Καλοκαίρι, δεν υπήρχε καλύτερη ευκαιρία από την διακοπή για να το κάνει. Πρακτικά το ζήτημα είναι πως θα συμπεριφερθούν οι παίκτες που τώρα υπάρχουν στο διάστημα μέχρι να έρθουν οι παίκτες που θέλει ο Τούρκος και οι οποίοι πρέπει και να εγκλιματιστούν. Οι υπάρχοντες σήμερα στην ομάδα καλούνται να δείξουν πως αξίζουν.
Ωστόσο, το σημαντικότερο κομμάτι της απόλυσης Γιοβάνοβιτς αφορά τη διαχείριση από πλευράς των οπαδών της απώλειας αυτής. Οι οπαδοί αγάπησαν τόσο πολύ τον Γιοβάνοβιτς επειδή αγαπούν να μισούν τον Αλαφούζο. Ο Παναθηναϊκός του Αλαφούζου ήταν πριν τον Ιβάν τόσο χάλια που τον λυπόσουν αντί να τον υπολογίζεις. Το γεγονός ότι ο Ιβάν τον συμμάζεψε δεν σημαίνει πως ήταν αυτός που θα του έδινε τον Τίτλο. Κατά τη γνώμη μου ο Σέρβος δεν μπορούσε να τον πάει παρακάτω όπως ποθούσαν οπαδοί και ρεπόρτερ μόνο και μόνο από επιθυμία το παραμύθι αυτό (η ιστορία αυτή) να έχει αίσιο (καλό) τέλος. Τους έφαγε στη στροφή η σκληρή πραγματικότητα. Αυτή την διαπίστωση (αλλά με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο) κάνει και ο Κυριάκος Θωμαΐδης με το κείμενο του: «Το «ταβάνι» του Γιοβάνοβιτς». Δυστυχώς ο Κυριάκος ανήκει στη μειοψηφία των ψύχραιμων και εποικοδομητικών πενών/φωνών. Οι περισσότεροι γράφουν αυτά που θέλει να διαβάσει ο κόσμος της ομάδας τους.
Πλέον το διακύβευμα ειδικά για τον Αλαφούζο είναι αν θα πάρει την Κούπα οπότε και θα είναι «μάγκας» ή αν θα μείνει «δάγκας» (Σάρρος). Στη δεύτερη περίπτωση θα δικαιούται σε άπταιστα Ιταλικά (δεν είναι δα και δύσκολο) ν’ αναφωνήσει κοιτώντας στον ουρανό: porca miseria!
28 Δεκέμβρη 2023
«πουθενάς 1».
